Festival-slag

Ik heb een bericht gepost op de Tail-Out website over Ei en welke festivals we momenteel al hebben aangeschreven. Rep je naar daarom het te lezen.

"Ei"nde nabij!

poster door Toon Van de Putte.

Eneas is de laatste hand aan het leggen aan de afmixing van Ei (of Egg voor onze internationale fans). Het zwaarste aan de geluidsband van deze film was het gebrek aan dialoog, want er waren slechts enkele zinnen, wat maakt dat je alles moet vertellen met beelden en klank. Waarvan het beeldgedeelte gehandicapt is, aangezien het monster dat uit het ei komt voor het grootste deel van de film in de schaduw zit. Het was dus aan Eneas om een geluid te ontwerpen dat zo goed mogelijk weergaf wat er mogelijk in die kooi zit... Geen makkelijke taak, dat kan ik je nu al zeggen.
Maar ook al heeft het een tijdje geduurd eer we er waren, hij is erin geslaagd om het juiste geluid te vinden! Dit maakt dat plots alle auditieve puzzelstukjes in elkaar beginnen te passen. De film neemt plots vorm aan en werkt verbazend goed. Elke keer ik langs ga, wordt het beter en beter.

Nu de muziek van Adriaan Baussens eronder staat, begint alles op zijn einde te lopen. De film voelt als een echte film. Sfeer, spanning en monsters in donkere hoeken. Alles lijkt te werken.
Aangezien we in het begin op een stille set stonden, waar zowat alle ondersteunend geluid ontbrak, ben ik enorm verbaasd dat alles nu een geheel blijkt te vormen.

Maandagavond is de laatste evaluatie van de klankband voorzien. Dat betekent dat we stilaan kunnen beginnen uitkijken naar mogelijke filmfestivals. We gaan sowieso de kaart van genre trekken en mikken dus op festivals zoals Screamfest, Frightfest en Razor Reel, maar we gaan ook iets ruimer proberen met Interfilm Berlin. En voor de rest zien we wel. Ik zal al blij zijn als de film in één festival binnen geraakt. Ik schat de kansen alleszins hoger in als bij Final Move. De plot is simpeler en er is minder dialoog, dus minder ondertitels (wat internationaal alleen maar helpt).

Benieuwd naar de film, hou dit blog in de gaten of check de website.

Wilfred Mott

Een favoriete personage hebben is soms heel moeilijk, maar als ik terugdenk aan de nieuwe Doctor Who serie, is er eentje die er steeds uitspringt. En dan nog niet eens één van de meer opzichtige... Natuurlijk ben ik fan van Jack Harkness, River Song, de vrouwelijke companions en Rory (met wie ik mij eigenlijk heel snel vereenzelfigde). Maar Wilfred is een categorie apart.

De rol is op de één of andere manier op het lijf geschreven van acteur Bernard Cribbins, die blijkbaar al enige Doctor Who ervaring had aan de zijde van Peter Cushing in één van de non-canon Who-films, Dalek's Invasion Earth: 2150 AD.
Het is op zich ook wel een interessant verhaal hoe zijn personage ontstaan is.
Oorspronkelijk was Bernard Cribbins geboekt om een klein rolletje te spelen in de Christmas Special Voyage of the Damned, met David Tennant en Kylie Minogue. Het is niet meer dan een onbelangrijke kraampjeshouder op kerstavond die de Doctor tegen het lijf loopt, maar de energie die het personage uitstraalde was aanstekelijk.
De episode daarna (de eerste van het nieuwe seizoen) bracht Donna Noble terug als nieuwe companion en daarbij horend ook haar familie. Het lot besliste echter dat Howard Attfield die Donna's vader speelde zwaar ziek was, nadat zijn scènes gefilmd waren, werd er echter onderling beslist dat hij zijn rol niet zou hernemen. Op zoek naar een manier om hem te vervangen, dook daar plots in Russell T Davies zijn hoofd het personage van Bernard Cribbins terug op. Hij vroeg zich af wie dit zou kunnen zijn en besloot om hem terug te brengen als de grootvader van Donna die bij zijn dochter en kleindochter inwoont na de dood van Donna's vader. (Attfield overleed in 2007)

Donna en Wilfred.

Hij speelt als grootvader, en vaak troost, van Donna de pannen van het dak. Het is werkelijk een plezier om hem bezig te zien. In elk klein woord, in elke kleine actie zit zoveel meer. Het is een rol die blijft groeien, de perfecte grootvader die zich vol liefde ontfermd over zowel zijn kleindochter, alswel de Doctor.
Maar hij is nog meer dan dat, hij is letterlijk één van de weinige personages die keer om keer de Doctor tegen het lijf loopt, daar waar andere mensen tevergeefs blijven zoeken naar hem. Het mag duidelijk zijn dat het lot iets met hem van plan was en dat had ook Russel T Davies begrepen. Hij schopt het van een edelfigurant tot companion in The End of Time part 1 & 2. Waar hij een sleutelfiguur wordt in de strijd om de Aarde.

