zaterdag 6 september 2014

Temidden de chaos...

Het is min of meer uitgedraaid zoals ik een tijd geleden voorspeld had. We zijn begonnen met het verbouwen van de eerste kamer en voor dat je het weet, is al je vrije tijd verdwenen. Tussen werk en verbouwingen door had ik dan ook nog twee zij-projecten lopen, die het geheel toch wat ingewikkelder hebben gemaakt, leuk als ze waren. Maar dat zijn keuzes natuurlijk.

De postproductie van Bleu begint op zijn einde te lopen. Het is wachten op de eindmix van het geluid en dan kunnen we de definitieve versie uitrenderen en opsturen naar festivals. Regisseur Kevin Hoed zijn eerste deadline was Leuven Kort, wat we nét zouden moeten halen.
Dan kwam Follow Gent er nog bij. Het begon met lezen van scenario's en deze van commentaar voorzien (iets wat ik gelukkig tussendoor kon doen). Dit leidde tot effectief meeschrijven aan een scenario dat hopelijk in de film zal geraken.

Allemaal leuke projecten, maar als deadlines kort op elkaar liggen, kan dit toch tot de nodige stress leiden. Misschien wordt het dan ook tijd om af en toe wat meer "nee" te zeggen. Zullen we moeten zien.
Want intussen is een ander project op mijn bureau beland, een kortfilm waarvoor montage nodig is. Enige probleem is dat ze ook graag Leuven Kort zouden halen. Aangezien die deadline deze week is, zie ik dat niet goed komen... Voor die deadline heb ik dan ook bedankt, maar het project op zich wil ik best bekijken, mits dat ik er tijd voor krijg.

Want dat is het nu juist, ik begin een tendens te merken naar meer scenario en postproductie werk, maar dat is het enige dat ik flexibel tussen de rest kan inplannen. Bij gebrek aan tijd om zelf iets op te starten. De kriebel om te regisseren is er... De scenario's ook, twee zelfs, maar tijd en budget zijn het grootste probleem. Ik blijf ergens hopen dat ik Crash nog ga kunnen doen, misschien volgend jaar, maar heel erg zeker is dat niet...

zaterdag 28 juni 2014

Follow Gent 2014

Vorig jaar kwam rond deze tijd Jacob uit de lucht vallen als een tussendoor project samen met Steve De Roover. Het concept van Follow Gent was dat een tiental kortfilms rond een centraal thema (Gent) werd gebundeld tot een langspeler.

Ook dit jaar is het project terug en deze keer gaan we zelf ook een scenario inzenden. De regels laten genre vrij en de speelduur is maximum 10minuten, zolang het maar met Gent te maken heeft. Tijd om dat een beetje overhoop te gooien met Gotische horror. Benieuwd of een scenario over een Gentse vampier door de selectie geraakt...

Wordt onwaarschijnlijk nog vervolgd.

zaterdag 22 maart 2014

Gravity

Een film waar ik echt al lang naar uitkeek, maar niet voor naar de cinema geraakte: Gravity. Hij speelt nog in Kinepolis Antwerpen, wat ik niet had verwacht, toch is het uiteindelijk thuis op blu-ray geworden. Nu ik hem heb gezien, heb ik daar spijt van. Want het is een filmervaring waard om op het grote scherm te zien.
In de cgi-heavy films van tegenwoordig is een gevoel van dreiging bijna zo goed als afwezig tegenwoordig. Alles explodeert spectaculair, maar je weet dat het hoofdpersonage er altijd uit zal geraken met hoogstens enkele sexy schrammen op het lichaam extra. In Gravity daarentegen wordt je vanaf de eerste moment diep ondergedompeld in de afgesloten leegte van de ruimte. Er is amper geluid op dialoog na en een sfeervolle soundtrack, het duurt ook niet lang vooraleer het noodlot toeslaat. De shuttlemissie wordt geraakt door een veld van brokstukken dat steeds groter wordt en alles vernietigd in zijn pad terwijl het rond de Aarde cirkelt.

