Iradonian's Blog

Nine Hours, Nine Persons, Nine Doors

2012-02-05T19:44:00.000+01:00

Je kent het verhaal wel, je koopt een spel voor iemands verjaardag en op de één of andere manier eindig je zelf met het spel in je handen en kan je het niet wegleggen... Zo ging het ook met 999. Het kwam ongeveer gelijktijdig aan met het laatste Professor Layton spel (And the Last Specter). We zijn dan maar overeen gekomen dat ieder met een ander spel kon beginnen. Mijn keuze viel op Nine Hours, Nine Persons, Nine Doors.

Wat is 999 juis? Wel, het is een soort van interactief boek, waarbij je een verhaal leest, maar dat ook beïnvloedt door op bepaalde intervallen de keuzes van het hoofdpersonage te bepalen én puzzels op te lossen.
Het zal je dan ook wel verbazen dat dit interactief verhaal meerdere eindes heeft. Een zestal. Zelf heb ik er al twee bereikt, telkens met slechte afloop... Nadat je het spel voor de eerste keer hebt uitgespeeld, krijg je de optie om terug te spelen mét de reeds opgedane kennis en de mogelijkheid om te skippen over wat je al hebt gelezen tot er een keuzepunt is. Waar je dan een nieuwe beslissing kan maken om het verhaal anders te sturen.

Maar ik ga te snel.
De premisse is redelijk simpel: Junpei wordt wakker in een kamer op een schip dat aan het zinken is zonder zich te herinneren hoe hij daar geraakt is. Al direct wordt je verplicht om uit te puzzelen hoe hij uit de kamer kan ontsnappen. Eens hij daaruit is ontmoet hij acht andere personen aan boord van het schip met ongeveer hetzelfde verhaal als het zijne. Maar plots kondigt een tiende persoon zich aan "Zero"... en hij wil een spel met hen spelen. Elk persoon heeft een nummer en aan de hand van die nummer kunnen ze bepaalde kamers in, ze moeten op zoek gaan naar de deur met het nummer "9", dat is de uitgang. Maar onderweg zullen ze dodelijke valstrikken en puzzels moeten oplossen om samen tot aan de laatste deur te geraken.

Ik had nog nooit zo'n spel gespeeld en het is perfect geschikt om op een DS te spelen. Het "boek" leest ook redelijk vlot en de puzzels maken uitgebreid gebruik van de touchpad wat heel intuïtief werkt. Eens je doorhebt hoe de puzzels werken, wordt het makkelijker om de logica van het spel te doorgronden en alles op te lossen. (Niet dat het gemakkelijk wordt, het blijft uitdagend.)
Natuurlijk moet je hier en daar wat verhaalelementen gewoon aannemen, want het blijft een spel en geen boek. En er zitten de nodige clichés in, maar dat is zeker nooit storend en er wordt zelfs een beetje misbruik van die clichés gemaakt om je op het verkeerde been te zetten.
Het enige nadeel is dat je maar één spel tegelijk kan opslaan, dus ik ben verplicht het helemaal uit te spelen vooraleer ik het door kan geven aan Yveline en dat is wel een beetje jammer.

Ik ben zeker wel te vinden om nog zulke spelletjes te spelen, die meer op de hersenen werken dan op je vingervlugheid (kijk naar de hele Professor Layton reeks), en ik zie me een soortgelijk spel zeker nog in huis halen in de toekomst.
Nu is het vooral een kwestie van het uitgespeeld krijgen. Nog vier eindes... wedden dat het laatste pas het echte einde zal zijn?

"Ei" the storyboards

2012-01-27T20:10:00.000+01:00

Heb deze week de laatste storyboards voor Ei getekend, wat weerom een goeie stap voorwaarts is. Het eindtotaal klokt af op 89 shots... Toch wel redelijk veel voor een scenario van 8 blz. Maar Yveline heeft het zo geschreven dat het vol korte, specifieke shots zit die nodig zijn voor de flow van het verhaal.

Daarom ben ik langs een kant wel blij dat we ervoor hebben gekozen om te gaan draaien op de Canon 5D, wat voor mij de eerste keer zal zijn dat ik met die camera werk. Op zich ben ik geen voorstander van het gebruiken van een fotocamera voor filmwerk, maar voor een goeie digitale workflow zijn er weinig andere opties. De Arri-Alexa kunnen we niet betalen en mijn DOP is geen voorstander van de Red. En wanneer iemand je een 5D aanbiedt, is de keuze snel gemaakt natuurlijk.
Rest nu vooral nog de keuze of we voor een set fotolenzen of een set filmlenzen gaan voor op deze camera, hoewel de lensvatting moet worden omgebouwd voor het gebruik van vaste lenzen.
Wat de keuze voor digitaal vooral betekent, is dat we sneller kunnen werken op de set. De film heeft ook weinig dialoog, wat de snelheid ook ten goede komt.

Op basis van de storyboards heb ik ook een ruwe draaiplanning kunnen maken, die duidelijk niet in drie dagen gedraaid kan worden zoals origineel geschat door Yveline. 89 shots is eigenlijk redelijk veel, meeste zullen dan ook redelijk kort zijn (vermoedelijk).
Wat ons nu nog rest is het casten van de acteurs en vastleggen van alle locaties. Het meeste daarvan is al gedaan, dus daar heb ik weinig zorgen om.

Maar goed, ik probeer nu mijn aandacht te verdelen tussen Ei en het aanvraagdossier voor Het Script en zal blij zijn wanneer dat laatste in begin maar is ingediend. Dat zal al één zorg minder zijn op die moment.

Rare Exports van de Finse cinema

2012-01-21T01:25:00.001+01:00

Ik ben absoluut niet bekend met de Finse cinema, maar deze film heeft internationaal wel wat succes mogen genieten. Vooral door zijn originele premisse en effectieve uitwerking ervan.

Het verhaal is op zich redelijk simpel: Op de grens van Rusland en Finland worden er opgravingen gedaan in een berg. Met haast, want binnen 24 dagen is het kerstmis. Wat ze vinden, ontsnapt echter en in het naburige dorp beginnen vreemde dingen te gebeuren. Alle rendieren worden in één nacht gedood en kinderen beginnen te vermijden. Slechts één jongetje vermoed de waarheid... ze hebben de originele kerstman gevonden.

De film mixt op effectieve manier lichte humor, met sfeervolle suspens en weet dit ook traag op te bouwen. Het desolate decor van Finse bergen helpt hierbij enorm.
Stuk voor stuk zijn de acteerprestaties uitmuntend, zelfs van de kinderen, maar het is vooral de kerstman die de show steelt eens hij wakker wordt. Wat ze vinden is op zijn zeer sobere manier enorm griezelig...

Een absolute aanrader voor wie eens iets anders wil proberen. Geniet intussen van de trailer:

Star Trek - Enterprise

2012-01-06T19:34:00.002+01:00

De laatste tijd ben ik weer in een Star Trek bui terecht gekomen, weet niet echt waarom. Maar aangezien ik The Next Generation, Deep Space Nine en Voyager (en alle films) al heb uitgekeken, had ik zin in iets nieuws. Daarom besloot ik om dan toch Enterprise in huis te halen. Een serie waar ik amper iets van wist en waar ik slechts fragmenten van had gezien. Dit samen met het feit dat de serie "afgevoerd" werd in de VS voor het net zoals de rest zeven seizoen kon doorgaan.
Dit gaf mij het verkeerde idee dat de serie slecht was.

Maar niets is minder waar. Ik durf zelfs meer zeggen: de pilootaflevering van Enterprise is sterker dan die van de andere series. Ze slagen erin om het hele Star Trek universum bijeen te trekken in hun eerste aflevering. Een prequel zijnde aan de originele serie steken ze er al enorm veel hints in naar wat nog moet komen en de toevoeging van Zefram Cochran bindt alles weer samen met de film First Contact. Ze vinden zelfs een manier om de legendarische to boldly go speech op een nieuwe manier te integreren.
Belangrijker nog, het is de eerste keer dat er niet minstens één personage in de cast zit waar ik geen fan van ben. Zo had ik een hekel aan Tasha Yar in TNG, vond ik Sisko niet de beste commandant in DSN en kon ik bij momenten Janeway haar nek omwringen. Dat is niet het geval met deze crew. Jonathan Archer is voor mij één van de meest interessante kapiteins, omdat hij zelf een doel heeft en niet slechts "de leider" is. Maar ook de rest van de cast zijn stuk voor stuk goeie acteurs en ze krijgen de kans om iets met hun rol aan te vangen. Reed is heel teruggetrokken, Mayweather is opgegroeid op vrachtschepen, Tucker is de straight man en Hoshi is de linguïst die aan zichzelf twijfelt. Natuurlijk zitten er ook twee aliens in de crew; de Vulcan T'Pol heeft een geweldige chemie met de rest van de cast en werkt constant tegen, terwijl dokter Flox het juist geweldig vindt om tussen de mensen te leven. Er is meer conflict tussen de personages en dat maakt het des te interessanter om te kijken.

Een andere reden dat ik deze piloot zeer sterk vind, is dat ze afstappen van het goddelijke wezen dat de mensheid confronteert met hun aard. (Q in TNG, de wormhole wezens in DSN en de "collector" in Voyager) In Enterprise draait alles om hoe de mens zich moet aanpassen aan deel uitmaken van een groter universum.

Vanaf het eerste moment is ook duidelijk dat de show zoveel mogelijk gebruikt probeert te maken van de vooruitgang in digitale effecten. Meer humor, meer actie en een meer natuurlijke manier van acteren, maken deze serie een hele verfrissing in vergelijking met zijn voorgangers.
Het enige minpunt waar ik direct mee geconfronteerd werd (en het is een groot minpunt) is het openingsthema. Een 90's popsong die in de tijd dat de serie uitkwam reeds achterhaald was. He idee achter de opening is heel origineel, de evolutie van de eerste stappen in luchtvaart tot de ruimtevaart die we zien in Star Trek. Een muzikale score had hier iets veel tijdlozer van kunnen maken, want het blijft een feit dat elk Star Trek thema sterk en tijdloos is. Iets wat nooit het geval zal worden met deze idiote popsong.
Ze vinden ook een goeie balans in hun decors, het voelt aan als Star Trek, low tech en high tech tegelijk en is toch helemaal anders en nieuw in vergelijking met de rest. Een beetje zoals het kiezen van een Cardassian setting voor het ruimtestation in Deep Space Nine heel slim was om het er niet te doen uitzien als The Next Generation op een station.

De grote vijand in deze serie zijn de Suliban, die hun orders krijgen uit de toekomst. Ze zijn verwikkeld in een temporal cold war, wat eens iets anders is dan de andere series. Ik moet zeggen dat de sterke personages en vijanden dit eigenlijk één van de beste Star Trek series maakt en het is jammer dat ze zo snel is afgelast. Voyager bereikte zijn niveau pas in seizoen 4 en bouwden daarna verder. Gelukkig start Enterprise meteen heel sterk, zodat het potentieel niet verloren gaat. Het gebrek aan de technologische hoogstandjes uit de andere series, maakt dat de uitdaging gewoon ook groter is. Geen replicator, geen universal translater, enz.

Seizoen 1 is uit en natuurlijk op een cliffhanger geëindigd, ik kijk enorm uit naar het vervolg. Heb dan ook meteen de rest van de seizoenen besteld.

Beste films van 2011

2012-01-02T15:51:00.000+01:00

In opvolging van mijn blog post van gisteren, zijn hier de tien beste films van vorig jaar. Ik heb een beetje vals gespeeld en ben nog snel op 1 januari naar Hugo gaan kijken van Martin Scorsese.
Dit jaar was het heel moeilijk om mijn top tien samen te stellen, meerdere malen heb ik de lijst helemaal door elkaar moeten gooien. Er waren gewoon ook veel goeie films dit jaar.

De uiteindelijke lijst is een balans tussen mainstream blockbusters en onafhankelijke films. Jammer genoeg geen Vlaamse films in de lijst dit jaar, omdat ik er niet veel heb gezien. Geen Rundskop, Hasta La Vista of Varken Van Madonna, maar ze staan op het menu om nog te bekijken.
Deze lijst blijft natuurlijk hoogst persoonlijk en afhankelijk van de films die ik gezien heb. Er is nog een hele lange lijst van ongeziene films die allemaal goeie commentaar kregen en interessant lijken. Ik heb nog veel te zien met andere woorden.

Tucker and Dale vs Evil (Eli Craig)
Ik heb het al over deze film gehad in een review, dus ik hou het kort. Het blijft een raadsel waarom sommige films er zo lang over doen om uit te komen. Deze komedie draait alle clichés van het horror genre om en creëert zo een frisse, nieuwe film... En hilarisch daarenboven.

Midnight in Paris (Woody Allen)
Dit moet Owen Wilson zijn beste rol zijn tot nu toe. Woody Allen creëert hier een hele intieme sfeer in een persoonlijk verhaal over jezelf vinden en gras dat altijd groener is aan de overkant. Parijs wordt ook prachtig in beeld gebracht.

