Kort script "Beyond the Aquila Rift"

Painting by Alastair Reynolds.

Een hobbyproject van mij dat waarschijnlijk niet voorbij de script fase zal geraken (dat is ook nooit de bedoeling geweest), is een adaptatie van één van mijn favoriete kortverhalen van Alastair Reynolds. Al kan je het niet echt een “kort” verhaal noemen, aangezien mijn eerste vertaling van het verhaal in pure dialoogvorm ongeveer 44 bladzijden lang was. En dit was zonder een hele klomp verhaal waarin het hoofdpersonage zich een reis naar de Aquila Rift herinnert, compleet met alle reisanekdotes. Hoewel dit natuurlijk verwijst naar de titel van het verhaal Beyond the Aquila Rift, was het toch een overbodig deel dat ik volledig heb geschrapt.

Het blijft op zich een heel sterk stuk fictie. De vraag was of ik erin zou slagen om hier een werkbaar scenario uit te destilleren en ik denk dat ik daarin geslaagd ben. De laatste paar versies ging het er vooral om het verhaal te stroomlijnen en overbodige dingen weg te gooien. Dialoog weggooien in de hoop het allemaal visueler te maken. Maar ik denk dat nu de limiet bereikt heb, de dialoog die er nu nog in zit, is moeilijk om te verwijderen, her te verpakken of in te korten. Toch niet zonder schade te doen aan het verhaal. Want ik wil natuurlijk zo weinig mogelijk afdwalen van het originele verhaal van Reynolds.

Hier en daar was dat natuurlijk niet te vermijden. De planeet waar onze helden van vertrekken had scènes met dinosaurussen die als lastdieren gebruikt werden. Hoe geweldig dit ook klinkt, in functie van het minimalistische is dit één van de dingen die eruit geschreven is, het had op zich geen enkele functie in het verhaal. Ook het einde heb ik grondig ingekort, de hele revelatie van waar hij was, speelt zich nu af in zijn hoofd. Wat volgens mij visueel interessant is, zonder dat je tijd verliest om nog een keer een hele hoop dingen uit te moeten leggen. Het einde is sowieso een beetje praterig.
Ik hoop om daar nog iets aan te doen, maar zowat elke zin is broodnodig.

Bij deze kan ik dus dit kleine projectje binnenkort afsluiten. Misschien dat ik nog wat aan de einddialoog ga prutsen, maar meer kan ik niet doen.
Ik betwijfel of het er ooit van zal komen om dit project ook effectief te realiseren. De rechten voor het verhaal alleen al zullen niet makkelijk te verkrijgen zijn en daar komen de exotische locaties, ruimteschepen en andere special effects nog eens bij...

Misschien wordt dit wel zo'n ultiem droomproject voor later.

Nine Hours, Nine Persons, Nine Doors

Je kent het verhaal wel, je koopt een spel voor iemands verjaardag en op de één of andere manier eindig je zelf met het spel in je handen en kan je het niet wegleggen... Zo ging het ook met 999. Het kwam ongeveer gelijktijdig aan met het laatste Professor Layton spel (And the Last Specter). We zijn dan maar overeen gekomen dat ieder met een ander spel kon beginnen. Mijn keuze viel op Nine Hours, Nine Persons, Nine Doors.

Wat is 999 juis? Wel, het is een soort van interactief boek, waarbij je een verhaal leest, maar dat ook beïnvloedt door op bepaalde intervallen de keuzes van het hoofdpersonage te bepalen én puzzels op te lossen.
Het zal je dan ook wel verbazen dat dit interactief verhaal meerdere eindes heeft. Een zestal. Zelf heb ik er al twee bereikt, telkens met slechte afloop... Nadat je het spel voor de eerste keer hebt uitgespeeld, krijg je de optie om terug te spelen mét de reeds opgedane kennis en de mogelijkheid om te skippen over wat je al hebt gelezen tot er een keuzepunt is. Waar je dan een nieuwe beslissing kan maken om het verhaal anders te sturen.