Op zich is het een poepsimpel overlevingsverhaal, zoals menig rampenfilm. De personages en de setting maken het geheel en zorgen dat je gekluisterd blijft op het puntje van je stoel. Het geheel is prachtig in beeld gebracht op een nooit eerder geziene manier (super lange shots in gewichtloosheid) wat het gevoel van realiteit alleen maar verhoogd. Het gebruik van muziek en geluidseffecten maakt voor een onderdompeling in de wereld van de film.
Ik moet toegeven dat het lang geleden was dat ik een personage nog heb aangemoedigd en echt schrik had voor wat er zou kunnen gebeuren als Sandra Bullock niet op tijd weg was. Dat alleen zijn bonuspunten voor de filmmakers.

Ik kan deze film alleen maar aanraden en bekijk zeker ook de extra's van de film. Enorm de moeite en ook heel interessant is de documentaire over afval in de ruimte. Het verhaal van de film blijkt brandend actueel!

dinsdag 18 maart 2014

BIFFF 2014

Met veel plezier kunnen we melden dat Ei te zien zal zijn op de 32ste editie van het BIFFF dit jaar. Op 11 april maakt onze kortfilm deel uit van de kortfilmselectie buiten competitie van de Belgian Day, die van start gaat om 15u (na de officiële selectie).

Dat maakt dan meteen het derde festival waar de film op te zien zal zijn en een mooie afsluiter. Momenteel zijn er geen inzendingen meer gepland voor de film. We concentreren ons liever op onze huidige verhuis en de daarna mogelijke projecten... Voor mezelf heb ik nog twee kortfilm scenario's klaarliggen en Steve De Roover heeft ook nog twee projecten in het verschiet waar we aan gaan meewerken.

We weten dus wel wat doen de komende maanden...

woensdag 15 januari 2014

Chaos in de nabije toekomst?

Het is hier weeral redelijk kalm geweest. Zelfs (nog) geen review van The Time of the Doctor, maar daar is een goeie reden voor. In ons appartementje worden momenteel alle voorbereidingen gemaakt om in maart te verhuizen naar ons eigenste huis! Maar vooraleer die verhuis kan doorgaan, hebben we ook nog twee weken Florida in het verschiet... Dat lag al een jaar vast en kon nogal moeilijk worden verplaatst. Met andere woorden: inpakken, vakantie, een week thuis en verhuizen.
Dat wil zeggen dat wij nu al alle onbelangrijke dingen aan het inpakken zijn (boeken, dvd's, spelletjes, specifiek servies), kortom: alles wat we niet dagelijks gebruiken, zit al in dozen. Vandaag ben ik zelfs begonnen met posters van de muren te halen zodat we de living kunnen beginnen schilderen. Want natuurlijk moeten we het appartement achterlaten zoals we het zelf gekregen hebben: wit.
En dit alles moeten we proberen rond te krijgen met een peuter die overal aan, in en onder zit...

Af en toe als er wat tijd over is, probeer ik nog wel aan wat projecten te werken, maar het zijn kleine dingen. De laatste dagen ben ik vooral bezig met het uittekenen van de cockpit voor Crash. Ik heb zelfs al toetsen-panelen tweedehands op de kop getikt om te gebruiken in de controlepanelen. De toetsen haal ik uit de 19" panels en ga ik overzetten in grote panelen in de desks.
De schets rechts is een poging om te visualiseren hoe het decor er ongeveer zou gaan uitzien. Ik ben er vrij tevreden mee (layout gewijs), dus de volgende stap zal zijn om alle onderdelen in detail uit te werken, zoals die controlepanelen. De stoel is zeker en vast nog een placeholder, ik hoop daar een autostoel of iets dergelijks voor te vinden...

Waarom gaat er plots terug meer aandacht naar Crash? Hoewel ik hou van mijn zombiescenario Love Bites, is dit veel moeilijker te realiseren. Productioneel is daar veel meer voorbereiding voor nodig. De cockpit van Crash kan ik letterlijk bouwen in onze garage (van het nieuwe huis)! Een perfect project om tussendoor aan verder te werken, zonder verplichtingen. En eens het ontwerp voor de buitenkant op punt staat, kan ik ook de spacefighter bouwen als model en vfx testen doen.