Super (James Gunn)
Regisseur James Gunn weet het onderste uit de kan van de independant films te halen. Na Defendor en Kick-Ass is dit weerom een film die bekijkt hoe een normale man gedreven wordt tot zichzelf verkleden tot de lokale self-made superheld. Maar deze film gaat een meer realistische toer op en maakt er een tragi-komedie van vol bruut geweld.
Wat mij hier verbaasde is hoe ver ze durven gaan in wat ze laten zien. Daarenboven zijn Rainn Wilson en Ellen Page perfect gecast en Kevin Bacon is een heerlijke slechterik.

The King's Speech (Tom Hooper)
Een trage, traditionele film en visueel heeft hij misschien niet zoveel flair, maar alles steunt op de geweldige acteerprestaties van de twee hoofdacteurs. Colin Firth en Geoffrey Rush hebben geweldige on-screen chemistry en stuwen de hele film voort. Ze zorgen ervoor dat je geïnvesteert geraakt in het verhaal en leveren een sterke emotionele climax af.

Mission: Impossible - Ghost Protocol (Brad Bird)
Met zijn eerste langspeelfilm legt Brad Bird meteen de lat enorm hoog. Een frisse, nieuwe variatie op de M:I formule zet hij zijn personages in een nieuwe situatie (geen steun van IMF) en steunt hij meer op inventiviteit dan gadgets. De hele film is een adrenalinerit vol creatieve actiescènes en sterke vertolkingen van de hele cast.

La Piel Que Habito (Pedro Almodovar)
Almodovar zijn eerste stappen in sciencefiction... Het is niet zijn allerbeste werk, maar weerom duikt hij diep in de menselijke psyche en vertelt in verschillende episodes over het verwerken van verlies. Het einde is uitdagend en zelfs een beetje schokkend. Hoe ver ga je in het verwerken van de dood van je geliefde?
Perfecte acteerprestatie van Antonio Banderas.

Hugo (Martin Scorsese)
De eerste familie film van Scrosese start traag, maar meeslepend. De lange tracking shots doorheen het Gare du Nord zien er fantastisch uit (zeker in 3D) en zuigen je meteen mee in dit micro-universum waar hoofdpersonage Hugo woont. Maar buiten de klassieke elementen van het weesjongetje op zoek naar een familie om bij te horen, mengt hij dit met een dosis filmgeschiedenis en vooral liefde voor het medium.
Hugo ontdekt dat de bittere oude man die hij leert kennen George Méliès is en leert zo over film en fantasie... Krachtig en mooi.

Attack the Block (Joe Cornish)
Enkele kometen storten neer in een sloppenwijk buiten Londen, de lokale bende jongeren neemt het op zich om ze te bevechten vanuit de flat waarin ze wonen.
De film neemt een enorm risico door te beginnen met onze helden die een verpleegster overvallen, maar de boodschap is duidelijk. Je moet ze leren kennen om te zien dat het op zich geen slechte jongens zijn.
Joe Cornish koos ervoor om met echte jongens uit de buurt te werken in plaats van acteurs en slaagt erin om de lokale slang en hun gedrag perfect weer te geven. Buiten de geweldige personages zijn de monsters ook origineel van ontwerp en gedrag.
De film stijgt uit boven de niche van B-scifi films en is een geweldig leuke ervaring om door te zitten.

X-Men: First Class (Matthew Vaughn)
Een prequel maken op X-men was een risico, na de fiasco's van X3 en Wolverine zaten de fans niet direct te wachten op een nieuw fiasco. Maar de man die ons Kick-Ass bracht, zorgde voor een interessante nieuwe invalshoek: de sixties. Gecombineerd met een geweldige ensemblecast en de terugkeer van favoriete personages stegen de verwachtingen.
Deze film is zowaar de beste uit de reeks en dit zonder te steunen op de aanwezigheid van Wolverine. Hopelijk kunnen ze in de onvermijdelijke sequel de vriendschap tussen Xavier en Magneto nog beter uitwerken. Met wat slim schrijven kunnen ze zelfs de continuïteitsfouten wegwerken...

Rise of the Planet of the Apes (Rupert Wyatt)
De verrassing van het jaar was voor mij deze film, een prequel(!) op een vergane filmserie. De titel is ook meermaals veranderd en dat voorspelt in vele gevallen niet veel goeds.
Maar deze film is geweldig. Weta workshops levert prachtwerk af met de apen, geleid door het mo-cap werk van Andy Serkis.
Het verhaal bouwt perfect op en zet op realistische wijze neer hoe een slimme chimpansee uitgroeit tot de leider van de apenrevolutie. Hij wil gewoon vrij zijn. De climax op de Golden Gate Bridge is adembenemend zonder erover te gaan. Gevolgd natuurlijk door een sequel-opening tijdens de aftiteling.
Het feit dat ze erin slagen om nieuw leven te blazen in een vergeten filmserie met deze goed geschreven film, maakt dat hij nummer één haalt voor mij.

En dan ben ik nu klaar om aan een nieuw filmjaar te beginnen.
Hopelijk brengt het niet alleen films mee in de zalen, maar slaag ik er ook in om mijn twee projecten voor dit jaar op de rails te krijgen.

Top tien slechtste films van 2011

2012-01-01T18:04:00.000+01:00

Het jaar is weeral om en het is een beetje een gewoonte geworden dat ik jaarlijks een lijstje maak van mijn favoriete en minst favoriete films van het jaar. Ik heb zo'n vermoeden dat ik dit jaar een record aantal films heb gezien. Het was ook een enorm goed jaar, waarbij de meeste films varieerden van middelmatig tot zeer goed. Al geef ik toe dat ik de grootste drek (of waar ik het vermoeden had dat het slecht ging zijn) genegeerd heb. In vele gevallen bleek dat achteraf ook de juiste keuze te zijn geweest.
Veel van de slechte films heb ik trouwens gezien op het vliegtuig, wanneer ik geen goeie keuze had en toch iets wilde zien om de tijd te doden. Was achteraf ook altijd heel blij dat ik er geen geld aan had gegeven.

Natuurlijk zijn deze lijstjes enorm subjectief en afhankelijk van de films die je gezien hebt. Ik heb een heel aantal slechte films niet gezien, maar eveneens een aantal hele goeie ook (nog) niet. Maar het was zeker een jaar dat we niet mochten klagen. De zomerblockbusters waren van zeer hoge kwaliteit dit jaar, de meeste comic-boek verfilmingen van een ongeëvenaard niveau, wat de lat voor Avengers en The Amazing Spiderman volgend jaar enorm hoog legt.
Maar genoeg over volgend jaar, ik heb reeds gepost naar welke films ik het meest uitkijk in dit nieuwe jaar.

Hieronder volgt mijn persoonlijke top tien van de slechtste films van 2011, in gedachten houdend dat ik bijvoorbeeld geen Battle LA, Priest of Smurfen 3D ben gaan kijken.

Pirates of the Carebbean - On Stranger Tides (Rob Marshall)

Nieuwe regisseur, nieuwe wind door de franchise? Een beetje wel, maar de film valt toch weer in dezelfde valstrikken als zijn voorgangers. Overvol personages, waar niets mee aangevangen wordt en onlogische plotkronkels. Jack Sparrow werkt ook beter als zijpersonage dan als protagonist en zijn kuren zijn al gauw pijnlijk om naar te blijven kijken.

Langs de andere kant: de aanval van de meerminnen is met stip het beste stuk uit een over het algemeen heel saaie film. Dit had heel goed kunnen werken, maar er zijn verse ideeën nodig voor het Pirates universum... deze zijn over tijd.

Sucker Punch (Zack Snyder)
Dit moet zowat de regisseur zijn natte droom geweest zijn. Een twee uur lange videoclip barstensvol actiescènes die met een zwak verhaaltje aan elkaar hangen. Eerlijk gezegd had het basisidee van ontsnappen uit een gekkenhuis waar de meisjes mishandeld worden is wel cool, met die parallel in de fantasiewereld. Maar Snyder (in scenariodienst) vond het nodig alles nodeloos ingewikkeld te maken met een fantasiewereld in een fantasiewereld en slaagt er niet in om empathie op te wekken voor onze hoofdrollen. Er is geen gevoel van gevaar of dreiging, we leven niet mee met hen.
Waardoor alles gewoon plat op zijn gat valt. Het ziet er allemaal heel mooi uit en het tempo ligt hoog, maar er zit niks in. Gebakken lucht in een mooie verpakking.

Cowboys & Aliens (Jon Favreau)
De regisseur van Iron Man heeft Indiana Jones, James Bond, Olivia Wild en aliens in één film! Hoe kan dit slecht zijn? Door vooral saai te zijn. De aliens zijn ook heel slecht uitgewerkt en de climax met het grote gevecht tussen de cowboys, de indianen en de aliens is gewoon saai.
Heel de film barst van de clichés en gaat alle richtingen uit. Het is een zootje.
Jammer, want met die titel had het een instant classic kunnen worden.

The Mechanic (Simon West)
Een getalenteerde cast en een regisseur die actie kent... en toch een saaie film afleveren! Net zoals hierboven is The Mechanic ongeïnspireerd, vol clichés en absoluut vervelend om te bekijken. Iedereen doet zijn ding en achteraf ben je het meteen weer vergeten.
Tja... op naar de volgende.

The Hangover II (Todd Phillips)

Dit was te verwachten, waar de eerste film enorm origineel was, met leuke, interessante personages, is dit gewoon meer van hetzelfde, maar extremer. Zach Galifianakis was grappig in het origineel? Laten we zijn personage nog vreemdere dingen laten zeggen en doen, dat is vast grappig!

Neen!

Deze film kopieert alles uit de vorige, forceert een situatie waar ze terug hun geheugen verliezen en slaagt er niet in om nog maar tot de enkels te komen van het origineel. En het is niet grappig!

Het is gewoon hetzelfde zonder zelfs nog maar moeite te doen om het een beetje goed te maken...

Conan The Barbarian (Marcus Nispel)

Nog zo'n regisseur wiens cv er niet beter op wordt, na de twee remakes Friday the 13th en The Texas Chainsaw Massacre neemt hij Conan voor zijn rekening. En vanaf de eerste scène weet je al hoe laat het is... Midden in een gevecht wordt Conan geboren doordat zijn vader hem uit de buik van de moeder snijdt, terwijl het gevecht gewoon rondom doorgaat.

Je gaat mij niet zeggen dat klassebakken als Ron Perlman en Stephen Lang niet tot de eerste bladzijde van het script hebben gelezen? No way dat ze kunnen hebben gedacht: dit is goed, dit moet ik doen!

Alles is slecht aan deze film: acteren, kostuums, effecten en vooral een onsamenhangend verhaal dat nergens op slaat en vooral alle logica tart.

Deze film heeft ook zowaar de slechtste schurken van het jaar; Stephen Lang en Rose McGowan geven overacteren een nieuwe definitie.

Vermijden die handel.

Amsterdam Heavy (Micheal Wright)
En dan gaan we nu de straight-to-dvd toer op. Eerste film die we tegenkomen is een Nederlandse productie die internationaal gericht wil gaan door iedereen Engels te laten spreken, maar dit niet te gronden in Nederland. Waardoor de afgrijselijke accenten na twee minuten beginnen te storen. Laat je ook niet misleiden door de aanwezigheid van Michael Madsen, hij zit welgeteld in drie scènes in en was daarvoor slechts één dag op set.
Een misdaadverhaal met geheugen verlies, niet echt origineel, maar op zich is een goeie B-film altijd wel een guilty-pleasure. Maar deze film is een voorbeeld van willen, maar niet kunnen. Wat er ook aan potentieel in zit, het wordt genegeerd in voorkeur van de clichés. Daarenboven is de film zo donker dat je vaak niks ziet, het camerawerk is abominabel (schudden!) en de vechtscènes ongeïnspireerd. Dan hebben we het nog niet gehad over het slechte acteerwerk van meeste personages (op een paar na) met op kop de slechterik Günter die 'subtiel' toch niet in zijn woordenboek heeft staan.

Salvage (Lawrence Gough)

Een zombie/mutatiefilm kan niet moeilijk zijn om te maken. Je hebt personages nodig, een setting en je maakt dat ze daar vast komen te zitten. Wel, Salvage gaat verder op die premisse in een Engelse woonwijk waar nadat een container aanspoelt op het strand een monster de buurt terroriseert.

Het monster is onzichtbaar voor het meeste van de film en doet ook niks. Dit resulteert in het omgekeerde van spanningsopbouw en resulteert in een saaie film met oninteressante personages en een monster dat er uiteindelijk lachwekkend slecht uit blijkt te zien.

De film had duidelijk amper budget en is in iemand zijn living gedraaid... Volgens imdb is hij ook van 2009 maar is pas dit jaar in de videotheken opgedoken. Zegt genoeg, me dunkt.

The Dark Lurking aka Alien vs Zombies (Gregory Connors)

Een Australische scifi-horror film uit 2010 die eveneens een jaar op het schap heeft gestaan en meerdere titels heeft, wat meestal geen goed teken is.
Het is het clichéverhaal van een wetenschappelijke basis waarmee contact is verloren, mariniers moeten gaan kijken en je hebt een meisje die wakker wordt in het lab zonder geheugen... Stuk voor stuk slechte acteurs.

