zaterdag 28 juni 2014

Follow Gent 2014

Vorig jaar kwam rond deze tijd Jacob uit de lucht vallen als een tussendoor project samen met Steve De Roover. Het concept van Follow Gent was dat een tiental kortfilms rond een centraal thema (Gent) werd gebundeld tot een langspeler.

Ook dit jaar is het project terug en deze keer gaan we zelf ook een scenario inzenden. De regels laten genre vrij en de speelduur is maximum 10minuten, zolang het maar met Gent te maken heeft. Tijd om dat een beetje overhoop te gooien met Gotische horror. Benieuwd of een scenario over een Gentse vampier door de selectie geraakt...

Wordt onwaarschijnlijk nog vervolgd.

zaterdag 22 maart 2014

Gravity

Een film waar ik echt al lang naar uitkeek, maar niet voor naar de cinema geraakte: Gravity. Hij speelt nog in Kinepolis Antwerpen, wat ik niet had verwacht, toch is het uiteindelijk thuis op blu-ray geworden. Nu ik hem heb gezien, heb ik daar spijt van. Want het is een filmervaring waard om op het grote scherm te zien.
In de cgi-heavy films van tegenwoordig is een gevoel van dreiging bijna zo goed als afwezig tegenwoordig. Alles explodeert spectaculair, maar je weet dat het hoofdpersonage er altijd uit zal geraken met hoogstens enkele sexy schrammen op het lichaam extra. In Gravity daarentegen wordt je vanaf de eerste moment diep ondergedompeld in de afgesloten leegte van de ruimte. Er is amper geluid op dialoog na en een sfeervolle soundtrack, het duurt ook niet lang vooraleer het noodlot toeslaat. De shuttlemissie wordt geraakt door een veld van brokstukken dat steeds groter wordt en alles vernietigd in zijn pad terwijl het rond de Aarde cirkelt.

Op zich is het een poepsimpel overlevingsverhaal, zoals menig rampenfilm. De personages en de setting maken het geheel en zorgen dat je gekluisterd blijft op het puntje van je stoel. Het geheel is prachtig in beeld gebracht op een nooit eerder geziene manier (super lange shots in gewichtloosheid) wat het gevoel van realiteit alleen maar verhoogd. Het gebruik van muziek en geluidseffecten maakt voor een onderdompeling in de wereld van de film.
Ik moet toegeven dat het lang geleden was dat ik een personage nog heb aangemoedigd en echt schrik had voor wat er zou kunnen gebeuren als Sandra Bullock niet op tijd weg was. Dat alleen zijn bonuspunten voor de filmmakers.

Ik kan deze film alleen maar aanraden en bekijk zeker ook de extra's van de film. Enorm de moeite en ook heel interessant is de documentaire over afval in de ruimte. Het verhaal van de film blijkt brandend actueel!

dinsdag 18 maart 2014

BIFFF 2014

Met veel plezier kunnen we melden dat Ei te zien zal zijn op de 32ste editie van het BIFFF dit jaar. Op 11 april maakt onze kortfilm deel uit van de kortfilmselectie buiten competitie van de Belgian Day, die van start gaat om 15u (na de officiële selectie).

Dat maakt dan meteen het derde festival waar de film op te zien zal zijn en een mooie afsluiter. Momenteel zijn er geen inzendingen meer gepland voor de film. We concentreren ons liever op onze huidige verhuis en de daarna mogelijke projecten... Voor mezelf heb ik nog twee kortfilm scenario's klaarliggen en Steve De Roover heeft ook nog twee projecten in het verschiet waar we aan gaan meewerken.

We weten dus wel wat doen de komende maanden...

woensdag 15 januari 2014

Chaos in de nabije toekomst?

Het is hier weeral redelijk kalm geweest. Zelfs (nog) geen review van The Time of the Doctor, maar daar is een goeie reden voor. In ons appartementje worden momenteel alle voorbereidingen gemaakt om in maart te verhuizen naar ons eigenste huis! Maar vooraleer die verhuis kan doorgaan, hebben we ook nog twee weken Florida in het verschiet... Dat lag al een jaar vast en kon nogal moeilijk worden verplaatst. Met andere woorden: inpakken, vakantie, een week thuis en verhuizen.
Dat wil zeggen dat wij nu al alle onbelangrijke dingen aan het inpakken zijn (boeken, dvd's, spelletjes, specifiek servies), kortom: alles wat we niet dagelijks gebruiken, zit al in dozen. Vandaag ben ik zelfs begonnen met posters van de muren te halen zodat we de living kunnen beginnen schilderen. Want natuurlijk moeten we het appartement achterlaten zoals we het zelf gekregen hebben: wit.
En dit alles moeten we proberen rond te krijgen met een peuter die overal aan, in en onder zit...