Maar ik ga te snel.
De premisse is redelijk simpel: Junpei wordt wakker in een kamer op een schip dat aan het zinken is zonder zich te herinneren hoe hij daar geraakt is. Al direct wordt je verplicht om uit te puzzelen hoe hij uit de kamer kan ontsnappen. Eens hij daaruit is ontmoet hij acht andere personen aan boord van het schip met ongeveer hetzelfde verhaal als het zijne. Maar plots kondigt een tiende persoon zich aan "Zero"... en hij wil een spel met hen spelen. Elk persoon heeft een nummer en aan de hand van die nummer kunnen ze bepaalde kamers in, ze moeten op zoek gaan naar de deur met het nummer "9", dat is de uitgang. Maar onderweg zullen ze dodelijke valstrikken en puzzels moeten oplossen om samen tot aan de laatste deur te geraken.

Ik had nog nooit zo'n spel gespeeld en het is perfect geschikt om op een DS te spelen. Het "boek" leest ook redelijk vlot en de puzzels maken uitgebreid gebruik van de touchpad wat heel intuïtief werkt. Eens je doorhebt hoe de puzzels werken, wordt het makkelijker om de logica van het spel te doorgronden en alles op te lossen. (Niet dat het gemakkelijk wordt, het blijft uitdagend.)
Natuurlijk moet je hier en daar wat verhaalelementen gewoon aannemen, want het blijft een spel en geen boek. En er zitten de nodige clichés in, maar dat is zeker nooit storend en er wordt zelfs een beetje misbruik van die clichés gemaakt om je op het verkeerde been te zetten.
Het enige nadeel is dat je maar één spel tegelijk kan opslaan, dus ik ben verplicht het helemaal uit te spelen vooraleer ik het door kan geven aan Yveline en dat is wel een beetje jammer.

Ik ben zeker wel te vinden om nog zulke spelletjes te spelen, die meer op de hersenen werken dan op je vingervlugheid (kijk naar de hele Professor Layton reeks), en ik zie me een soortgelijk spel zeker nog in huis halen in de toekomst.
Nu is het vooral een kwestie van het uitgespeeld krijgen. Nog vier eindes... wedden dat het laatste pas het echte einde zal zijn?

"Ei" the storyboards

Heb deze week de laatste storyboards voor Ei getekend, wat weerom een goeie stap voorwaarts is. Het eindtotaal klokt af op 89 shots... Toch wel redelijk veel voor een scenario van 8 blz. Maar Yveline heeft het zo geschreven dat het vol korte, specifieke shots zit die nodig zijn voor de flow van het verhaal.

Daarom ben ik langs een kant wel blij dat we ervoor hebben gekozen om te gaan draaien op de Canon 5D, wat voor mij de eerste keer zal zijn dat ik met die camera werk. Op zich ben ik geen voorstander van het gebruiken van een fotocamera voor filmwerk, maar voor een goeie digitale workflow zijn er weinig andere opties. De Arri-Alexa kunnen we niet betalen en mijn DOP is geen voorstander van de Red. En wanneer iemand je een 5D aanbiedt, is de keuze snel gemaakt natuurlijk.
Rest nu vooral nog de keuze of we voor een set fotolenzen of een set filmlenzen gaan voor op deze camera, hoewel de lensvatting moet worden omgebouwd voor het gebruik van vaste lenzen.
Wat de keuze voor digitaal vooral betekent, is dat we sneller kunnen werken op de set. De film heeft ook weinig dialoog, wat de snelheid ook ten goede komt.

Op basis van de storyboards heb ik ook een ruwe draaiplanning kunnen maken, die duidelijk niet in drie dagen gedraaid kan worden zoals origineel geschat door Yveline. 89 shots is eigenlijk redelijk veel, meeste zullen dan ook redelijk kort zijn (vermoedelijk).
Wat ons nu nog rest is het casten van de acteurs en vastleggen van alle locaties. Het meeste daarvan is al gedaan, dus daar heb ik weinig zorgen om.