De kracht van zijn personage zit 'em in zijn eerlijkheid en openheid. Dat maakt ook dat ik hem zo graag bezig zie. Het is in dat opzicht ook een uniek personage. Hij moet het niet hebben van actie of gevatte uitspraken, maar hij is er altijd voor iedereen.

Wilfred, I salute you.

 

80's gore in "From Beyond"

Hier bij ons thuis zijn we enorme H. P. Lovecraft fans, we zijn daar niet alleen in, we hebben een bundel van zijn kortverhalen en ook enkele van de adaptaties naar het scherm. Dat zijn er eigenlijk bijster weinig voor literatuur die in het public domain zit. Aangezien er geen rechten moeten betaald worden op zijn werken, is het raadsel waarom er niet meer films zijn gebaseerd op zijn werken. Guillermo Del Toro wou recent nog At the mountains of madness verfilmen, maar een te hoog prijskaartje voor een R-rated film heeft de studio doen terugdeinzen.
Waarschijnlijk heeft al menig beginnend of amateur filmmaker hiervan gebruik gemaakt (kijk naar Vigor Mortis van Kristof Matheusen), maar op het grote scherm valt het aantal toch op één hand te tellen.

Stuart Gordon is ondertussen de meest geroutineerde Lovecraft verfilmer. Hij is zijn carrière in 1985 begonnen met Re-animator, low budget en ook hier profiterend van het feit dat er geen rechten moesten worden betaald op het verhaal. In 1986 volgde hij het succes van de eerste film op met From Beyond, weerom gebaseerd op een Lovecraft verhaal en met het idee om een trilogie van films te maken gebaseerd op diens werken. Dat laatste luik van de trilogie zou pas in 2001 verschijnen met Dagon (het script dat hij origineel wou doen als eerste verfilming). En in 2005 voegde hij daar ook nog Dreams in the Which House aan toe onder de vlag van de Masters of Horror tv-serie.

In From Beyond hergebruikt hij een heel aantal acteurs uit Re-animator, een bewuste keuze na een goeie samenwerking de eerste keer. Bekendste gezicht is Jeffrey Combs die heel wat potten heeft gebroken op televisie,
Het grappige is dat het kortverhaal zelf slechts een magere 7 bladzijden lang is en in de film wordt gebruikt als openingsscène! Maar ze slagen erin om effectief verder te bouwen op de thema's en gebeurtenissen van dat kortverhaal en zo een langspeelfilm vol te krijgen, zonder geforceerd aan te voelen.

Het verhaal draait rond een wetenschapper die een machine heeft ontworpen dat ertoe in staat is om de mensen meerdere dimensies te laten zien. Maar in die dimensie leven vreemde wezens, die mensenvlees wel lusten.
De film gaat nog een stap verder en de stralingen van die dimensie zouden een onontwikkeld orgaan in de hersenen stimuleren, dat dan ook nog eens verslavend werkt. De personages die ermee in contact komen reageren er allemaal anders op en moeten één voor één omgaan met hun veranderende psyche.

Stuart Gordon amuseer zich duidelijk rot met zijn adaptatie en verzint dan ook heel creatieve en gore monsters om zijn vierde dimensie met te bevolken. De make-up effecten zijn vandaag de dag nog steeds overtuigend en de blu-ray bevat op de koop toe gerestaureerd materiaal dat in '86 door de ratingbureaus was verwijderd. De film is dus nog goorder dan origineel!

Dompel je onder in deze bizarre wereld en geniet van de eighties effecten, het is een extreme reis, maar een plezierige op de koop toe!

The Death of the Doctor

Voor mij de beste aflevering van The Sarah Jane Adventures, ze voelt het meest als een echte Doctor Who aflevering, zonder de eigenheid van SJA te verliezen. Maar wat ik nog prachtiger vind, is hoe de aflevering erin slaagt om het Doctor Who universum nog dichter bijeen te trekken door voormalige companion Jo Grant terug te brengen en alles zich te laten afspelen in een UNIT basis!

Op zich is het heel curieus hoe SJA zo succesvol geworden is. Ze was één van de populairste companions van de Doctor van 1973 tot '76 en keerde even terug voor de special The Five Doctors in 1983. De spin-off K9 and company geraakte niet verder dan een piloot aflevering in 1981 en dat leek zowat het einde voor het personage van Sarah Jane.
Totdat Russel T. Davies het personage terug bracht in 2006 in de nieuwe Who serie. De fan reactie moet groot geweest zijn, want in 2007 kreeg ze haar eigen spin-off serie gericht op kinderen. Ze kruiste nog twee maal het pad van de Doctor in 2008 en 2010, eerst in de tweedelige aflevering Stolen Earth en Journey's End en daarna in de laatste aflevering van David Tennant, End of Time. Maar wat opvallender was dan het feit dat ze meerdere keren terug keerde naar het Who universum, is het feit dat de Doctor ook twee keer een gastrol had in SJA! De eerste keer met het gezicht van David Tennant in The Wedding of Sarah Jane Smith en het jaar daarna dat van Matt Smith in The Death of the Doctor.