Af en toe als er wat tijd over is, probeer ik nog wel aan wat projecten te werken, maar het zijn kleine dingen. De laatste dagen ben ik vooral bezig met het uittekenen van de cockpit voor Crash. Ik heb zelfs al toetsen-panelen tweedehands op de kop getikt om te gebruiken in de controlepanelen. De toetsen haal ik uit de 19" panels en ga ik overzetten in grote panelen in de desks.
De schets rechts is een poging om te visualiseren hoe het decor er ongeveer zou gaan uitzien. Ik ben er vrij tevreden mee (layout gewijs), dus de volgende stap zal zijn om alle onderdelen in detail uit te werken, zoals die controlepanelen. De stoel is zeker en vast nog een placeholder, ik hoop daar een autostoel of iets dergelijks voor te vinden...

Waarom gaat er plots terug meer aandacht naar Crash? Hoewel ik hou van mijn zombiescenario Love Bites, is dit veel moeilijker te realiseren. Productioneel is daar veel meer voorbereiding voor nodig. De cockpit van Crash kan ik letterlijk bouwen in onze garage (van het nieuwe huis)! Een perfect project om tussendoor aan verder te werken, zonder verplichtingen. En eens het ontwerp voor de buitenkant op punt staat, kan ik ook de spacefighter bouwen als model en vfx testen doen.

Een echte hobby met andere woorden. Want zelfs in ons instap-klaar huis, zullen er nog aanpassingen nodig zijn, de ene al wat dringender dan de andere. En dat krijgt voorrang natuurlijk.
En vooraleer mensen beginnen vragen naar de homewarming, die zal op zich laten wachten tot de zomer, zodat we dat kunnen combineren met een barbecue in de tuin!

maandag 23 december 2013

The Day of the Doctor

Tijd om de stilte op dit blog te wisselen met een nieuwe review: die van The Day of the Doctor, de special voor de 50ste verjaardag van Doctor Who. Er is lang naar opgebouwd en Steven Moffat is erin geslaagd om niet teleur te stellen met deze 75 minuten lange special. Simultaan in 95 landen uitgezonden en in ongeveer 1500 cinema's wereldwijd (waarvan een heel aantal in 3D). Die aantallen hebben ze trouwens mogen toevoegen aan het Guiness Book of Records, nooit eerder voorgekomen.

Ze hadden heel simpel een excuusverhaal kunnen verzinnen om zoveel mogelijk regeneraties van de Doctor in één aflevering te steken, maar Moffat pakte het omgekeerd aan en maakt van de Doctor de focus van het verhaal. Iets wat nog niet echt eerder is gebeurd, meestal arriveert de Doctor en neemt hij deel aan wat er gaande is, maar hier draait alles rond hem.

Korte inhoud: De 11de Doctor wordt door Kate Stewart ingeschakeld om een mysterie op te lossen in de undergallery in Londen. Tegelijk is de 10de Doctor een Zygon complot op het spoor om Queen Elisabeth I te vervangen door één van hen. En in een compleet andere tijd maken we kennis met een nieuwe incarnatie van de Doctor, die van tijdens de Time War. Hij heeft net het ultieme wapen gestolen waarmee hij een einde aan de oorlog kan maken, maar twijfelt aan de juistheid van zijn beslissing. Het wapen zelf, the moment, beslist om de drie Doctors samen te brengen om hem te tonen wat de gevolgen zijn van zijn acties.

Het moet een huzarenstukje geweest zijn om dit scenario te schrijven. Het belicht een periode uit het leven van de Doctor dat we nog niet kenden (Time War) en tegelijk wordt zijn leven een hele nieuwe richting in gestuurd (Gallifrey Falls No More). En dit op een manier die blijft stroken met wat we eerder gezien hebben. De verschillende verhaallijnen van de verschillende Doctors vormen ook een mooie parallel, waardoor het geen drie compleet verschillende verhalen blijven, maar het één geheel vormt.
Natuurlijk zat de aflevering ook tsjokvol met referenties naar de 50-jaar geschiedenis van het programma, maar dit neem nergens de bovenhand. Startend met de intro van de originele, eerste afleveringen en eindigend op een shot met alle Doctors tot nu toe...