Maar goed, ik probeer nu mijn aandacht te verdelen tussen Ei en het aanvraagdossier voor Het Script en zal blij zijn wanneer dat laatste in begin maar is ingediend. Dat zal al één zorg minder zijn op die moment.

Rare Exports van de Finse cinema

Ik ben absoluut niet bekend met de Finse cinema, maar deze film heeft internationaal wel wat succes mogen genieten. Vooral door zijn originele premisse en effectieve uitwerking ervan.

Het verhaal is op zich redelijk simpel: Op de grens van Rusland en Finland worden er opgravingen gedaan in een berg. Met haast, want binnen 24 dagen is het kerstmis. Wat ze vinden, ontsnapt echter en in het naburige dorp beginnen vreemde dingen te gebeuren. Alle rendieren worden in één nacht gedood en kinderen beginnen te vermijden. Slechts één jongetje vermoed de waarheid... ze hebben de originele kerstman gevonden.

De film mixt op effectieve manier lichte humor, met sfeervolle suspens en weet dit ook traag op te bouwen. Het desolate decor van Finse bergen helpt hierbij enorm.
Stuk voor stuk zijn de acteerprestaties uitmuntend, zelfs van de kinderen, maar het is vooral de kerstman die de show steelt eens hij wakker wordt. Wat ze vinden is op zijn zeer sobere manier enorm griezelig...

Een absolute aanrader voor wie eens iets anders wil proberen. Geniet intussen van de trailer:

Star Trek - Enterprise

De laatste tijd ben ik weer in een Star Trek bui terecht gekomen, weet niet echt waarom. Maar aangezien ik The Next Generation, Deep Space Nine en Voyager (en alle films) al heb uitgekeken, had ik zin in iets nieuws. Daarom besloot ik om dan toch Enterprise in huis te halen. Een serie waar ik amper iets van wist en waar ik slechts fragmenten van had gezien. Dit samen met het feit dat de serie "afgevoerd" werd in de VS voor het net zoals de rest zeven seizoen kon doorgaan.
Dit gaf mij het verkeerde idee dat de serie slecht was.

Maar niets is minder waar. Ik durf zelfs meer zeggen: de pilootaflevering van Enterprise is sterker dan die van de andere series. Ze slagen erin om het hele Star Trek universum bijeen te trekken in hun eerste aflevering. Een prequel zijnde aan de originele serie steken ze er al enorm veel hints in naar wat nog moet komen en de toevoeging van Zefram Cochran bindt alles weer samen met de film First Contact. Ze vinden zelfs een manier om de legendarische to boldly go speech op een nieuwe manier te integreren.
Belangrijker nog, het is de eerste keer dat er niet minstens één personage in de cast zit waar ik geen fan van ben. Zo had ik een hekel aan Tasha Yar in TNG, vond ik Sisko niet de beste commandant in DSN en kon ik bij momenten Janeway haar nek omwringen. Dat is niet het geval met deze crew. Jonathan Archer is voor mij één van de meest interessante kapiteins, omdat hij zelf een doel heeft en niet slechts "de leider" is. Maar ook de rest van de cast zijn stuk voor stuk goeie acteurs en ze krijgen de kans om iets met hun rol aan te vangen. Reed is heel teruggetrokken, Mayweather is opgegroeid op vrachtschepen, Tucker is de straight man en Hoshi is de linguïst die aan zichzelf twijfelt. Natuurlijk zitten er ook twee aliens in de crew; de Vulcan T'Pol heeft een geweldige chemie met de rest van de cast en werkt constant tegen, terwijl dokter Flox het juist geweldig vindt om tussen de mensen te leven. Er is meer conflict tussen de personages en dat maakt het des te interessanter om te kijken.