We hadden dit gehuurd in de hoop eens goed te kunnen lachen met de slechtheid van de film, maar zelfs daar slagen ze niet in. Het enige goeie punt aan deze film zijn de make-up en de praktische visuele effecten die ze gebruiken voor de setting. De miniaturen van de basis en de ruimteschepen zijn prachtig gemaakt met super veel detail en steken dan ook schril af tegen sommige digitale effecten die overduidelijk pas veel later zijn toegevoegd aan de film (om de speelduur te verlengen?)

Het is een donker boeltje, met een idioot verhaal en slechte acteurs.

Transformers - Dark of the Moon (Michael Bay)
Weerom slaagt Michael Bay erin om mijn nummer één te halen. Puur omdat iemand met zo'n megabudget er niet in slaagt om ook nog maar een genietbare film te maken. Met 2u40min is dit de langste uit de reeks, wat het des te pijnlijker maakt.
Alle ingrediënten zijn terug: actie zo snel gemonteerd dat je niks ziet, Shia LaBeouf, explosies en kinderlijke humor. Bay heeft iets geleerd na de vorige film, maar niet veel. Het verhaal is nog altijd een rommeltje en belangrijke plotpoints gebeuren buiten beeld (gijzeling Bumblebee bv). In de plaats daarvan volgen we nog steeds onze menselijke hoofdpersonages zonder karakter. Hoe ze erin slagen om acteurs zoals John Turturo, John Malkovich, Alan Tudyk en Leonard Nimoy te strikken, blijft me een raadsel. Zal wel iets met geld te maken hebben.
Deze film is tenenkrullend slecht en heeft amper entertainment waarde. Niet zo slecht als Revenge of the Fallen, maar dat is geen referentie.

Ziezo, dat is mijn lijstje met slechtste films van vorig jaar. Vanavond ga ik nog naar Hugo kijken om het jaar 2011 af te ronden cinemagewijs (dag te laat, ik weet het) en kan ik de laatste hand leggen aan het lijstje met de beste films van het jaar.

Coming soon...

John Dies at the End

2011-12-25T19:48:00.002+01:00

Als tegenreactie op de drie grote commerciële films waar ik volgend jaar naar uitkijk, heb ik ook een toekomstige cult-classic gevonden. Gebaseerd op het gelijknamige boek van David Wong. (Hij is zelfs bezig aan een sequel: This Book is Full of Spiders) Het boek begon als een grap, een tijdverdrijf voor de columnist/editor (cracked.com), maar voor hij het wist, had hij een immens populair boek en een filmcontract voor een adaptatie.
Reeds in 2007 kocht Don Coscarelli de rechten voor de film, hij is ondermeer de man achter de Phantasm serie en Bubba Ho-Tep. Respectievelijk over een vliegende bal die mensen vermoord en een mummy die ronddwaalt in het rusthuis van Elvis en een zwarte ex-president Kennedy. Knotsgek dus, maar perfect geknipt voor een verhaal als dat van John Dies at the End.
Het heeft redelijk lang geduurd om de film gemaakt te krijgen, maar het is niet exact het soort film waar grote maatschappijen voor staan te springen. Maar als je kijkt naar de cast hebben ze zich toch weten te omringen met heel wat talent: Paul Giamatti, Clancy Brown en Doug Jones om er maar een paar te noemen.

Deze film heeft alles om een nieuwe culthit te worden à la Donnie Darko. Ik twijfel zelf nog steeds of ik eerst ga proberen het boek nog te pakken te krijgen of meteen gewoon wacht op de film. Momenteel wordt hij verwacht in 2012... geen exacte datum bekend.

Terugblik op de 2011 preview

2011-12-25T17:47:00.000+01:00

Misschien dat jullie het je nog herinneren, maar begin dit jaar maakte ik een preview van de films waar ik op dat moment naar uitkeek. Films die me goed leken op die moment.
Wat bleek? Niet al die films waren zo goed als de trailers op die moment deden uitschijnen. Sommigen waren waarempel beter dan verwacht. En sommigen heb ik niet gezien om uiteenlopende redenen.
Er zijn ook tijdens het jaar een heel aantal interessante films opgedoken die bij dat lijstje bij kwamen...

Gewoontegetrouw ga ik dit jaar ook weer een top 10 beste en top 10 slechtste films proberen samen te stellen. Maar omdat ik eigenlijk nog een aantal films wil zien (van) dit jaar, ga ik daar nog even mee wachten.
Wat ik wél ga doen, is eens terugkijken naar die preview van 2011 die ik in het begin van het jaar heb gemaakt en overlopen welke films ik (nog) niet gezien heb en om welke redenen.

Voor deze film had ik zelfs tickets gewonnen (!) en toch heb ik hem niet gezien. Reden 1 was dat we die avond onmogelijk tot in Genk geraakten omdat we nog andere plannen hadden. Reden 2 waarom we hem later niet hebben gezien? De trailer leek interessant (oorlog tegen aliens), maar kon twee kanten op gaan. Jammer genoeg waren zo goed als alle reviews het erover eens dat het een inhoudsloze rommelhoop was, gefilmd in shaky-cam-want-dat-is-echter. Dat heeft me er tot nu toe van weerhouden om er geld aan uit te geven.
Mogelijke video-rental.

Ongeveer hetzelfde verhaal als hierboven. Stijl over inhoud... weinig inhoud. Jammer dat Paul Bettany zich tegenwoordig wil voordoen als actieheld, terwijl hij een zeer sterk acteur is van alles, behalve dat. De film werd genadeloos neergesabeld door critici, wat me weerom heeft tegengehouden om hem te gaan bekijken in de bioscoop. Op de koop toe was hij nog eens in 3D, wat ik over het algemeen probeer te vermijden, tenzij ik denk dat het goed gedaan kan zijn.
Mogelijke video-rental als er echt niks anders ligt.

Deze film is nog maar pas uit natuurlijk. Dat is dan ook de hoofdreden dat ik hem nog niet gezien heb. Heb erover gedacht om hem te gaan zien voor movie-for-life, maar had nog andere plannen die dag en de gemengde reviews online deden me twijfelen. Ik twijfel nog steeds of dit een bioscoopbezoek waard is of niet. Maar ik wil hem nog steeds zien, al is het maar voor de fun.

Nog zo'n film die door bijna iedereen is afgekraakt. Buiten Empire magazine die het toch drie sterren gaf (uit vijf). Het opnemen tegen een cultclassic als John Carpenter's The Thing is vragen om problemen. Die film wordt nog altijd geprezen om zijn effectenwerk (dank aan Rob Bottin) dat heden ten dage nog altijd overtuigend is. Het perfecte bewijs dat je met CG niet altijd beter af bent.
Vele mensen lieten ook weten dat sommige van de effecten lachwekkend slecht waren, zeker voor 2011! Niks vernieuwend, slechte effecten... ik hou het wel bij de originele dan. Minimalistisch, stylistisch... een ware klassieker.

Ziezo, dat waren de vier films van het lijstje die ik dus nog niet heb kunnen bekijken. Voor de rest heb ik een veertigtal films gezien van de massa die elk jaar uitkomt. Veel daarvan waren bioscoop bezoeken, maar ook vaak films op het vliegtuig. Vooral bij dat laatste waren veel onverwachte pareltjes bij die ik misschien anders niet had gezien. Soms zat daar ook echte drek bij (als ik niks anders vond in de lijst) waarbij ik achteraf blij was dat ik er geen geld voor had moeten betalen.

Nu is het nog een kwestie van enkele tripjes naar de bioscoop in deze laatste week te persen zodat ik tegen het jaareinde een mooi lijstje kan maken van mijn favoriete films van het jaar.
Zoals elk jaar heb ik vooral problemen met het lijstje van de slechtste films... Er zijn altijd een paar stinkers (kuch Transformers kuch), maar over het algemeen varieerden de meeste films van middelmatig naar zeer goed dit jaar. Ik blijf erbij: 2011 was een heel goed filmjaar.
Maar daar kom ik zeker nog op terug in een volgende blogpost.

Epic trailer week...

2011-12-22T01:41:00.003+01:00

Deze week is een geweldige week aan het worden voor filmfans. Niet minder dan drie exclusieve trailers worden gelanceerd deze week om ons warm te maken voor 2012.

Eerst was de trailer voor The Dark Knight Rises, er was al teaser uitgebracht eerder dit jaar. Maar dit is de eerste volledige trailer. Waarin we onder meer een goeie blik krijgen op de nieuwe slechterik, Bane. De verhaallijn wordt nog niet volledig uit de doeken gedaan, maar het is genoeg om ons reikhalzend te doen uitkijken naar de epische conclusie tot de beste Batman trilogie ooit. Christopher Nolan is erin geslaagd om comic boek verfilmingen voor een volwassen publiek te maken en heeft zo eigenhandig de revival van die niche in gang gezet. Een overduidelijk navolging daarvan is The Amazing Spiderman, de reboot van Spiderman in een donkerdere setting.
De trailer doet wat hij moet doen en de verwachtingen zijn sowieso hoog gespannen. Meerdere mensen hebben al doen uitschijnen dat Nolan de film waarschijnlijk minder goed doet uitschijnen om de verwachtingen van mensen te verlagen, des te sterker kan hij uit de hoek komen voor de conclusie van zijn trilogie.

De dag daarna kregen we onze eerste, lang verwachte blik op The Hobbit: An Unexpected Journey. Alsof de webvideo's van Peter Jackson ons nog niet genoeg deden wensen dat we een jaar verder waren, maakt deze trailer het alleen nog erger. Een perfecte introductie van de hoofdpersonages en sfeerzetting. Vanaf de eerste moment worden we terug meegesleurd naar Middle-Earth en het dwergenlied Over the misty mountains laat vermoeden dat de films wel eens dichter zouden kunnen aanleunen bij de extended edities dan de bioscoopversies. Perfecte boekadaptatie dus.
Dit lied gaat naadloos over in het eerste stuk muziek uit de eigenlijke film en Howard Shore slaat weer nagels met koppen... Meteen wordt ook duidelijk dat het verhaal veel epischer wordt met alle uitbreidingen uit de appendices van The Lord of the Rings. En eindigen op de ontmoeting tussen Bilbo en Gollum is brilliant.

Maar waar de meeste cinefielen écht naar uitkijken, is de terugkeer van Ridley Scott naar het sciencefiction genre met Prometheus. Wat ooit begon als twee prequels voor Alien is uitgemond in een originele film die nog wel verwant is aan de franchise, maar toch niet meer bekeken kan worden als een échte prequel. De xenomorphs zullen er alleszins niet in voorkomen.
Er zijn reeds drie teasers, opbouwend naar de trailer die donderdag online komt. In één van de teasers is een glimps op te vangen van het derelict ship uit Alien dat crasht, wat doet uitschijnen dat het inderdaad zou kunnen gaan over de spacejockey die ze vinden, vastgegroeid in zijn stoel.
Scott heeft ook een geweldige cast om zich heen verzameld met onder andere Michael Fassbinder, Noomi Rapace en Guy Pierce. Meeste plotdetails worden nog verborgen gehouden, maar de teasers doen vermoeden dat de sfeer gaat voor donkere scifi horror.

Deze drie films beloven de toppers van volgend jaar te worden. En dat nadat 2011 een bijzonder goed filmjaar was. Ik moet me nog altijd zetten aan een top 10 van dit jaar en ik moet toegeven dat de keuze niet makkelijk zal zijn. De top 3 van volgend jaar lijkt al zo goed als vast te staan... De volgorde daarentegen?

De filmkriebels

2011-12-10T17:13:00.001+01:00

We zijn weer op dat punt aangekomen dat ik moeite heb met stilzitten. Het enige wat ik wil doen is een camera vastpakken, er enkele acteurs voor zetten en beginnen draaien.
Het ergste is: ik heb scenario's!
Zo ligt Pink Shades nog altijd stof te vergaren, ook al is het klaar om te beginnen draaien. Maar organisatorisch loopt er altijd wel iets mis.
Het Script is ook zo goed als klaar, we zijn nu op het punt dat de planning moet worden opgemaakt, mensen moeten worden gebeld en het dossier voor het VAF moet af. Dat laatste is nog altijd een doorn in mijn oog, maar het moet af tegen februari, of we kunnen alles wéér minstens een half jaar opschuiven.
Yveline heeft me ondertussen ook kunnen overtuigen om de regie van Ei van haar over te nemen en we zijn samen aan het storyboarden. Op zich is de setting van dit verhaal beperkt alsook het aantal acteurs die we nodig zouden hebben. Daarom willen we dit liefst doen nog voor Het Script eraan komt.
En naast al dat eigen werk heb ik ook twee eerste versies afgeleverd voor korte scenario's die zich afspelen in een fantasy setting. Ze zijn gebaseerd op verhalen van andere mensen en zullen dan ook scrupuleus onder de loop genomen worden door hen. Maar als we hen kunnen winnen voor het idee, is dat misschien ook een toekomstig project. Ze waren alleszins héél leuk om te schrijven.