Het acteerwerk in deze aflevering is van topniveau. De combinatie Matt Smith + David Tennant werkt verbazend goed, want John Hurt slaagt erin om in zijn eentje de balans te vormen voor deze dubbelact. De overige personages worden een beetje achteruit geduwd, maar krijgen allemaal hun momentje in de spotlight. Het was trouwens een heel goeie beslissing om Billie Piper niet exact haar rol van Rose te laten hernemen, maar in de plaats daarvan is zij een verpersoonlijking van the moment, waar ze heel leuk mee weet te spelen. Jenna-Louise Coleman blijft even geweldig als girl-next-door Clara en weet haar mannetje te staan tussen al deze Doctors.

Dan wil ik nog even wat uitweiden over het einde van de episode. Want het zou Moffat niet zijn, moest hij ons niet enkele grote verrassingen voorschotelen. En dat deed hij!
Niet alleen dook Peter Capaldi op (in twee extreme close up shots), maar als klap op de vuurpijl blijkt dat Gallifrey niet vernietigd is door de Doctor, maar dat het toch nog ergens bestaat. Wat de perfecte opening is naar de volgende seizoenen. Want hoe top je anders deze climax van 50 jaar Doctor Who?
In het begin was ik er niet van overtuigd of het een goed idee is te ontdoen wat al gepasseerd is, maar het is elegant gedaan en geschreven. En na enkele kijkbeurten was ik toch ook overtuigd dat het een tamelijk sterk einde is én tegelijk een nieuwe begin. Je kan je afvragen of het allemaal wel 100% klopt dat de Doctor dit zich niet meer herinnert, maar op het einde is het toch allemaal timey-wimey wibbly-wobbly...

Deze episode (gecombineerd met Sherlock) deed me veel respect krijgen voor de scenarist in Steven Moffat, ik mag het misschien niet altijd eens zijn met zijn tonische of stylistische beslissingen (de serie is heel hard veramerikaanst), maar schrijven kan hij.

donderdag 21 november 2013

Recap van het sterkste "Who" seizoen tot nu toe

Met de vijftigste verjaardag in het vooruitzicht (nu zaterdag) lijkt het me normaal dat ik me toch nog eens extra op Doctor Who ga richten in mijn blog. Misschien is iedereen het wat beu aan het worden ondertussen, maar zo lang ik geen klachten hoor, ga ik verder...
Het sterkste seizoen... Dan kijk ik vooral naar de revival sinds 2005, want de classics ben ik volop aan het inhalen en daar is wel wat werk aan. Er zijn niet echt slechte seizoenen. Zowel Russel T Davies als Steven Moffat hebben een strakke hand op het roer en dat merk je. Voor mij is er echter één seizoen dat toch wel boven de rest uit steekt omdat bijna élke aflevering een topper is en dat is het vierde. Ik ga het hele seizoen kort toelichten per aflevering, daarbij de goeie en slechte dingen aan elkaar afwegend.

Voyage of the Damned

Dit is één van die Kerstspecials die je perfect kan blijven herbekijken. Kerstmis is slechts de setting en draagt op zich weinig toe aan de plot, waardoor het een op zichzelf staand verhaal wordt. Het feit dat hij ook perfect aansluit op de cliffhanger van het einde van het vorige seizoen (de Titanic crasht in de TARDIS) maakt dat het allemaal mooi aansluit. Kylie Minogue is heel leuk als nieuwe companion, frivool en avontuurlijk is zij één van de weinige companions die onmiddellijk mee het universum wil gaan verkennen met de Doctor.
De Host zijn ook geweldig als slechteriken en de aflevering zit vol actie en leuke personages. De Doctor is echt de held van deze rampenfilm, maar er zitten leuke parallellen en twists in op die formule.
Enige minpuntje is dat Max Capricorn niet het meest memorabel is als slechterik, daarnaast is zijn plan ook niet echt origineel.