Een andere reden dat ik deze piloot zeer sterk vind, is dat ze afstappen van het goddelijke wezen dat de mensheid confronteert met hun aard. (Q in TNG, de wormhole wezens in DSN en de "collector" in Voyager) In Enterprise draait alles om hoe de mens zich moet aanpassen aan deel uitmaken van een groter universum.

Vanaf het eerste moment is ook duidelijk dat de show zoveel mogelijk gebruikt probeert te maken van de vooruitgang in digitale effecten. Meer humor, meer actie en een meer natuurlijke manier van acteren, maken deze serie een hele verfrissing in vergelijking met zijn voorgangers.
Het enige minpunt waar ik direct mee geconfronteerd werd (en het is een groot minpunt) is het openingsthema. Een 90's popsong die in de tijd  dat de serie uitkwam reeds achterhaald was. He idee achter de opening is heel origineel, de evolutie van de eerste stappen in luchtvaart tot de ruimtevaart die we zien in Star Trek. Een muzikale score had hier iets veel tijdlozer van kunnen maken, want het blijft een feit dat elk Star Trek thema sterk en tijdloos is. Iets wat nooit het geval zal worden met deze idiote popsong.
Ze vinden ook een goeie balans in hun decors, het voelt aan als Star Trek, low tech en high tech tegelijk en is toch helemaal anders en nieuw in vergelijking met de rest. Een beetje zoals het kiezen van een Cardassian setting voor het ruimtestation in Deep Space Nine heel slim was om het er niet te doen uitzien als The Next Generation op een station.

De grote vijand in deze serie zijn de Suliban, die hun orders krijgen uit de toekomst. Ze zijn verwikkeld in een temporal cold war, wat eens iets anders is dan de andere series. Ik moet zeggen dat de sterke personages en vijanden dit eigenlijk één van de beste Star Trek series maakt en het is jammer dat ze zo snel is afgelast. Voyager bereikte zijn niveau pas in seizoen 4 en bouwden daarna verder. Gelukkig start Enterprise meteen heel sterk, zodat het potentieel niet verloren gaat. Het gebrek aan de technologische hoogstandjes uit de andere series, maakt dat de uitdaging gewoon ook groter is. Geen replicator, geen universal translater, enz.

Seizoen 1 is uit en natuurlijk op een cliffhanger geëindigd, ik kijk enorm uit naar het vervolg. Heb dan ook meteen de rest van de seizoenen besteld.

Beste films van 2011

In opvolging van mijn blog post van gisteren, zijn hier de tien beste films van vorig jaar. Ik heb een beetje vals gespeeld en ben nog snel op 1 januari naar Hugo gaan kijken van Martin Scorsese.
Dit jaar was het heel moeilijk om mijn top tien samen te stellen, meerdere malen heb ik de lijst helemaal door elkaar moeten gooien. Er waren gewoon ook veel goeie films dit jaar.

De uiteindelijke lijst is een balans tussen mainstream blockbusters en onafhankelijke films. Jammer genoeg geen Vlaamse films in de lijst dit jaar, omdat ik er niet veel heb gezien. Geen Rundskop, Hasta La Vista of Varken Van Madonna, maar ze staan op het menu om nog te bekijken.
Deze lijst blijft natuurlijk hoogst persoonlijk en afhankelijk van de films die ik gezien heb. Er is nog een hele lange lijst van ongeziene films die allemaal goeie commentaar kregen en interessant lijken. Ik heb nog veel te zien met andere woorden.

Tucker and Dale vs Evil (Eli Craig)
Ik heb het al over deze film gehad in een review, dus ik hou het kort. Het blijft een raadsel waarom sommige films er zo lang over doen om uit te komen. Deze komedie draait alle clichés van het horror genre om en creëert zo een frisse, nieuwe film... En hilarisch daarenboven.

Midnight in Paris (Woody Allen)
Dit moet Owen Wilson zijn beste rol zijn tot nu toe. Woody Allen creëert hier een hele intieme sfeer in een persoonlijk verhaal over jezelf vinden en gras dat altijd groener is aan de overkant. Parijs wordt ook prachtig in beeld gebracht.