Deze aflevering is gepend door Russel T. Davies, wat maakt dat ze met kop en schouders uitsteekt boven de rest op gebied van schrijven. De dialogen zijn snappy en de momenten van reflectie voelen echt. Het is een plezier om Jo Grant terug te zien verschijnen en te zien hoe ze is geëvolueerd sinds haar vertrek van de Tardis. Zij en Sarah Jane zouden niet meer kunnen verschillen, maar hun ervaringen met de Doctor maken dat het al snel klikt tussen de twee. Maar Davies weet dat hij de andere hoofdpersonages, de kinderen Clyde en Rani, niet mag verwaarlozen, dus zijn zij het die erachter komen dat de Shansheet niet zuiver op de graat zijn.

Het geheel is eigenlijk een mooie ode aan Doctor Who alsook de vele companions die er zijn geweest. Een heel aantal wordt op het einde vermeld en er wordt gehint naar wat er met hen gebeurd is na hun vertrek. Maar op heel effectieve manier wordt de Doctor hier ook gedwongen om terug te kijken naar zijn verleden en de vele companions die hij heeft achtergelaten.

The Sarah Jane Adventures zijn een geweldige kinderserie. Het is absoluut wat ik graag had gezien op jonge leeftijd. Het is fantasierijk, vol actie (maar geen geweld), humor, maar kijkt niet neer op kinderen. Geef toe, wie zag er op die leeftijd niet graag een groep kinderen als helden die achter aliens zat? Ik ga alleszins proberen Alexis hier warm voor te krijgen, want het is zowat de beste sci-fi voor kinderen dat je zal vinden.

Het is ontzettend jammer dat Elisabeth Sladen ons in 2011 heeft verlaten op veel te jonge leeftijd. Seizoen 5 heeft dan ook een mooi afscheid in hun laatste aflevering (het is gebeurd midden seizoen) en een mooie terugblik van de cast op werken met haar.
Maar wat ze heeft achtergelaten is een inspirerend personage voor kinderen van alle leeftijden en een mooie carrière over het algemeen.

Sanctuary seizoen 4

Magnus en Watson

Sanctuary is een redelijk unieke serie. Enkele jaren geleden origineel gestart als een webserie, die is opgepikt en met wat extra materiaal omgevormd tot een piloot aflevering en dat heeft dan geleid tot uiteindelijk vier seizoenen televisie. De low-budget aanpak en virtuele sets (bijna alles is met greenscreen gedaan) geven het geheel een unieke look en feel.

Het vierde seizoen is een korte affaire. De makers zijn er altijd in geslaagd om autonomie over het project te behouden en zullen waarschijnlijk zelf wel aangevoeld hebben dat de bron van inspiratie aan het opdrogen was. Deze dertien episodes voelen dan ook heel erg aan als het vastmaken van alle losse eindjes...
Veel losse episodes zijn er niet, alles draait rond het feit dat de abnormalen die altijd in de holle aarde hebben gewoond, naar boven willen komen om op het oppervlak te wonen. Natuurlijk komt er heel wat weerstand hiertegen en al snel staat iedereen op voet van oorlog.
De cliffhanger van vorig seizoen, waarin Helen Magnus in het verleden terecht komt, wordt direct afgerond in de eerste episode. Geen idee of dit altijd al de bedoeling was, of dat ze van deze richting af wilden.

Samen met Biggie en Henry.

Op een gestage manier wordt er naar een uiteindelijke confrontatie geleid in de laatste dubbel aflevering waarin alles op alles wordt gezet. Het conflict tussen mensen en abnormalen komt tot een hoogtepunt waarin het Sanctuary wordt vernietigd... of niet?

Zoals ik zei zijn er weinig aparte episodes, alles valt in lijn met de rode draad en slechts enkele episodes durven daarvan afwijken. Er is een musical episode (heel leuk) bijvoorbeeld, maar verder zijn er maar weinige uitschieters. Nieuwe elementen die worden geïntroduceerd, zoals het feit dat Henry (de weerwolf) vader gaat worden, blijven op de zijlijn.

Ik krijg heel hard het gevoel dat de makers het verhaal zo goed mogelijk wilden afronden, maar jammer genoeg heeft de reeks al haar momentum verloren. Pas in de laatste afleveringen vinden ze een tweede adem, heel laat natuurlijk, want deze dubbel aflevering sluit de hele serie af.
We kunnen wel concluderen dat de serie op een goed punt stopgezet is. De inspiratie was duidelijk weg en ze hadden zichzelf wat in een hoekje gewerkt. Ik denk dat niemand zat te wachten om in deze scifi mix nog tijdreizen te gaan toevoegen.
Hoewel het een traag seizoen is dat nergens echt uitschiet, is het toch een aanrader en de perfecte conclusie voor deze toch wel originele serie.

"Ei" de tweede trailer

Om de verwachtingen nog wat meer de hoogte in te drijven:

De afwerking van de film komt naderbij. Postproductie bijna voorbij.