Natuurlijk is er ook mijn pièce-de-résistance: Crash. Ik zit bijna aan het einde van de eerste act (eerste 30blz) van mijn herziene versie. Tot nu toe ben ik heel tevreden van flow van het verhaal. Voor mij zijn de personages in deze versie beter uitgewerkt dan vorige keer. Er zijn ook vele nutteloze discussies geschrapt en ook een heel stuk waar ze de cockpit uit elkaar halen om zelf een antenne te bouwen... Wat toen op die moment een leuk idee leek, maar uiteindelijk teveel op vrouwelijke McGuyver begon te lijken.
De Nederlandse versie van Crash had al acht scènes in die eerste act alleen, waarvan een stuk of drie flashbacks waren. In de Engelse versie ligt de nadruk meer op de personages, hun acties en hun houding tegenover elkaar. Twee mensen die elkaar niet mogen en vastzitten in één ruimte. De scènes zijn langer en (volgens mij) intenser, zonder teveel expositie tegelijk vrij te geven. Wat heeft geleid tot een eerste act van drie scènes, waarvan slechts één flashback.
Ook in de flashback scènes zit een duidelijkere structuur, voorheen was hun functie vooral expositie en laten zien hoe de personages waren voor hun ongeluk. Nu zit er een subplot in die direct te maken heeft met het overkoepelende verhaal, zodat het niet geforceerd lijkt.
De grootste moeilijkheid zit 'em in het bepalen waar een scène stopt en hoe ze overgaat in de volgende. Als je vele locaties hebt en elke scène heeft een apart doel op zich, is het makkelijker om te bepalen wanneer dat doel bereikt is. Hier heb je eigenlijk te maken met één lange scène, onderbroken door enkele flashbacks.

Daarom heb ik ook geen dvd's meegenomen op de job waar ik nu zit. Elke vrije moment heb ik tijd gehad om aan de lopende projecten voort te werken. Crash is al enorm opgeschoven en ook de pre-productie van Het Script begint op gang te komen. Eens ik terug ben, kan ik me ook weer werpen in het tekenen van Ei en dan is het een kwestie van al deze verschillende dingen uiteindelijk nog uit te voeren ook.

Ei de storyboards

2011-11-29T21:52:00.001+01:00

Buiten Het Script zit Ei nu ook in een stroomversnelling. Het idee is dat dit tweede scenario nog volledig door onszelf gefinancierd wordt. In tegenstelling tot het meer ambitieuze Het Script is het perfect mogelijk om Ei met een minimum aan middelen te draaien.
Wat Yveline en ik vooral gedaan hebben de laatste dagen is storyboards tekenen om de hele film al een keer in beeld te brengen. Dit was nodig omdat het scenario hier en daar nogal vaag was in de beschrijvingen.

Dankzij Yveline en haar vele connecties zijn we er ook in geslaagd om al te beginnen rondkijken naar locaties. Er is een huis hier in Lint dat qua look perfect zou zijn voor de exterieurs, maar we hebben natuurlijk vooral interieurs nodig die redelijk specifiek zijn naar onze noden. Maar als we het een beetje creatief aanpakken, moet het wel lukken om alle benodigde shots op enkele dagen te draaien. Het is tenslotte een film met weinig dialoog en hele korte scènes.

Met wat geluk kunnen we dus binnenkort deze old-school horrorfilm toevoegen aan onze portfolio. Yveline blijft ook aandringen bij mij om de film te regisseren, daarom dat we ons nu samen aan de storyboards zetten, om later op de set discussie te vermijden. Het zou weer een project meer zijn om te kunnen gebruiken om het VAF te overtuigen ons wat centjes toe te stoppen voor Het Script...

We houden je op de hoogte...

Rewrites...

2011-11-26T23:34:00.001+01:00

Vorige keer dat ik geblogd heb over mijn Crash scenario, zat ik vast in writer's block. Totdat ik op één van onze avonden in Nieuw Zeeland besliste om te herbeginnen... in het Engels.
Oorspronkelijk was ik beginnen schrijven in het Nederlands, maar om de één of andere reden vind ik het héél moeilijk om sciencefiction te schrijven in onze moedertaal. Het bekt gewoon niet. Je zit met een hele hoop technobabbel en terminologie die om de één of andere reden gewoon niet werkt in het Nederlands.
Daarnaast had ik ook een grote verandering op het oog in de eerste act. Dus met het originele scenario open in één raam en een blanco pagina in een ander, ben ik vanaf het begin terug begonnen aan het scenario. Het weinige dat ik al heb laten lezen aan Yveline leest volgens haar een pak vlotter dan de vorige versie. Zelf had ik ook die indruk. Met de paar veranderingen die ik heb gedaan aan het begin, zit ik nog steeds niet waar ik vorige keer ben gestopt (verhaalgewijs), maar toch zit ik bijna aan hetzelfde aantal pagina's als ik vorige keer bereikte. Positief lijkt me.

Buiten vlottere dialogen was het ook mijn bedoeling om nog meer visueel te werk te gaan en zo weinig mogelijk op gesproken expositie te steunen in de eerste pagina's van het scenario. Tot nu toe lukt dat aardig. Ik denk dat wel dat we toch bijna aangekomen zijn aan het punt waar we moeten overgaan naar de eerste flashback. Er spoken trouwens al enkele ideeën rond in mijn hoofd om de flashbacks nog beter te gebruiken en integreren in de rest van het verhaal.

Ik heb met andere woorden mijn tweede adem gevonden in de eerste draft van Crash. Al moet ik op deze moment toch prioriteit geven aan Het Script. Daarnaast blijft Yveline bij me aandringen om haar scenario van Ei te regisseren. Wat ik op zich graag zou doen, al ligt het scenario haar zo nauw aan het hart dat het misschien moeilijk gaat zijn om mij m'n ding te laten doen op set...
Als het nu zo zou uitdraaien dat ik beide ga doen, moet ik daarna toch echt gaan doorwerken aan Crash als effectief project. Het zou op zich natuurlijk wel goed werken als portfolio.

To be continued...

(New Zea)land of movies

2011-11-19T12:03:00.001+01:00

Toenwe onze reis naar Nieuw Zeeland aan het plannen waren, hebben we hetuitstippelen nooit gedaan aan de hand van de Lord of the Rings films, hoewel bijna iedereen dit van onsverwachte. Neen, onze reis is uitgestippeld aan de hand van drie reisgidsen.Twee die we cadeau kregen van mijn moeder en een lonely planet van het zuideiland die we zelf hebben gekocht.
Maar al gauw werd het ons duidelijk, dat we toch vaak terecht kwamen opplaatsen die dienst hadden gedaan als één of andere filmset. Toen na mijn bungysprongbleek dat de riveer waarin ik bijna headfirst was ingegaan de locatie van deArgonath bleek te zijn, hebben we dan toch maar beslist om een Lord of the Rings locaton guide te kopenin een boekhandel in Queenstown. En wat bleek?
We hadden zonder het te weten al ettelijke locaties aangedaan en er stonden ernog enkele op de planning... Ach ja, waarom ook niet?

Daaromeven een overzicht van alle movielocations die we op onze reis zijn gepasseerd:

Erewhon, Mt Sunday:

Denaam Erewhon zegt het bijna zelf: nowhere, maar dan andersom geschreven en datis het ook, in the middle of nowhere. Redelijk centraal op het zuid eiland,maar nog op een redelijke afstand van Christchurch, is dit de locatie waar zede set van Edoras hebben gebouwd. Een eenzame berg in een prachtige grasvlakte,omringd door besneeuwde bergtoppen langs alle kant. De locatie wordt ookdramatisch onthuld wanneer je de bergpas over rijdt...
Eén van de bergkloven uit het zicht werd ook gebruikt om de establishing shotsvan Helm’s Deep mee te maken. Het fort werd er digitaal in gestopt en ook hetlandschap werd achteraf wat bewerkt naar de specificaties van het scenario.Toch herkenbaar als je weet waar je moet kijken.

Lytleton:
Kuststadje waarPeter Jackson The Frighteners heeft opgenomen,buiten het kerkhof en de haven zijn er niet echt veel herkenbare punten. Zeker niet metalle schade van de twee aardbevingen dit jaar, waarvan één zijn epicentrum nétbuiten de stad lag.

Castle Hill:
Prachtig landschap vol limestone in grillige vormen dat dienst heeft gedaanvoor zowel Lord of the Rings als Narnia: The Lion, The Witch & TheWardrobe.

Elephant Rocks (Waitaki Valley):
Ongeveer hetzelfde als Castle Hill, deze bergen hebben grillig gevormdelimestone wat een prachtig decor vormt voor wat je maar wil. Een lokale vrouwvertelde ons hoe de regisseur van Narnia zo onder de indruk was van de locatie,dat hij een extra scène toevoegde om er te kunnen filmen (wanneer één van demeisjes leert boogschieten). Een paar minuutjes verder is ook het kamp vanAslan gefilmd in een grillige kloof waar ook een deels uitgegraven walvisskelet in de rots zit.
En nog vlakbij staat een onafgewerkte filmset van een film die door zijn budgetis gegaan en niet van de grond is geraakt. De halfafgewerkte set wordtsindsdien door een bewaker in het oog gehouden, terwijl de filmmakers proberenom hun budget terug rond te krijgen.

Twizel:

Degebieden rond dit dorp werden gebruikt voor de Pelennor Fields en de veldslagdie daar plaats vond. Wij zijn er zonder het door te hebben gewoon voorbijgereden...

Te Anau:

Dezekleine, prachtige stad aan één van de grootste meren in Nieuw Zeeland deedvooral dienst als uitvalbasis voor de crew van Lord of the Rings terwijl ze inde gebieden rondom aan het filmen waren. Het meer met de bergen errond isindrukwekkend, wij zijn er de glowworm grotten gaan bezoeken en daarna doorgereden naar Milford Sound.

Toenwe naar Te Anau zelf reden, passeerden we Lake Manapouri. Het meer is eveneensprachtig en de bergen deden eveneens dienst als Misty Mountains in de films.

Deer Park Heights (Queenstown):

Ditging onze eerste stop worden in de omgeving van de stad. Sowieso een prachtignatuurpark dat ons werd aangeraden door Garth voor het uitzicht op deRemarkables. Jammer genoeg is het park sinds enkele jaren gesloten voor hetpubliek, door teveel succes me dunkt, daarom hebben we enkel een foto vanver... Hier werden vele scènes van Rohan gefilmd, onder andere wanneer zevluchten naar Helm’s Deep met de bewoners.
Volgens Yveline is er daar ooit ook een film gedraaid die zich afspeelde in eenKoreaanse gevangenis en zouden restanten van die set nog te vinden zijn.

Kawarau River (Queenstown):

DeKawarau rivier is één van de vier rivieren gebruikt voor de River Anduin in The Fellowship of the Ring. Vlakbij waarik als een gek de diepte in ben gesprongen, stonden de Argonath. Zelf had ikhet niet opgemerkt terwijl ik naar beneden stortte. De koningen stonden er neitecht natuurlijk, die zijn later ingevoegd in postproductie, maar de kloof isheel herkenbaar en naar het schijnt kan je boottripjes doen op het snelle waternaar de exacte locatie.

The Remarkables (Queenstown):

Dezebergen hebben voor vele scènes dienst gedaan. Onder andere het buitenkomen vanMoria is hier opgenomen. Voor de rest hebben ze deze prachtige bergen her ender in de achtergrond geplakt in de trilogie.

Wanaka:
De bergen hier deden dienst als achtergrond voor de Misty Mountains en South ofRivendell. We zijn hier niet gestopt, maar zijn er door gereden. Er zijn geenlelijke bergen in Nieuw Zeeland.

Frans Jozef Glacier:
Er zijn tweeglaciers aan de westkust van het zuid eiland. Wij hebben beiden bezocht. DeFrans Jozef is de meest indrukwekkende van de twee en mocht in The Return of the King verschijnentijdens the lighting of the beacons. Naar het schijnt wilden ze eerst filmen inde bergen rond Queenstown, maar omdat het daar midden in de zomer was, mochtenze nergens vuur aansteken. Ze zijn dan maar opgeschoven naar de westkust.

Nelson:

Ditwas weerom eerder een uitvalsbasis voor de crew, het filmen zelf was inafgelegen gebieden rond de stad. Maar toch speelde Nelson een grote rol in hetmaken van de film. Meer dan 300 lokale craftsmensen hielpen mee aan kostuums enrekwisieten. Zo was het Jens Hansen Gold and Silversmith die uiteindelijk deeer kreeg om de one ring te smeden(zo’n 40tal) voor de film.

Eenbrouwerij uit Richmond in de buurt brouwde zelfs op vraag een speciaal bier datgeserveerd werd in Hobbiton en ThePrancing Pony. Het originele brouwsel had slechts 1,1% alcohol omwille denoodzaak voor vele takes, maar tegenwoordig kan je het bier verkrijgen aan 5%.

Jens Hansen (Nelson):

Eveneen paragraafje apart over deze geweldige goudsmid. Jens is de ontwerper van deOne Ring, maar heeft jammer genoeg zijn werk nooit op het witte doek kunnenaanschouwen, hij overleedt vooraleer TheFellowship of the Ring uitkwam. Maar samen met ten minste één van zijnzonen werkte hij mee aan de verschillende juwelen die te zien zijn in de film.