Super (James Gunn)
Regisseur James Gunn weet het onderste uit de kan van de independant films te halen. Na Defendor en Kick-Ass is dit weerom een film die bekijkt hoe een normale man gedreven wordt tot zichzelf verkleden tot de lokale self-made superheld. Maar deze film gaat een meer realistische toer op en maakt er een tragi-komedie van vol bruut geweld.
Wat mij hier verbaasde is hoe ver ze durven gaan in wat ze laten zien. Daarenboven zijn Rainn Wilson en Ellen Page perfect gecast en Kevin Bacon is een heerlijke slechterik.

The King's Speech (Tom Hooper)
Een trage, traditionele film en visueel heeft hij misschien niet zoveel flair, maar alles steunt op de geweldige acteerprestaties van de twee hoofdacteurs. Colin Firth en Geoffrey Rush hebben geweldige on-screen chemistry en stuwen de hele film voort. Ze zorgen ervoor dat je geïnvesteert geraakt in het verhaal en leveren een sterke emotionele climax af.

Mission: Impossible - Ghost Protocol (Brad Bird)
Met zijn eerste langspeelfilm legt Brad Bird meteen de lat enorm hoog. Een frisse, nieuwe variatie op de M:I formule zet hij zijn personages in een nieuwe situatie (geen steun van IMF) en steunt hij meer op inventiviteit dan gadgets. De hele film is een adrenalinerit vol creatieve actiescènes en sterke vertolkingen van de hele cast.

La Piel Que Habito (Pedro Almodovar)
Almodovar zijn eerste stappen in sciencefiction... Het is niet zijn allerbeste werk, maar weerom duikt hij diep in de menselijke psyche en vertelt in verschillende episodes over het verwerken van verlies. Het einde is uitdagend en zelfs een beetje schokkend. Hoe ver ga je in het verwerken van de dood van je geliefde?
Perfecte acteerprestatie van Antonio Banderas.

Hugo (Martin Scorsese)
De eerste familie film van Scrosese start traag, maar meeslepend. De lange tracking shots doorheen het Gare du Nord zien er fantastisch uit (zeker in 3D) en zuigen je meteen mee in dit micro-universum waar hoofdpersonage Hugo woont. Maar buiten de klassieke elementen van het weesjongetje op zoek naar een familie om bij te horen, mengt hij dit met een dosis filmgeschiedenis en vooral liefde voor het medium.
Hugo ontdekt dat de bittere oude man die hij leert kennen George Méliès is en leert zo over film en fantasie... Krachtig en mooi.

Attack the Block (Joe Cornish)
Enkele kometen storten neer in een sloppenwijk buiten Londen, de lokale bende jongeren neemt het op zich om ze te bevechten vanuit de flat waarin ze wonen.
De film neemt een enorm risico door te beginnen met onze helden die een verpleegster overvallen, maar de boodschap is duidelijk. Je moet ze leren kennen om te zien dat het op zich geen slechte jongens zijn.
Joe Cornish koos ervoor om met echte jongens uit de buurt te werken in plaats van acteurs en slaagt erin om de lokale slang en hun gedrag perfect weer te geven. Buiten de geweldige personages zijn de monsters ook origineel van ontwerp en gedrag.
De film stijgt uit boven de niche van B-scifi films en is een geweldig leuke ervaring om door te zitten.

X-Men: First Class (Matthew Vaughn)
Een prequel maken op X-men was een risico, na de fiasco's van X3 en Wolverine zaten de fans niet direct te wachten op een nieuw fiasco. Maar de man die ons Kick-Ass bracht, zorgde voor een interessante nieuwe invalshoek: de sixties. Gecombineerd met een geweldige ensemblecast en de terugkeer van favoriete personages stegen de verwachtingen.
Deze film is zowaar de beste uit de reeks en dit zonder te steunen op de aanwezigheid van Wolverine. Hopelijk kunnen ze in de onvermijdelijke sequel de vriendschap tussen Xavier en Magneto nog beter uitwerken. Met wat slim schrijven kunnen ze zelfs de continuïteitsfouten wegwerken...