Partners in Crime

De eerste echte aflevering, we ontmoeten Donna terug. Zij is op zoek naar de Doctor en het eerste deel van de aflevering waar ze elkaar telkens op een haar na missen is geweldig grappig. We zien hier de eerste tekenen van hoe Donna geëvolueerd is als persoon, wat al maar duidelijker wordt in haar relatie met moeder en grootvader (Bernard Cribbins in een perfecte casting).
Het verhaal is redelijk simpel, maar tegelijk een setup voor later in het seizoen. De aflevering moet het vooral hebben van het sterke acteerwerk en de chemie tussen onze twee hoofdpersonages.

The Fires of Pompeii

De Doctor en Donna arriveren in Pompeii aan de vooravond van de uitbarsting en staan voor een verscheurende keuze: waarschuwen ze de mensen of niet? Volgens de Doctor mag een vast punt in de tijd niet veranderd worden of er zijn catastrofale gevolgen, maar Donna kan het niet over haar hart krijgen om te zwijgen. Wat ze echter niet weten, is dat er in het hart van de berg, aliens aan het werk zijn om de Aarde te veroveren. Uiteindelijk blijkt dat de Doctor zelf de oorzaak is van de uitbarsting van de vulkaan, om de Aarde van erger te behoeden en moet hij het leven van de mensen in Pompeii afwegen tegen de rest van de planeet.
Hier wordt het voor Donna ook duidelijk dat ze uit haar "veilige" leventje is weggerukt en gaan haar ogen open naar wie de Docter echt is en welke keuzes hij moet maken.
Zeer sterke episode, met een goeie rol voor Peter Capaldi (de toekomstige, twaalfde Doctor).

Planet of the Ood

Geweldige wezens, de Ood. Hier kijken ze even terug op hun eigen creatie, hoe evolueert een wezen dat leeft om te dienen? Hoe komt dit tot stand?
De Doctor en Donna ontdekken de waarheid achter de Ood en de inmenging van de mensheid in het universum. Dit heeft zo'n groot effect op haar dat ze bijna besluit om terug naar huis te gaan.

The Sontaran Stratagem + The Poison Sky

De terugkeer van Martha Jones (in dienst van UNIT) en oude vijand de Sontarans. Buiten het feit dat de Sontarans geweldige slechterikken zijn, de ultieme soldaten: kloonsoldaten die nooit hun rug keren om dit letterlijk hun zwakke plek bevat, is de plot nogal warrig. Martha wordt gekloond om te infiltraren, Donna gaat naar huis, er is het ATMOS gas en Luke Rattigan, een pion van de Sontarans.
Er is veel gaande en in de eerste aflevering zijn de Sontarans opvallend afwezig.
Het is de terugkeer van onze favoriete umtpie-dumpties die de aflevering de moeite waard maken, want ze is redelijk by-the-numbers voor de rest.

The Doctor's Daughter

Met Martha nog steeds aan boord komen ze terecht op een planeet in de ban van een oorlog tussen mensen en de Hath. Het trio wordt opgesplitst en komen aan beide kanten van het conflict terecht. Daarenboven wordt er op genetisch niveau een dochter gekloond van de Doctor, een soldaat voor de mensen die niets liever wil dan meevechten.
In deze aflevering krijgt Donna de eerste keer de kans om echt te laten zien wat ze waard is. Ze dwingt de Doctor om het bestaan van Jenny te aanvaarden en zijn verantwoordelijkheid op te pakken. Het is ook zij die de belangrijkste puzzelstuk oplost in het mysterie van de oorlog tussen de twee rassen. Toppertje.
Daarnaast is het design van de Hath heel origineel.

The Unicorn and the Wasp

Een mindere, hoewel het concept op papier geweldig klinkt: de Doctor ontmoet Agatha Christie in een moordzaak die opvallend veel wegheeft van één van haar boeken...
Ik denk dat het in dit geval vooral toe te wijden is aan de bizarre buitenaardse slechterik. Een gigantische, buitenaardse wesp? Hm...
Sfeervol in beeld gebracht, goed geacteerd, maar weinig memorabel op enkele leuke details na.

Silence in the Library + Forest of the Dead

Donna en de Doctor komen terecht in de grootste bibliotheek van het universum, maar ze is volledig leeg, honderd jaar tevoren deed er zich iets catastrofaal voor en iedereen verdween.
Er schuilt echter iets gevaarlijk in de schaduwen: de Vashta Nerada, maar voor ze kunnen ontsnappen, stoten ze op een onderzoeksteam, onder leiding van Professor River Song... en wie is Cal?
Deze episode heeft vele hoogtepunten: het introduceren van River Song (de vrouw van de Doctor uit de toekomst, enkel, hij kent haar nog niet), cool monster, mooie setting (bibliotheek die een volledige planeet omvat) en een sterke plot.