Totvandaag kan je nog steeds een kopie (geen replica, maar the real thing) kopenin hun werkplaats. Het ontwerp is gebaseerd op Noorse ringen: robuust, duurzaamen zwaar. Dat hebben we gemerkt toen we de 18ct ring eens mochten wegen. Erzijn drie versies van de ring. Degene die Frodo draagt, een bredere (bijna 3cm)voor Sauron in het begin van de film en de befaamde ring van de close-ups. Dezewerd gebruikt om reflecties te kunnen filmen in de ring en weegt enkele kilo’s,dat voelden we toen we hem mochten vastpakken. Hij is gemaakt uit staal enafgewerkt met bladgoud en in gelimiteerde opgave ook te koop.

Inhet uitstalraam lagen ook de drie elfenringen en er stond een bordje voor dievan Aragorn, maar die ontbrak.

Allemaalprachtig werkmanschap!

Ookde gewone juwelen die er ten toon liggen zijn allen prachtig, modern en sober.Ze waren zelfs gefascineerd door onze houten trouwringen... en dat voor eengoudsmid.

Jekan jezelf dus nog steeds een 18ct gouden of witgouden versie van de One Ringaanschaffen, wel zonder elfenschrift. De mensen van Hansen leveren hun ring ookaan Weta, die een versie mét schrift te koop hebben.
We hebben ook heel even gepraat met één van de goudsmeden die daar aan het werk was, mogelijk zelfs één van de zonen. Ze hadden iets opgevangen over onze hardhouten trouwringen en wilden ze wel eens zien. (Altijd een goeie conversatiestarter blijkt)

Wellington:

Onzedagtrip naar het noord eiland bracht ons naar de hoofdstad van het land.Thuishaven van Peter Jackson en Weta Workshops. Hier is natuurlijk eenovervloed aan scènes gefilmd en het gros van de postproductie gebeurd. Op eensteenworp van filmstudio’s eigendom van Peter Jackson (en Weta?) vinden we WetaCave, een winkel met een mini museum met het werk van de befaamde effectenstudiodat terug gaat naar de eerste films van Jackson. Maquettes en poppen van onderandere Meet The Feebles, Bad Taste en The Frighteners zijn hier terug te vinden naast recentere films alsNarnia, District 9, Avatar ennatuurlijk The Lord of the Rings... Bij je binnenkomst wordt je verwelkomt dooreen levensgroot standbeeld van Lurtz de Uruk-Hai en verder is er ook nog eenGollum beeld, het harnas van Sauron en een ruime collectie wapens tebezichtigen. En dat naast alle knappe Weta merchandise van King Kong tot Tin Tin...naast enkele unieke collecties van de Weta werknemers zelf.

Dekorte achter de schermen docu hebben we aan ons voorbij laten gaan, het detailin al hun prachtwerk bewonderen, nam ons volledig in beslag. Het is bijnaonmogelijk om op te noemen wat er allemaal te vinden is in deze toch wel kleinelocatie én het meeste is te koop! Ik heb wijselijk mijn handen in mijn zakkengestopt en er niet uitgehaald tot we terug buiten waren.

Tevenswaren hier ook replica’s van de ringen te vinden, die duidelijk mindere klassewaren dan de echte die we bij Jens Hansen hebben mogen aanschouwen.

Off the grid:
Drie jaar geledenzat ik op het Noord eiland, vlak bij de locatie waar Mordor en Emin Muil werdopgenomen, Lake Taupo. Ik heb toen de kans niet echt gehad om de toerist uit tehangen, want anders was ik wel naar het vulkanische gebied gereden om te gaankijken. De trip van en naarde luchthaven in Auckland bracht ons ook langsMatamata waar Hobbiton ligt, maar in die tijd was er weinig over van de set. Methet filmen van The Hobbit daar nu, isbeslist om de set in ere te houden voor het toerisme. Dus in de toekomst kandit wel eens leuk zijn, al denk ik dat we dan best terug buiten seizoen gaan.

Watwe vooral zelf hebben overgehouden aan deze reis is de goesting om bijna elkeplaats die we bezocht hebben, zelf te gebruiken in een film. Dewelke? Geenidee, die moet nog geschreven worden. Maar daar vinden we wel iets op...

Crash gestrand in writer's block...

2011-11-01T11:06:00.001+01:00

Of hoe ik mezelf soms serieus in een hoekje kan werken. Wat vreemd is voor een verhaal dat al jaren in mijn kop rondspookt. Al meerdere keren heb ik pogingen ondernomen om het uit te werken tot een werkbare vorm (vaak kortverhalen of iets dergelijks). Maar het is altijd mijn droom geweest om het verfilmbaar te maken.
Je zou verwachten dat ik dus een heel goed idee heb van hoe ik dit wil aanpakken, maar niets is minder waar. In elke incarnatie worden er elementen toegevoegd en andere verwijderd. Het enige wat constant is, is de basis premisse: één of meerdere personen worden wakker in een ruimteschip en ontdekken dat ze gecrasht zijn.

Meestal is de omvang van de crash ook anders, alsook de hoeveelheid overlevers en de toegankelijke gebieden in het "ruimteschip".
In de laatste incarnatie zijn het twee piloten in de cockpit van een spacefighter. De cockpit is de enige locatie en op zich werkt dit wel, het probleem zit 'm in de interactie tussen de personages en de acties van hen om te ontsnappen. Vaak monden mijn scènes gewoon uit in bekvechten. Het ene personage is de techneut die probeert dingen te fixen, het andere personage kan zich niet neerleggen bij de situatie en er ontstaat een discussie...

Niet echt bevorderlijk dus.
Volgens mij wordt het tijd dat ik gewoon nog eens probeer om veel kleine ideeën op te schrijven voor wat er allemaal kan gebeuren en daarna de tijdlijn die ik ooit heb gemaakt te herdoen, maar nog gedetailleerder. De basis van het verhaal is er, maar de personages hebben nog werk nodig. Dat is toch het gevoel dat ik zelf heb als ik herlees wat er al is.
Vaak vergelijk ik het scenario met een film zoals Buried, maar daar heeft het personage er juist baat bij dat de kist waarin hij begraven is leeg is. Het laat hem toe om creatieve oplossingen te zoeken. Maar vooral de telefoon die hij heeft, maakt dat hij met verschillende mensen kan communiceren met telkens een ander conflict dat hij moet overwinnen om een stap verder te geraken.
Herhaling is je grootste vijand in een verhaal zoals dit.

Dus daarom denk ik dat er moet worden nagedacht over enkele nieuwe richtingen die het verhaal al dan niet in een compleet andere richting kunnen nemen;
Terug naar één personage in plaats van twee?
Scènes toevoegen die zich wél buiten de cockpit afspelen? (bijvoorbeeld in de flashbacks)
Het schip groter maken zodat ze meer bewegingsruimte hebben?
Radiocontact met een persoon? (effectief een idee met een straffe pointe waarover ik heb nagedacht)

Jammer dat ik op deze moment geen toegang heb tot een grote filmbibliotheek, want het zou natuurlijk ook interessant kunnen zijn om nog eens wat studies te doen. Ik denk maar aan een Apollo 13 bijvoorbeeld die zich in bijna hetzelfde schuitje afspeelt. Weerom, zij hadden een Gary Sinise op Aarde om hen te helpen (en geef toe, wie zou dat niet willen?).
Het lijkt me ook dat de focus meer op de personages zou moeten liggen dan op de technische aspecten van het repareren van het ruimteschip...

Werk aan de winkel dus.

Following the Fellowship...

2011-10-29T08:57:00.002+02:00

Het was eigenlijk nooit bewust de bedoeling om locaties te gaan zoeken uit Lord of the Rings, maar het toeval wil dat de mooiste plaatsen om te bekijken in de films zitten. Als je het over adembenemende landschappen hebt, dan zit je snel bij de locaties die hielpen om Tolkiens wereld te scheppen.
Met enkele tips van onze goeie vriend Garth, gingen we dan ook op pad naar een paar mooie plekjes. Van hem stalen we ook zijn Lord of the Rings Location Guide, waardoor hij nu slapeloze nachten heeft, aangezien het niet langer onder zijn hoofdkussen ligt.

Op deze eigenste moment zit de crew van The Hobbit op het noordeiland, Matamata, de locatie van het originele Hobbiton dat logischerwijze terug in ere is hersteld voor de prequels. Ik las zelfs vanmorgen dat er besloten is om na het filmen de sets deze keer te laten staan voor de toeristen. Want vorige keer zijn de sets volledig ontmanteld op enkele details na.

Wij hebben besloten om enkele minder bekende plaatsjes op te zoeken, aangezien ze vlakbij Christchurch zijn. Vlakbij betekent in dit geval: ongeveer 2u rijden, maar de moeite!
Onze eerste halte was Mt Sunday in de buurt van Erehwon (nowhere omgekeerd geschreven, letterlijk in the middle of). Dit was ooit de locatie van Edoras en ook zonder de set bijzonder indrukwekkend! De rit er naartoe brengt je over de bergen en onthult op dramatische wijze het prachtige uitzicht van de vallei, met in het midden, eenzaam Mt Sunday. Dit moet één van de meest herkenbare locaties zijn die je vrij kan bezoeken. Met als enige gevaar dat smeltwater uit de bergen je de pas afsnijdt en je vast komt te zitten zonder 4x4.

In dezelfde vallei als Mt Sunday, ligt ook de kloof die ze gebruikt hebben voor de establishing shots van Helm's Deep. Het is misschien niet direct herkenbaar, maar je kan het duidelijk herkennen in de scènes waar de vluchtelingen het fort bereiken en wanneer Aragorn later dan de rest arriveert aan Helm's Deep in een prachtig helicopter shot.
De scènes in het fort en de aanval op Helm's Deep zelf zijn elders gefilmd in een steengroeve, in de ruime shots van de kloof kan je zien dat ze een rotswand hebben bijgevoegd, samen met de miniatuur van Helm's Deep, want het ravijn is in realiteit de delta van een klein riviertje dat uit de bergen komt.
Als je de layout van het land in het echt hebt gezien, wordt het ook duidelijk hoe ze wanneer Gandalf aankomt bij Edoras met Aragorn, Legolas en Gimli de kloof maar nét buiten beeld houden. De camera beweegt rond hen en er wordt geknipt net voor je de kloof te zien zou krijgen. Moviemagic!

Een andere prachtlocatie is Castle Hill. Deze bergen zitten vol kalksteen, wat maakt dat erosie de rotsen heeft afgesleten tot kunstwerken. Hier zijn scènes uit The Two Towers opgenomen, alsook The Chronicles of Narnia. Als ik me niet vergis kan je deze rotsen zien in het aller begin wanneer Aragorn en co de uruk-hai achtervolgen. Of ook niet.
Hier hebben we tientallen foto's genomen van de prachtige omgeving. Elk blok dat je opklom of passeerde, gunde je weer een ander prachtig uitzicht. Je zou spontaan een scenario schrijven om specifiek hier te kunnen komen filmen. En dat terwijl slechts een beperkt deel van het domein voor publiek open is.

Later in onze reis (wanneer we de camper hebben) gaan we sowieso naar Deer Park, waar nog veel scènes uit The Two Towers zijn gefilmd en waar je een prachtig uitzicht hebt op The Remarkables, de bergen die je echt overal in de achtergrond ziet van de trilogie dankzij moderne cut-and-paste technieken.

Het is bijna onmogelijk om een mooi landschap te vinden dat niet gebruikt is in één van de films. Het is duidelijk dat Nieuw Zeeland de perfecte decor is voor eender welke film en dat ook bijna altijd geweest is voor Peter Jackson. Zo reden we door het zwaar geteisterde Lyttelton (het epicentrum van de aardbeving was hier vlakbij) waar hij The Frighteners heeft opgenomen. Buiten de lokale begraafplaats was er niets echt herkenbaar te vinden, maar het was inmiddels te laat om nog foto's te gaan trekken.

Misschien dat we op onze weg door Nieuw Zeeland nog wel op filmlocaties gaan stuiten. En waarom zou je ook niet gaan kijken naar prachtige landschappen als je de kans hebt? Ze zijn daar gaan filmen voor een reden...

Stargate Universe season 2

2011-10-16T00:21:00.001+02:00

Een groeiende tendens in televisieland is dat fictieseries het steeds moeilijker hebben om overeind te blijven. Kijk naar Firefly of recenter ook nog V dat na twee seizoenen is afgevoerd. De enige echt straffe reeks op sci-fi gebied die er ook in sloeg om meer dan enkel fans van het genre aan te trekken is Battlestar Galactica. Het is dan ook niet verbazingwekkend dat de makers van Stargate Universe wel wat elementen hebben afgekeken van hun concurrent.

Telmond, O'Neill en Young aan boord
van de Destiny

Brad Wright en Robert C. Cooper wilden duidelijk van toon veranderen en Battlestar volgen in een meer dramatische setting. Vastzitten op een eeuwenoud buitenaards schip is op zich wel de perfecte setting daarvoor. En met casting als Robert Carlyle, Louis Ferreira en Lou Diamond Phillips ga je ook meteen een hele andere richting op.
Ik moet zeggen dat het grootste probleem in seizoen één was dat het heel traag op gang kwam en geen toon wist te vinden. De eerste episode was heel chaotisch en probeerde veel te veel informatie in de piloot te steken, zonder te weten wat er later nog met bepaalde personages zou gebeuren. Vooral in de eerste episodes is er amper humor te bespeuren, wat een groot verschil is met zowel Atlantis als SG-1. Gelukkig werd alles wat losser naarmate het seizoen vorderde en hoe meer je de personages leert kennen, hoe meer je geïnvesteerd geraakt in deze verloren zielen. De climax in de laatste episode was dan ook veel belovend naar het tweede seizoen toe.