Rise of the Planet of the Apes (Rupert Wyatt)
De verrassing van het jaar was voor mij deze film, een prequel(!) op een vergane filmserie. De titel is ook meermaals veranderd en dat voorspelt in vele gevallen niet veel goeds.
Maar deze film is geweldig. Weta workshops levert prachtwerk af met de apen, geleid door het mo-cap werk van Andy Serkis.
Het verhaal bouwt perfect op en zet op realistische wijze neer hoe een slimme chimpansee uitgroeit tot de leider van de apenrevolutie. Hij wil gewoon vrij zijn. De climax op de Golden Gate Bridge is adembenemend zonder erover te gaan. Gevolgd natuurlijk door een sequel-opening tijdens de aftiteling.
Het feit dat ze erin slagen om nieuw leven te blazen in een vergeten filmserie met deze goed geschreven film, maakt dat hij nummer één haalt voor mij.

En dan ben ik nu klaar om aan een nieuw filmjaar te beginnen.
Hopelijk brengt het niet alleen films mee in de zalen, maar slaag ik er ook in om mijn twee projecten voor dit jaar op de rails te krijgen.

Top tien slechtste films van 2011

Het jaar is weeral om en het is een beetje een gewoonte geworden dat ik jaarlijks een lijstje maak van mijn favoriete en minst favoriete films van het jaar. Ik heb zo'n vermoeden dat ik dit jaar een record aantal films heb gezien. Het was ook een enorm goed jaar, waarbij de meeste films varieerden van middelmatig tot zeer goed. Al geef ik toe dat ik de grootste drek (of waar ik het vermoeden had dat het slecht ging zijn) genegeerd heb. In vele gevallen bleek dat achteraf ook de juiste keuze te zijn geweest.
Veel van de slechte films heb ik trouwens gezien op het vliegtuig, wanneer ik geen goeie keuze had en toch iets wilde zien om de tijd te doden. Was achteraf ook altijd heel blij dat ik er geen geld aan had gegeven.

Natuurlijk zijn deze lijstjes enorm subjectief en afhankelijk van de films die je gezien hebt. Ik heb een heel aantal slechte films niet gezien, maar eveneens een aantal hele goeie ook (nog) niet. Maar het was zeker een jaar dat we niet mochten klagen. De zomerblockbusters waren van zeer hoge kwaliteit dit jaar, de meeste comic-boek verfilmingen van een ongeëvenaard niveau, wat de lat voor Avengers en The Amazing Spiderman volgend jaar enorm hoog legt.
Maar genoeg over volgend jaar, ik heb reeds gepost naar welke films ik het meest uitkijk in dit nieuwe jaar.

Hieronder volgt mijn persoonlijke top tien van de slechtste films van 2011, in gedachten houdend dat ik bijvoorbeeld geen Battle LA, Priest of Smurfen 3D ben gaan kijken.

 

Pirates of the Carebbean - On Stranger Tides (Rob Marshall)

Nieuwe regisseur, nieuwe wind door de franchise? Een beetje wel, maar de film valt toch weer in dezelfde valstrikken als zijn voorgangers. Overvol personages, waar niets mee aangevangen wordt en onlogische plotkronkels. Jack Sparrow werkt ook beter als zijpersonage dan als protagonist en zijn kuren zijn al gauw pijnlijk om naar te blijven kijken.

Langs de andere kant: de aanval van de meerminnen is met stip het beste stuk uit een over het algemeen heel saaie film. Dit had heel goed kunnen werken, maar er zijn verse ideeën nodig voor het Pirates universum... deze zijn over tijd.