Midnight

Beetje de vreemde eend in de bijt. De Doctor gaat zonder Donna mee op een soort van toeristische tour, maar onderweg gaat er iets mis en een vreemde entiteit neemt bezit van één van de passagiers.
Zeer sfeervol en creepy; de entiteit herhaalt eerst alles wat er gezegd wordt, maar haalt gaandeweg de spreker in tot hij op het einde bijna voor de andere personen spreekt. Interessant concept en ik vermoed dat het de bedoeling was om het monster heel vaag te houden, maar het maakt dat er niet echt een sterke confrontatie is op het einde. De persoon offert zichzelf op en de aflevering eindigt gewoon.
Ik weet niet goed wat ik ervan moet maken...

Turn Left

Dit is zo'n episode die ik in het begin minder goed vond, maar hoe meer ik ze zie, hoe beter ik ze vind. Het een mooie parallel met hoe Donna het hele seizoen geëvolueerd is. Het concept is: wat als ze de Doctor nooit ontmoet had en de gevolgen daarvan. De focus ligt volledig op haar en haar familie. En hier zien we weerom hoe ze evolueert van een op zichzelf gefixeerd persoon tot iemand die uit zichzelf de keuze maakt om een onbaatzuchtig offer te maken.
Deze episode leidt direct naar de seizoensfinale en introduceert stapje per stapje de andere personen die zullen voorkomen. Sarah Jane, Torchwood, UNIT, allemaal worden ze genoemd en passeren ze de revue, met als klap op de vuurpijl de terugkeer van Rose!
In deze aflevering beseffen we pas hoe ver Donna gekomen is van wie ze oorspronkelijk was...


Stolen Earth + Journey's End

Jawel, dit seizoen telt 3 dubbelafleveringen! Een aloude vijand keert terug aan het hoofd van de Daleks, doorheen tijd en ruimte hebben ze een hele resem planeten gestolen (de rode draad van het hele seizoen) om zo een wapen te creëren dat alle realiteit kan vernietigen. Martha Jones, Sarah Jane Smith, Torchwood, Rose, Mickey, Jacky en Wilfred strijden allemaal mee, maar de overwinning ligt bij slechts één persoon: Donna.
Ze ontketent een human-Timelord-meta-crisis en wordt de DoctorDonna, dit heeft echter als gevolg dat haar menselijk brein al die nieuwe kennis niet kan verwerken en de Doctor is genoodzaakt haar geheugen te wissen tot voor ze elkaar hebben ontmoet.
Donna, de companion die het verst is gekomen, de grootste verandering is ondergaan, verliest alles, of sterft. De Doctor zijn meest hartverscheurende keuze... Dit heeft zo'n impact op hem, dat hij besluit om alleen verder te reizen, omdat hij niemand meer in gevaar wil brengen.

Dit is een ware topaflevering! De terugkeer van geliefde personages, alle companions in een strijd tegen Davros en de Daleks... the stuff of legends. De begingeneriek is bijna te kort om alle namen in deze super crossover te laten verschijnen.

In't kort:

Er zijn weinig slechte afleveringen in dit seizoen. Slechts twee die ik zelden herbekijk!
De chemie tussen Catherine Tate en David Tenant is super aanstekelijk en je voelt heel hard dat ze in het echte leven beste vrienden zijn. Zelden heb ik acteurs gezien die zo goed op elkaar zijn ingespeeld. En er is amper sprake van status-quo in dit seizoen, de Docter beïnvloed Donna even veel als zij hem en op het einde van het seizoen zijn ze beiden gegroeid. En dat heeft onmiddellijk effect op wat er later zal komen in de specials en de laatste aflevering van de 10de Doctor. (waar ook Donna niet in ontbreekt!)
Ik kan alle seizoenen herbekijken, maar dit seizoen heeft zoveel sterke afleveringen na elkaar, het toont aan hoe iedereen zowel voor als achter de camera gegroeid is over de vorige seizoenen. Ook Russel T Davies levert hier zowat zijn beste werk af als schrijver én showrunner.