Jammer genoeg gaat seizoen 2 even traag van start als het eerste. Het opgebouwde tempo van het vorige jaar gaat meteen verloren in de eerste aflevering. Problemen en uitdagingen open gelaten aan het einde van de vorige aflevering worden in vijf minuten opgelost of gewoon compleet genegeerd tot later.
Het reizende aspect van het schip maakt het ook heel moeilijk om een overkoepelende vijand te hebben voor de personages. Geen Goa'uld of Wraith hier, maar een aantal veranderende vijanden door de afleveringen heen. In het begin waren er de blauwe aliens die Destiny probeerden binnen te dringen, maar daar wordt dit seizoen weinig meer mee gedaan. Halverwege krijgen we geautomatiseerde drones als slechteriken voorgeschoteld, maar deze krijgen nog minder uitdieping dan de aliens van het eerste seizoen. Het deed me een beetje denken aan de eerste vier seizoenen van Star Trek Voyager, waar ze in het begin ook geen duidelijke lijn in hun serie kregen.

De enige constante zijn de personages, die gelukkig redelijk goed zijn uitgewerkt. Heel menselijk met veel spanningen tussen de verschillende facties. Buiten enkele mindere personages waar de schrijvers duidelijk geen raad meer mee wisten (Chloe), geraak je echt wel gehecht aan de mensen aan boord van het schip. Dit is wat de serie echt wel sterk maakt. Hoewel het militaire aspect soms toch nog altijd de overhand krijgt, heb je hier de wetenschappers die heel wat in de pap te boteren hebben en het feit dat ze verplicht zijn samen te leven.
Het is vooral jammer dat er in dit seizoen op gebied van plotprogressie weinig vooruitgang is, er worden weinig nieuwe ontdekkingen gedaan omtrent het schip waarop ze vast zitten, of de missie waarop het is. Enkel de relaties tussen de personages verandert.

Er is ook helemaal geen opbouw naar de seizoensfinale The Gauntlet. Het is duidelijk dat de makers op die moment nog geen idee hadden dat de serie afgelast ging worden, want er is absoluut geen resolutie op het einde. Het wordt geheel open gelaten naar een volgend seizoen, dat er nooit van zal komen. Wat wel heel positief is aan de finale is de keuzes die ze maken. De hele crew gaat in stasis, maar één iemand moet zich opofferen om achter te blijven. Op een heel natuurlijke manier wordt het Eli (naast Grier, één van mijn favoriete personages) die achterblijft in de hoop zijn stasispod werkende te krijgen...

Het is echt wel een serie die je eens ze op gang geraakt, meezuigt in de wereld van deze personages. De Destiny is een prachtig schip van design en alles is heel realistisch in beeld gebracht. De schoudercamera en het weinige licht werken op zich als stijl eens je eraan gewend bent. Ik moet zeggen dat voor een serie met weinig belichting, het geheel er heel mooi uitziet, hoedje af voor de director of photography.
Ook de effecten zijn over het algemeen van heel hoog niveau, al zitten er tegen het einde van het seizoen wat mindere dingen in. Mattepaintings die misschien iets te ambitieus waren voor een televisiebudget.

Het is toch jammer dat de serie niet meer succes had, het is misschien niet van hetzelfde niveau als Battlestar Galactica, maar het is zeker een meer dramatische versie van SG-1. De personages zijn het meest aantrekkelijke in SG-U en op zich dragen ze de hele serie. Ook de verschillende bijrollen maken dat het geloofwaardig geheel blijft.
Ik vraag me af waar de serie nog had heen kunnen gaan in de toekomst en hoe ze uiteindelijk thuis hadden geraakt. Dat zullen we waarschijnlijk nooit weten. En de vraag is maar of er ooit nog films zullen komen om het Stargate universum uit te breiden...

"The Guild" season 5

2011-10-14T13:43:00.000+02:00

Je moet het haar nalaten, Felicia Day heeft een knappe webserie gecreëerd met The Guild en getoond hoe een internetserie succesvol kan zijn op meerdere markten. (Momenteel wordt The Guild uitgezonden op X-box live en Zune vooraleer de episodes online komen.) Daarbovenop heeft Day ook een deal gesloten met Dark Horse comics voor een reeks stripverhalen gebaseerd op de serie. Het eerste album is een prequel die vertelt hoe de verschillende personages elkaar leren kennen en is even spitsvondig geschreven als de webserie zelf. Momenteel is ze bezig de eerste trade paperback op te volgen met een reeks one-shots elk gebaseerd op één van de personages.
De serie was zelfs zo succesvol dat BioWare Felicia Day de kans en mogelijkheden gaf om een webserie te schrijven en maken gebaseerd op hun nieuwe spel Dragon Age: Redemption.

Gisteren werd de finale van het laatste nieuwe seizoen online gezet, het vijfde seizoen intussen. Wat begonnen is zonder geld en zonder middelen, is uitgegroeid tot een webserie met een deftig budget en een serieuze volging. Elk seizoen bouwt verder op het vorige in zowel middelen als verhaal. Vergeleken met het eerste seizoen, ziet het er niet alleen stukken beter uit, de personages worden ook steeds beter en beter uitgewerkt, met een groeiende achtergrond en steeds sterker geschreven scenario's en dialogen.

Eerlijk gezegd is dit vijfde seizoen het zwakste in de reeks. Het steunt vooral op het idee van de Guild aanwezig op een scifi conventie, met alle gevolgen van dien. Probleem is dat de vorige series elk personage voorzag van een persoonlijk obstakel dat ze moesten overwinnen. Het is zo dat we de personages beter leerden kennen en meer met hun gingen meeleven.
In dit seizoen zien we een ton aan cameos van bekende acteurs en actrices, een hoop grappige situaties, maar het lijkt allemaal wat geforceerd in het idee van die conventie. De focus op de personages gaat verloren in de massa aan verhaallijnen, cameos en figuranten.
Het personage dat de grootste karakterverandering doormaakt is Tinkerbell, het personage dat het minst veranderde in de loop van de vorige seizoenen. Ook Bladezz moet zijn ego overwinnen en er is een subplot over het liefdesleven van Vork. Maar niets wereldschokkend of groot genoeg om de personages echt voor te stuwen.
Hierdoor lijkt het hele seizoen een soort van tussenstop naar het volgende seizoen. Niet slecht, maar niet opmerkelijk. Ze hebben waarschijnlijk gewoon gebruik gemaakt van het gegeven van een conventie en de mogelijkheid om dit in beeld te brengen met alle figuranten. Voor een kleinschalige webserie best indrukwekkend.

Het is best cool om cameos te zien van zoveel bekende mensen: Brent Spiner, Stan Lee, Neill Gaiman, Nathan Fillion, Doug Jones, om er maar een paar te noemen. Maar buiten een gimmick, is het maar niets. Ik kijk ernaar uit om de personages terug te zien in een kleinschaligere setting volgend seizoen.

Desondanks is het nog steeds de moeite om te kijken, het eindshot van de laatste aflevering is best goed in elkaar gestoken. De acteerprestaties worden ook telkens beter.
Met de one-shots van Dark Horse onderweg, denk ik dat The Guild nog een rijke toekomst tegemoet gaat en dat we nog niet het laatste gezien hebben van Codex, Vork, Clara, Tinkerbell, Zaboo en Bladezz.

Ze hebben ook na Do You Wanna Date My Avatar een tweede videoclip gemaakt: Game on! Check it out...

Stargate SG-1 the final seasons

2011-10-09T15:13:00.003+02:00

Stargate is één van de langst lopende sciencefiction reeksen in de recente televisiegeschiedenis met twee spin-offs en twee televisiefilms. Daarenboven is het een serie die ik persoonlijk kan blijven herbekijken, met vele topafleveringen en slechts sporadisch wat opvulsel of een clipshow (de meest hatelijke, jaarlijkse gewoonte van sommige series).
Seizoen 6 is zowat de meest onderschatte jaargang van allemaal, het ontbreken van Daniel Jackson met Jonas Quinn als vervanging. Het is jammer dat Jonas echt wordt ondergebruikt, want het is een veelbelovend personage dat meer is dan enkel de vervanger van Daniel. Personages buiten beschouwing is dit het seizoen waarin de setup wordt gemaakt voor bijna alles wat later komt; wie de Ancients zijn, menselijke replicators, Anubis, de System Lords, de introductie van Baal, enz. Setup waar in seizoen 7 en 8 dankbaar gebruik van wordt gemaakt als ze bouwen naar Stargate Atlantis, het verslaan van de Replicators en de Goa'uld.

Persoonlijk ben ik een grote fan van seizoen 7, met de meeste toppers. De herintroductie van Daniel Jackson, de hele opbouw naar Atlantis en Anubis is een hele interessante slechterik. Hoe verder de serie vordert, hoe meer er een overkoepelend verhaal doorheen de seizoenen begint te lopen, daar waar de eerste jaren de structuur enkel episodisch was. De enige rode draad door de eerste jaren was dat ze af en toe tegen de Goa'uld moesten vechten.

Maar het zijn de twee laatste seizoen die ik even wat dichter wil bekijken. Hier vindt de grootste verschuiving in de serie plaats. Richard Dean Anderson keert niet terug als O'Neill (slechts als gastrol) en de Goa'uld zijn verslagen en moeten dus plaatsmaken voor een nieuwe slechterik.
De schrijvers hadden dus meerdere uitdagingen voor zich. O'Neill wordt vervangen door Cameron Mitchell (Ben Browder recht uit Farscape) en het team wordt aangevuld met Vala (Claudia Black, eveneens van Farscape met reeds een gastverschijning in de serie achter de rug) en Beau Bridges als het nieuwe hoofd van Stargate command Hank Landry. Naast de veranderingen in de hoofdcast, krijgen veel van de support cast veel meer kansen om naar voren te komen. Zo zien we Dr. Lee steeds vaker en krijgt ook Walter Harriman een grotere rol naast Landry.
In het begin voelt het heel erg aan alsof Cameron een jongere kloon is van O'Neill, maar gaandeweg wordt hij veel meer uitgediept en blijkt hij de perfecte vervanging te zijn. Je hebt gewoon een sterke tegenpool nodig voor de andere personages. Vala die af en toe mee op missie mag, is een leuke komische noot en wordt uiteindelijk een belangrijk personage in het laatste seizoen en de film The Ark of Truth die de verhaallijn afsluit. Het enige personage dat vanaf de eerste moment resoneerde bij mij was de generaal. Beau Bridges verschilt enorm van de goedzak die Hammond was (wijlen Don S. Davis) en zet een veel strenger, rechtoe-rechtaan personage neer.

De zwaarste dobber voor vele fans was echter de verschuiving van de Goa'uld naar de nieuwe slechterik: de Ori. Vanaf seizoen 7 en in Atlantis (en mindere mate ook SG-U) wordt de focus verplaatst naar de Ancients en hun nalatenschap. In seizoen 9 wordt het thema van de oudheid (Egypte, Mayas, Noorse goden) verplaatst naar de middeleeuwen; de legende van Arthur en Merlijn wordt gelinkt aan de Ancients en we komen ook te weten dat er slechte Ancients zijn die zich gedragen als goden die leven op de energie van verafgoding... de Ori.
Dit is een hele nieuwe richting voor de serie en radicaal verschillend van de buitenaardse Goa'uld uit de originele serie. De Ori zien we nooit in hun echte vorm (toch niet tot The Ark of Truth) en kiezen ervoor om hun volgers uit te sturen en andere volkeren te bekeren. In het begin zenden ze Priors uit, maar gaandeweg beginnen ze ook met het uitbouwen van een leger, een kruistocht, om ons sterrenstelsel over te nemen.

Hier maken de schrijvers effectief de overstap van puur entertainment, naar entertainment met een boodschap. De Ori en hun volgelingen zijn overduidelijk een parallel voor religieus extremisme in al zijn vormen (en niet religie-specifiek zoals sommige stemmen wel eens beweren). Compleet met kruistochten en uitverkoren kind (Adria, gespeeld door Morena Baccarin van Firefly).
De eerste keer dat ik deze seizoenen bekeek, had ik het effectief een beetje moeilijk met de overgang van Goa'uld naar de Ori. Maar na beide seizoenen te hebben herbekeken, heb ik ook hernieuwd respect naar hoe goed de overkoepelende verhaallijn van de Ori is geschreven. Veel beter gepland en specifieker uitgewerkt dan de originele Goa'uld villain-of-the-week.

Langs één kant is het jammer dat de makers de kans niet hebben gehad om wat meer seizoenen uit deze slechteriken te krijgen. Het wordt ook vooral interessant wanneer we de perspectieven van zowel onze helden hebben, alsook dat van de volgelingen van de Ori die soms worstelen met hun geloof.