 

Sucker Punch (Zack Snyder)
Dit moet zowat de regisseur zijn natte droom geweest zijn. Een twee uur lange videoclip barstensvol actiescènes die met een zwak verhaaltje aan elkaar hangen. Eerlijk gezegd had het basisidee van ontsnappen uit een gekkenhuis waar de meisjes mishandeld worden is wel cool, met die parallel in de fantasiewereld. Maar Snyder (in scenariodienst) vond het nodig alles nodeloos ingewikkeld te maken met een fantasiewereld in een fantasiewereld en slaagt er niet in om empathie op te wekken voor onze hoofdrollen. Er is geen gevoel van gevaar of dreiging, we leven niet mee met hen.
Waardoor alles gewoon plat op zijn gat valt. Het ziet er allemaal heel mooi uit en het tempo ligt hoog, maar er zit niks in. Gebakken lucht in een mooie verpakking.

 

Cowboys & Aliens (Jon Favreau)
De regisseur van Iron Man heeft Indiana Jones, James Bond, Olivia Wild en aliens in één film! Hoe kan dit slecht zijn? Door vooral saai te zijn. De aliens zijn ook heel slecht uitgewerkt en de climax met het grote gevecht tussen de cowboys, de indianen en de aliens is gewoon saai.
Heel de film barst van de clichés en gaat alle richtingen uit. Het is een zootje.
Jammer, want met die titel had het een instant classic kunnen worden.

The Mechanic (Simon West)
Een getalenteerde cast en een regisseur die actie kent... en toch een saaie film afleveren! Net zoals hierboven is The Mechanic ongeïnspireerd, vol clichés en absoluut vervelend om te bekijken. Iedereen doet zijn ding en achteraf ben je het meteen weer vergeten.
Tja... op naar de volgende.

 

The Hangover II (Todd Phillips)

Dit was te verwachten, waar de eerste film enorm origineel was, met leuke, interessante personages, is dit gewoon meer van hetzelfde, maar extremer. Zach Galifianakis was grappig in het origineel? Laten we zijn personage nog vreemdere dingen laten zeggen en doen, dat is vast grappig!

Neen!

Deze film kopieert alles uit de vorige, forceert een situatie waar ze terug hun geheugen verliezen en slaagt er niet in om nog maar tot de enkels te komen van het origineel. En het is niet grappig!

Het is gewoon hetzelfde zonder zelfs nog maar moeite te doen om het een beetje goed te maken...

 

Conan The Barbarian (Marcus Nispel)

Nog zo'n regisseur wiens cv er niet beter op wordt, na de twee remakes Friday the 13th en The Texas Chainsaw Massacre neemt hij Conan voor zijn rekening. En vanaf de eerste scène weet je al hoe laat het is... Midden in een gevecht wordt Conan geboren doordat zijn vader hem uit de buik van de moeder snijdt, terwijl het gevecht gewoon rondom doorgaat.

Je gaat mij niet zeggen dat klassebakken als Ron Perlman en Stephen Lang niet tot de eerste bladzijde van het script hebben gelezen? No way dat ze kunnen hebben gedacht: dit is goed, dit moet ik doen!

Alles is slecht aan deze film: acteren, kostuums, effecten en vooral een onsamenhangend verhaal dat nergens op slaat en vooral alle logica tart.

Deze film heeft ook zowaar de slechtste schurken van het jaar; Stephen Lang en Rose McGowan geven overacteren een nieuwe definitie.

Vermijden die handel.