Een echte hobby met andere woorden. Want zelfs in ons instap-klaar huis, zullen er nog aanpassingen nodig zijn, de ene al wat dringender dan de andere. En dat krijgt voorrang natuurlijk.
En vooraleer mensen beginnen vragen naar de homewarming, die zal op zich laten wachten tot de zomer, zodat we dat kunnen combineren met een barbecue in de tuin!

maandag 23 december 2013

The Day of the Doctor

Tijd om de stilte op dit blog te wisselen met een nieuwe review: die van The Day of the Doctor, de special voor de 50ste verjaardag van Doctor Who. Er is lang naar opgebouwd en Steven Moffat is erin geslaagd om niet teleur te stellen met deze 75 minuten lange special. Simultaan in 95 landen uitgezonden en in ongeveer 1500 cinema's wereldwijd (waarvan een heel aantal in 3D). Die aantallen hebben ze trouwens mogen toevoegen aan het Guiness Book of Records, nooit eerder voorgekomen.

Ze hadden heel simpel een excuusverhaal kunnen verzinnen om zoveel mogelijk regeneraties van de Doctor in één aflevering te steken, maar Moffat pakte het omgekeerd aan en maakt van de Doctor de focus van het verhaal. Iets wat nog niet echt eerder is gebeurd, meestal arriveert de Doctor en neemt hij deel aan wat er gaande is, maar hier draait alles rond hem.

Korte inhoud: De 11de Doctor wordt door Kate Stewart ingeschakeld om een mysterie op te lossen in de undergallery in Londen. Tegelijk is de 10de Doctor een Zygon complot op het spoor om Queen Elisabeth I te vervangen door één van hen. En in een compleet andere tijd maken we kennis met een nieuwe incarnatie van de Doctor, die van tijdens de Time War. Hij heeft net het ultieme wapen gestolen waarmee hij een einde aan de oorlog kan maken, maar twijfelt aan de juistheid van zijn beslissing. Het wapen zelf, the moment, beslist om de drie Doctors samen te brengen om hem te tonen wat de gevolgen zijn van zijn acties.

Het moet een huzarenstukje geweest zijn om dit scenario te schrijven. Het belicht een periode uit het leven van de Doctor dat we nog niet kenden (Time War) en tegelijk wordt zijn leven een hele nieuwe richting in gestuurd (Gallifrey Falls No More). En dit op een manier die blijft stroken met wat we eerder gezien hebben. De verschillende verhaallijnen van de verschillende Doctors vormen ook een mooie parallel, waardoor het geen drie compleet verschillende verhalen blijven, maar het één geheel vormt.
Natuurlijk zat de aflevering ook tsjokvol met referenties naar de 50-jaar geschiedenis van het programma, maar dit neem nergens de bovenhand. Startend met de intro van de originele, eerste afleveringen en eindigend op een shot met alle Doctors tot nu toe...

Het acteerwerk in deze aflevering is van topniveau. De combinatie Matt Smith + David Tennant werkt verbazend goed, want John Hurt slaagt erin om in zijn eentje de balans te vormen voor deze dubbelact. De overige personages worden een beetje achteruit geduwd, maar krijgen allemaal hun momentje in de spotlight. Het was trouwens een heel goeie beslissing om Billie Piper niet exact haar rol van Rose te laten hernemen, maar in de plaats daarvan is zij een verpersoonlijking van the moment, waar ze heel leuk mee weet te spelen. Jenna-Louise Coleman blijft even geweldig als girl-next-door Clara en weet haar mannetje te staan tussen al deze Doctors.

Dan wil ik nog even wat uitweiden over het einde van de episode. Want het zou Moffat niet zijn, moest hij ons niet enkele grote verrassingen voorschotelen. En dat deed hij!
Niet alleen dook Peter Capaldi op (in twee extreme close up shots), maar als klap op de vuurpijl blijkt dat Gallifrey niet vernietigd is door de Doctor, maar dat het toch nog ergens bestaat. Wat de perfecte opening is naar de volgende seizoenen. Want hoe top je anders deze climax van 50 jaar Doctor Who?
In het begin was ik er niet van overtuigd of het een goed idee is te ontdoen wat al gepasseerd is, maar het is elegant gedaan en geschreven. En na enkele kijkbeurten was ik toch ook overtuigd dat het een tamelijk sterk einde is én tegelijk een nieuwe begin. Je kan je afvragen of het allemaal wel 100% klopt dat de Doctor dit zich niet meer herinnert, maar op het einde is het toch allemaal timey-wimey wibbly-wobbly...

Deze episode (gecombineerd met Sherlock) deed me veel respect krijgen voor de scenarist in Steven Moffat, ik mag het misschien niet altijd eens zijn met zijn tonische of stylistische beslissingen (de serie is heel hard veramerikaanst), maar schrijven kan hij.