Gelukkig is de verhaallijn van de Ori mooi tot conclusie gebracht in de televisiefilm The Ark of Truth. Hoewel het langs een kant jammer is dat de film op zich de jacht is op de McGuffin-DesExMachina die alles terug recht moet zetten. Climax van de film is de confrontatie tussen Vala en haar dochter Adria, de enige overgebleven Ori op dat punt. Mooi momentje voor beide actrices om hun kunnen te laten zien. Het laat tevens ook zien wat had kunnen zijn met Adria aan het hoofd van de Ori legers.

Het heeft geen zin om stil te blijven staan bij wat had kunnen zijn. De overstap naar filmformaat heeft interessante deuren geopend en Continuum was een topper voor fans (toch in mijn mening).
Ik denk dat het grootste verlies, het cancelen van SG-U is geweest en de gevolgen daarvan op de rest van de franchise. De financiële problemen van MGM hebben er ook toe geleid dat andere Stargate films momenteel in de frigo zitten met weinig kans op ontdooien...

Kortom, redenen genoeg om na te genieten van de 17(!) seizoenen en 2 films van de drie series gecombineerd. De Ori verhaallijn is absoluut het herontdekken waard en een zwaar onderschat hoofdstuk in de Stargate franchise.
Momenteel kan ik enkel uitkijken naar het laatste seizoen van SG-U op dvd waarna het momenteel gedaan zal zijn met verdere avonturen door de sterrenpoort.
Sad face.

Fancomics

2011-09-28T14:22:00.003+02:00

In de jongere jaren van het internet was er een explosie van alles wat door en voor fans werd gemaakt. Zo kon je op TheForce.net ettelijke fancomics vinden van Star Wars, de ene al beter dan de andere natuurlijk.
Zelf heb ik als kind heel veel getekend en toen ik Star Wars leerde kennen, was het logisch dat dit het hoofdonderwerp van mijn creatieve uitspatting werd in die tijd. Aangezien ik toen geen mogelijkheid had om zelf verhalen te filmen, moest ik mijn ei kwijt in tekeningen, verhalen en (pogingen tot) comics. Ik weet dat er sinds die tijd al vele fanfilms zijn verschenen, van variabele kwaliteit, en ik heb zelf ook een scenario weggestopt in een donker hoekje van mijn harde schijf, maar ik betwijfel of dat het een project is dat ooit het daglicht zal zien.

Enkele jaren geleden waren Yveline en ik samen aan het brainstormen en op de één of andere manier kwamen we terecht op een nieuw soort Jedi personage dat we zelf wel eens zouden willen zien. Iets wat ons zou interesseren om eens te bekijken. Dus vonden we er ook niks beters op dan zelf een stripverhaal te maken rond het personage. Puur als hobby, voor onszelf.
Het werd een soort samenraapsel van dingen die we leuk vonden aan Star Wars. Zo speelt het zich af in Nar Shaddaa omdat ik fan ben van de oude Jedi Knight spelletjes voor PC en kan je verschillende aliens zien die zowel Yveline als ik graag hebben. En natuurlijk was het hele punt van het verhaal om een lightsaber gevecht te hebben op het einde.

Het heeft een lange tijd geduurd om deze "comic" af te krijgen, letterlijk jaren. Het werk ging vooruit in vlagen. Daarom dat je ook een hele duidelijke evolutie in het tekenwerk ziet tussen het eerste panel en het laatste... Het verhaal was een klein, los idee zonder echte scriptvorm, alles uit de losse pols.
Maar het was vooral leuk om te maken.
Van het tekenen tot het inkleuren en letteren, alles is zelf gedaan. En het is ook vooral fanservice voor Yveline en mezelf. Daarom heeft het zo lang geduurd om de amper 12 pagina's dat het telt, af te krijgen. Ik werk in vlagen van inspiratie en goesting, heb talrijke halfbegonnen werkjes thuis liggen, sommige zo goed als af... Soms word ik ontevreden over iets (tekenwerk, verhaal, dialoog) en geef ik het gewoon op.

Dankzij wat vrije momenten (weinig te doen hier in Saudi Arabië) ben ik er eindelijk in geslaagd om de laatste pagina's en de cover voor onze Ariyata comic in te kleuren. Als ik thuiskom hoop ik de nodige tekstballonnen nog toe te voegen en kan ik het geheel officieel als "af" bestempelen.
Wie weet, zet ik het wel online. Weet niet of het echt goed genoeg is daarvoor en of er überhaubt iemand in geïnteresseerd is.

In mijn overige vrije momenten ben ik begonnen met een soort van sequel/2de issue te schrijven voor dit verhaal. (Wat eigenlijk beter is dan gewoon verzinnen terwijl je tekent.) Eveneens gemikt op ongeveer 12 pagina's om het doenbaar te houden, speelt het zich af rond de periode van Episode III en Order 66. Als ik dat ooit af krijg, kan ik ook nog altijd een prequel doen en dan heb ik meteen een trilogie!
Daarna kan ik mits de juiste digitale tools nog wat aanpassingen maken en als ik er ooit een 3D motion comic van zou maken, is het niet compleet zonder een "Noooo!" toe te voegen in een cruciale scène...

Ach, het is allemaal een manier om mezelf creatief bezig te houden en zolang ik er plezier aan beleef, blijf ik het doen.

In de verdediging van Alien3

2011-09-17T21:43:00.000+02:00

Alien 3 is zowat het zwarte schaap van de Alien saga, maar is het daarom een slechte film? David Fincher had een moeilijke opgave met een sequel te maken op de eerste twee delen. Op de dvd en blu-ray boksen staat dan ook een geweldige making off waarin duidelijk wordt gemaakt hoeveel problemen er waren tijdens de productie van de film. Het scenario ging zowat alle richtingen uit (de befaamde houten planeet met monniken) en bleef herschreven worden tijdens het draaien. Het hielp ook niet dat de film een releasedatum had voor er ook maar één letter van het scenario op papier stond. En de trailers beloofden een hele andere film dan wat we uiteindelijk te zien kregen.
De teaser trailer beloofde ons aliens op Aarde... En de theatrical trailer maakte er een actiefilm van.

Maar dat is niet de film die David Fincher en Sigourney Weaver maakten. De theatrical cut van de film is dan ook overduidelijk het werk van de producenten die niet wisten wat ervan te maken. Gelukkig kunnen we tegenwoordig genieten van director's cuts en extended editions. Het is jammer, maar begrijpelijk, dat Fincher afstand heeft genomen van de film, want ik had graag gezien hoe zijn director's cut eruit had gezien. In de quadrilogy dvd box krijgen we toch een kans om te zien wat de film had kunnen zijn.
De extended cut van de film verlaagt het tempo en voegt vele scènes toe die de personages verder uitdiepen, de sfeer van isolatie versterken en enkele rommelige plotpoints uit de theatrical cut verduidelijken. Verder krijgen we ook een alternatieve geboortescène voor de alien, uit een os in plaats van een hond.

Recentelijk deden we een Alien marathon hier thuis met enkele vrienden, waarvan enkele Alien 3 haters. Voor mij was de uitdaging hen te laten inzien hoeveel beter Alien 3 had kunnen zijn zonder de studio-inmenging. Iedereen was het erover eens dat de extended cut een pak beter is dan de originele cut.
De film zal altijd traag blijven en het zal ook nooit de beste van de hoop worden. Maar niemand kan Fincher beschuldigen niet geprobeerd te hebben. Zijn inmenging is in elk shot te voelen... De film is enorm knap van belichting en beeldkaders. Het is enkel jammer hoe het sommige van zijn acteurs ondergebruikt worden. Zo komt Pete Postlethwaite zijn personage veel te weinig aan bod en Charles Dance sterft veel te vroeg.

Het grootse probleem van de film is in de eerste plaats zijn geforceerde verhaallijn met Ripley die bezwangerd blijkt te zijn van een alien, maar nog enorm lang kan blijven rechtop lopen. De noodzaak om Newt en Hicks te laten sterven, was ook onverwacht en maakt de offers in de finale van de vorige film overbodig. Het was een leuke zet om de nieuwe alien terug te laten ontwerpen door H. R. Giger, maar het meer dierlijke idee achter het wezen maakt dat het onpraktisch werd om in een kostuum te doen. Gevolg is dat vele shots overduidelijke mattelijnen hebben rond het wezen... wat het een duidelijk effect maakt. (Het is jammer dat deze lijnen niet verwijderd zijn in de dvd en blu-ray release.)

Toch is de extended cut van Alien 3 een herontdekking waard, bekijk ook zeker de extra's op de dvd als je de kans hebt, want het is één van de meest fascinerende making-off's die ik ooit gezien heb. Geen commentaar of interviews met Fincher jammer genoeg, maar gelukkig heeft hij na zijn debuut met deze film toch nog kunnen bewijzen dat hij één van de betere, hedendaagse regisseurs is...

"Nightmare on Elm Street" retrospective (part 4)

2011-09-03T01:42:00.000+02:00

Aangezien Freddy Krueger een enorm pop-culture icoon was geworden, was hij nergens meer weg te denken. Zo rapt hij bijvoorbeeld met de Fat Boys in deze video. Hij kreeg zelfs een uur lange MTV special in 1988 waarin twee MTV hosts in zijn klauwen terecht komen. Deze uitzending is zover ik weet niet te vinden op video of dvd, maar hij is te bekijken op youtube in erbarmelijke kwaliteit.

Na het succes van de films was het een kwestie van tijd vooraleer ze Freddy ook gingen uitmelken op televisie. Friday the 13th had tenslotte in 1987 een spinoff serie gekregen op het televisie, die het 3 seizoenen zou uithalen. Ondanks het feit dat het niets met Jason Voorhees te maken had. Waarom zouden ze dit dan niet kunnen met Freddy Krueger?

In 1988 ging dan ook A Nightmare on Elm Street: the series - Freddy's Nightmares in productie. (Een hele mond vol, ik weet het.) Het was een episodisch gerichte serie, waarin elke keer een ander verhaal werd verteld, met Freddy Krueger als gastheer. Vergelijkbaar met Tales From The Crypt.
De serie heeft het twee seizoenen uitgehouden, wat nog betrekkelijk veel is, voor het magere beestje dat het was. Dit kunnen we vooral terugbrengen op het medium. Televisie in die jaren had niet de budgetten van een langspeelfilm en er was ook meer censuur, wat vooral veel suggestie betekent en weinig bloederige toestanden.

De enige dvd die ik ervan heb kunnen vinden bevat de drie eerste episodes van seizoen 1. Op de doos prijkt vol trots "volume 1", maar ik heb nergens een opvolger gevonden. Als die bestaat in de VS, heeft die Europa nog niet gehaald.

No More Mister Nice Guy (1.01)

Tobe Hooper, 1988

De eerste episode klinkt het meeste beloftevol, het verhaal van hoe Freddy terug vrijkwam en hoe de mensen van Elm Street wraak op hem hebben genomen. Enkel... dit is absoluut niet de manier waarnaar gehint wordt in de originele film. De episode focust op Lt. Blocker, de agent die Freddy arresteerde en in al zijn enthousiasme vergat hem zijn "mirandarechten" voor te lezen. En dit zou de reden zijn waardoor hij vrijkwam.
In het begin wil Blocker absoluut niet weten van wraak nemen op Freddy, desondanks het feit dat die achter zijn dochters aanzit, hij moet en zal de wet volgen. Maar wanneer hij op het einde tussenbeide komt om de lynchpartij te stoppen, neemt hij uiteindelijk toch het recht zelf in handen en verbrand Freddy. Die hem gewoon laat doen (hij weet blijkbaar dat hij gaat terugkomen). Later krijgt Blocker last van nachtmerries tot Freddy hem uiteindelijk in de tandartsstoel ombrengt.

Als de remake één ding goed deed, was het de flashback naar de lynching van Freddy. De rechtzaak, het verbranden, het wordt allemaal heel lichtzinnig van de hand gedaan. De hele episode is heel onevenwichtig en wordt geplaagd door rampzalige acteerprestaties. Zelfs Robert Englund als onverbrande Freddy is tam, hij wordt ook de hele tijd zo gefilmd dat zijn gezicht niet in beeld komt. Wat na een tijdje héél geforceerd overkomt.
Dit had eigenlijk de beste aflevering van de hele serie moeten worden, aangezien ze rechtstreeks inbindt met de films én Freddy als personage heeft en niet slechts ter inleiding. Maar alles voelt geforceerd aan, slechte dialogen en een saaie, trage beeldvoering maken dat je moeite hebt om te blijven kijken. En dit van de regisseur van The Texas Chainsaw Massacre en later Poltergeist en Taken!

Het voelt een beetje vies om het te zeggen, maar als je wil zien hoe de lynchpartij van Freddy eraan toe ging: zet de versie van 2010 op... (maar énkel voor die scène)

It's a Miserable Life (1.02)

Tom McLoughlin, 1988

Deze aflevering vond ik heel verwarrend, ze valt ook uiteen in twee gelinkte verhalen van een half uurtje. In de eerste zien we een jonge gast die vastzit in de familiezaak, maar wil ontsnappen uit deze doodlopende job. Elke keer hij de nachtshift heeft, krijgt hij bizarre dromen. Op het einde van de aflevering wordt hij neergeschoten door de achtervolger van zijn dromen...
In de tweede helft zitten we in het ziekenhuis later die avond. De jongen zijn vriendin was eveneens aanwezig bij de schietpartij en ook geraakt. Zij moet omgaan met haar angsten voor ziekenhuizen en heeft steeds visioenen van de dokters die in haar slaap vreemde operaties uitvoeren op haar.