Amsterdam Heavy (Micheal Wright)
En dan gaan we nu de straight-to-dvd toer op. Eerste film die we tegenkomen is een Nederlandse productie die internationaal gericht wil gaan door iedereen Engels te laten spreken, maar dit niet te gronden in Nederland. Waardoor de afgrijselijke accenten na twee minuten beginnen te storen. Laat je ook niet misleiden door de aanwezigheid van Michael Madsen, hij zit welgeteld in drie scènes in en was daarvoor slechts één dag op set.
Een misdaadverhaal met geheugen verlies, niet echt origineel, maar op zich is een goeie B-film altijd wel een guilty-pleasure. Maar deze film is een voorbeeld van willen, maar niet kunnen. Wat er ook aan potentieel in zit, het wordt genegeerd in voorkeur van de clichés. Daarenboven is de film zo donker dat je vaak niks ziet, het camerawerk is abominabel (schudden!) en de vechtscènes ongeïnspireerd. Dan hebben we het nog niet gehad over het slechte acteerwerk van meeste personages (op een paar na) met op kop de slechterik Günter die 'subtiel' toch niet in zijn woordenboek heeft staan.

 

Salvage (Lawrence Gough)

Een zombie/mutatiefilm kan niet moeilijk zijn om te maken. Je hebt personages nodig, een setting en je maakt dat ze daar vast komen te zitten. Wel, Salvage gaat verder op die premisse in een Engelse woonwijk waar nadat een container aanspoelt op het strand een monster de buurt terroriseert.

Het monster is onzichtbaar voor het meeste van de film en doet ook niks. Dit resulteert in het omgekeerde van spanningsopbouw en resulteert in een saaie film met oninteressante personages en een monster dat er uiteindelijk lachwekkend slecht uit blijkt te zien.

De film had duidelijk amper budget en is in iemand zijn living gedraaid... Volgens imdb is hij ook van 2009 maar is pas dit jaar in de videotheken opgedoken. Zegt genoeg, me dunkt.

 

The Dark Lurking aka Alien vs Zombies (Gregory Connors)

Een Australische scifi-horror film uit 2010 die eveneens een jaar op het schap heeft gestaan en meerdere titels heeft, wat meestal geen goed teken is.
Het is het clichéverhaal van een wetenschappelijke basis waarmee contact is verloren, mariniers moeten gaan kijken en je hebt een meisje die wakker wordt in het lab zonder geheugen... Stuk voor stuk slechte acteurs.

We hadden dit gehuurd in de hoop eens goed te kunnen lachen met de slechtheid van de film, maar zelfs daar slagen ze niet in. Het enige goeie punt aan deze film zijn de make-up en de praktische visuele effecten die ze gebruiken voor de setting. De miniaturen van de basis en de ruimteschepen zijn prachtig gemaakt met super veel detail en steken dan ook schril af tegen sommige digitale effecten die overduidelijk pas veel later zijn toegevoegd aan de film (om de speelduur te verlengen?)

Het is een donker boeltje, met een idioot verhaal en slechte acteurs.

Transformers - Dark of the Moon (Michael Bay)
Weerom slaagt Michael Bay erin om mijn nummer één te halen. Puur omdat iemand met zo'n megabudget er niet in slaagt om ook nog maar een genietbare film te maken. Met 2u40min is dit de langste uit de reeks, wat het des te pijnlijker maakt.
Alle ingrediënten zijn terug: actie zo snel gemonteerd dat je niks ziet, Shia LaBeouf, explosies en kinderlijke humor. Bay heeft iets geleerd na de vorige film, maar niet veel. Het verhaal is nog altijd een rommeltje en belangrijke plotpoints gebeuren buiten beeld (gijzeling Bumblebee bv). In de plaats daarvan volgen we nog steeds onze menselijke hoofdpersonages zonder karakter. Hoe ze erin slagen om acteurs zoals John Turturo, John Malkovich, Alan Tudyk en Leonard Nimoy te strikken, blijft me een raadsel. Zal wel iets met geld te maken hebben.
Deze film is tenenkrullend slecht en heeft amper entertainment waarde. Niet zo slecht als Revenge of the Fallen, maar dat is geen referentie.

Ziezo, dat is mijn lijstje met slechtste films van vorig jaar. Vanavond ga ik nog naar Hugo kijken om het jaar 2011 af te ronden cinemagewijs (dag te laat, ik weet het) en kan ik de laatste hand leggen aan het lijstje met de beste films van het jaar.

Coming soon...