De eerste helft is zeer bizar, maar heeft wel dat dromerige aspect waarbij je nooit weet waar je terecht gaat komen. Maar het is onsamenhangend en uiteindelijk niet helemaal duidelijk wat nu het punt was. Was het de ironie van de 'deadend job' omdat hij uiteindelijk écht sterft aan het einde? Heel onduidelijk.
Daarmee vergeleken is de tweede helft een pak beter, sfeervoller en de angst voor ziekenhuizen is herkenbaar. Waardoor je het personage beter gaat begrijpen.

Over het algemeen is de aflevering veel beter in beeld gebracht en ook de acteerprestaties zijn een stuk beter dan in de piloot. Freddy duikt jammer genoeg enkel tussendoor op om met zijn oneliners alles aan elkaar te praten.

Killer Instinct (1.03)

Mick Garris, 1988

Weerom is de regie in handen van een ervaren horror-regisseur, de man achter de recente Masters of Horror serie, maar in die tijd had hij enkel ervaring met tv-films en hetzelfde jaar als deze serie de sequel Critters 2 (die redelijk goed is, trouwens).

Ook hier weer valt de episode uiteen in twee delen. Christina wil een hardloopkampioene worden net als haar moeder, maar slaagt hier niet in. Ze krijgt een amulet in handen, dat al haar wensen doet uitkomen. Ze wordt een echte kampioen. Op het einde van het eerste deel loopt het echter mis, wanneer haar beste vriendin met het amulet gaat lopen en tijdens een loopwedstrijd verongelukt ze.
Het amulet is in het bezit van Nikki, die geplaagd wordt door nachtmerries van Christina's lijk en er uiteindelijk gek van wordt.

Net als de vorige episode zijn de acteerprestaties een pak beter, we zien hier ook een jonge Lori Petty bijvoorbeeld, en de beeldvoering is een pak beter. Ze durven ook al eens experimenteren in hun montage en camerawerk, wat soms wel en soms niet werkt.

Over het algemeen was het idee voor deze serie heel beloftevol. Elke week een ander horrorverhaal van 60 minuten, dat als enige link met de filmserie heeft dat het over nachtmerries/dromen van de personages gaat. Maar ik vermoed dat de middelen, budgetten en censuur op televisie het geheel tegenwerkte... Men gaat nergens echt voluit en uiteindelijk zijn alle drie de afleveringen op deze dvd vis, noch vlees. Er zit geen echt drama in, geen spanning en geen horror. De aanwezigheid van Freddy is ook te kort om het alleen daarvoor te doen.

Het is niet dat de ideeën achter de verhalen niet werken. Ook het concept van een horror-anthology is een werkend gegeven, kijk maar naar Tales of the Crypt, The Twilight Zone, The Outer Limits of Masters of Horror. Series die bewezen hebben dat je horror succesvol naar het kleine scherm kan brengen. De verhalen en de uitvoering zijn zoals altijd gewoon het belangrijkst.

Hetgeen ik heb gezien, is geen hoogvlieger en dat is ook wat ik lees als ik wat opzoekwerk doe. Verder dan één dvd zijn ze ook nooit gekomen, waarschijnlijk wegens slechte verkoop. Er bestaat nochtans een bootleg dvd box set met alle 44 episodes (unedited) mét extra's. Van en voor de fans, voor een prijsje.
Is meer iets voor de diehard fans misschien, maar niet voor mij.

"Nightmare on Elm Street" retrospective (part 3)

2011-09-01T00:36:00.000+02:00

Hoewel ze Freddy hadden afgemaakt in deel 6, was het duidelijk: Freddy Krueger was een fenomeen. De laatste film in de serie was ook niet echt een waardige afsluiter. Uiteindelijk kwamen ze full-circle en werd Wes Craven terug gecontacteerd met de vraag of hij de ultieme Nightmare on Elm Street wou maken.

Wes Craven's New Nightmare

Wes Craven, 1994

Maar er was één ding waar Wes zeker van was, hij wilde iets nieuws doen met het personage van Freddy, want wat was er nog niet gedaan met hem? Wel, hij vond een nieuwe richting, de reden waarom deze één van mijn persoonlijke favorieten is uit de serie.

Een oud kwaad wordt als sinds mensenheugenis gevangen gehouden in de verhalen vertellers, maar wanneer verhalen vergeten worden, kan het ontsnappen. De laatste jaren voelde deze entiteit zich op zijn gemak in de gedaante van Freddy Krueger en na de laatste film maakt het zich klaar om te ontsnappen uit zijn gevangenis en in onze wereld. De enige die het kan stoppen is Heather Langenkamp, die Nancy speelde. De vraag is alleen, is zij bereidt om één laatste keer in de huid van Nancy te kruipen...

De heruitvinding van Freddy is enorm goed geslaagd in deze film. Hij ziet er minder verbrand uit, maar strakker en gestroomlijnder, meer evil. Hij heeft zelfs vijf klauwen in deze film!
Het knapste aan de film is hoe realiteit en fictie volledig in elkaar beginnen overlopen. Tot en met Wes Craven die zichzelf speelt, terwijl hij zogezegd het scenario schrijft van de film die we aan het bekijken zijn... Ook John Saxon en Robert Englund spelen zichzelf, aangevuld met nog enkele cameo's van crewleden en acteurs uit andere films van de serie.

Dit is een waardige afsluiter voor de Freddy reeks, zonder de andere films oneer aan te doen. De finale in de onderwereld is enorm knap uitgewerkt en de nieuwe mythologie van het personage is zeer interessant. Daarnaast is het enorm aangenaam om alle oude personages nog eens te zien aantreden als zichzelf én hun personage.
Voor een keer was Freddy nog eens eng...

Freddy vs. Jason

Ronny Yu, 2003

Het zat eraan te komen, nadat de handschoen van Freddy opdook aan het einde van Jason Goes To Hell, zaten de fans te popelen voor een showdown tussen deze twee horroriconen. Ik heb al eens een keer de film in zijn geheel besproken in een vorige review, maar zal er hier nog eens kort op in gaan.

Freddy vs. Jason is niet de meest populaire film uit de beide series en met goeie reden. Hij is overbevolkt met irritante personages en een te ingewikkelde plot voor het soort film dat het is. Vooral Will en Marc storen me omdat ze halverwege plots opdagen om een hoop expositie te spuien en in de weg te lopen. De personages zijn gewoon niet interessant genoeg voor de hoeveelheid aandacht die ze krijgen.

Wat wij als kijker willen zien, zijn Freddy en Jason die het tegen mekaar opnemen en gelukkig stelt de film daar niet teleur. Het idee hoe Freddy hem gebruikt om terug in de nachtmerries van Elm Street te komen, zit best goed in elkaar. Later hoe ze elkaar in verschillende settings bevechten (droomwereld, Crystal Lake) zijn de beste scènes uit de film.
Het grootste mankement blijft jammer genoeg het slachtvlees dat in de wegloopt en soapachtergronden heeft...

Jammer genoeg was dit de laatste keer dat we van Robert Englund konden genieten als Freddy, aangezien ze ergens anders zijn gaan zoeken voor de remake.
Freddy vs. Jason is geen hoogvlieger, maar nog steeds beter dan sommige van de slechtere Nightmare films.

Nightmare on Elm Street

Samuel Bayer, 2010

Tegenwoordig moet alles een gritty reboot krijgen, dus waarom ook niet één van de grootste horroriconen, maar als je weet dat het productiehuis achter deze remake van Michael Bay is, dan weet je hoe laat het is.

Eerlijk gezegd had ik verwacht dat deze film een regelrechte ramp ging zijn, maar er zijn enkele lichtpuntjes in deze puinhoop van een film.
De uitwerking van Freddy, dat hij de tuinman was in een kleuterschool, is interessant. Hij kent met andere woorden zijn slachtoffers van vroeger en heeft een duidelijke reden voor wraak op hen. Er wordt zelfs heel even met het idee gespeeld dat hij onschuldig is (hier is hij niet vrijgekomen door een loophole in de rechtzaak), en dat zou een interessante piste geweest zijn, maar het wordt al gauw afgeschreven.

Maar jammer genoeg kan de film nauwelijks overtuigen. Jackie Earle Haley is een geweldige acteur en inderdaad iemand die ik Freddy nog overtuigend had zien neerzetten, hier vult hij de rol echter heel magertjes in. Zijn Freddy heeft niet de presence van Robert Englund zijn versie, ook geen sarcastische oneliners meer. Alles moet meer serieus, ook de make-up. Maar de originele make-up was bedoeld om eng te zijn, niet realistisch. Deze versie gaat de andere kant op en het heeft eerlijk gezegd niet de impact van de originele Freddy, die herkenbaar was aan zijn manier van bewegen, zijn houding, een korte beweging van zijn klauwen.
Dit waren allemaal dingen die ik miste in de remake.

De rest van de personages is niet veel beter. We herkennen slechts één personage uit de originele film, Nancy. Hoewel ze in de eerste helft van de film niet meer is dan een bijrol. De film springt van personage naar personage, zonder focus. Wat bijzonder storend werkt en je nauwelijks de kans geeft om de personages te leren kennen voor ze eraan gaan. Er wordt een poging gedaan om de vriendschap wat uit te diepen, maar niks memorabel.

En dan hebben we nog die paar geforceerde shots uit de originele die losjes worden overgedaan in de remake. Freddy die uit de muur leunt boven het bed, zijn klauw in het bad, het meisje in de bodybag in de gang,... Deze shots zitten er enkel in omdat ze cool waren in het origineel, maar ze worden volledig uit hun context gebruikt en zeer kort. Hierdoor heb je geen spanningsopbouw, omdat het direct terug gedaan is. De cgi Freddy uit de muur ziet er ook pakken slechter uit dan de lowbudget versie uit '84.

Kortom, deze remake is een zwakke film die het origineel geen eer aandoet. Er zitten enkele interessante ideeën in, maar deze worden amper uitgewerkt. De personages zijn slecht uitgewerkt en de focus springt van hot naar her.
Geef mij Robert Englund maar... hij blijft de enige echte Freddy voor mij.

Er volgt nog één laatste deel in deze Nightmare on Elm Street retrospective en dat is de televisie serie: Freddy's Nightmares uit 19898, die alles is wat je van een jaren '80 horrorserie kan verwachten...

"Nightmare on Elm Street" retrospective (part 2)

2011-08-20T01:16:00.002+02:00

Na de eerste drie films leek het gedaan met Freddy, maar zo snel laat Krueger zich niet kisten en in 1988, slechts een jaar na het vorige deel, was er een vierde deel.

A Nightmare on Elm Street: The Dream Master
Renny Harlin, 1988

Hoewel de beenderen van Freddy op het einde van Dream Warriors begraven waren in gezegende grond, weet Freddy toch terug te keren. De uitleg: "You shouldn't have buried me. I'm not dead."... Tuurlijk.

Al heel snel wordt duidelijk waar het probleem ligt bij het geforceerde scenario, ze moeten Freddy terug brengen uit de dood én ze hebben in de vorige film de laatste kinderen van Elm Street afgemaakt. Hoewel die "laatste kinderen van Elm Street" enkel impliceerde dat zijn wraak dan ten einde was, proberen ze ons hier wijs te maken dat Freddy vers bloed nodig heeft. De drie overlevende personages uit de vorige film duiken terug op, om al heel snel afgemaakt te worden. Ook Kirsten is terug (maar niet Patricia Arquette omdat zij zwanger was in die periode), enkel om te sterven en haar gave om andere mensen in haar dromen te brengen door te geven aan het nieuwe hoofdpersonage Alice zodat zij voor nieuwe slachtoffers kan zorgen.

Dat is meteen ook het verhaal in een notendop, één voor één worden haar vrienden in haar dromen gezogen en afgemaakt. Meer is er echt niet aan, geen uitwerking van personages en rechtlijnige plot.
Daarnaast zijn de acteerprestaties gewoonweg ondermaats, niemand reageert zoals een normale persoon zou reageren.

Zelfs de climax van de film voelt geforceerd aan, hij speelt zich af in een kerk voor geen enkele reden buiten dat de volgende film daar terug zal starten. In de finale confrontatie moet Alice het opnemen tegen Freddy, ze doet dit met karate en uiteindelijk verslaat ze hem door hem een spiegel voor te houden. Een oplossing die ze vond door een kinderrijmpje dat één keer vermeld werd in de film.

Het is héél bizar dat deze film de meest succesvolle was (tot Freddy vs Jason) qua winst, maar het feit dat er minder volk ging kijken naar het betere vijfde deel, bewijst dat men even teleurgesteld was als ik. Je voelt echt dat dit vierde deel alleen diende als setup voor de volgende film.

A Nightmare on Elm Street: The Dream Child

Stephen Hopkins, 1989

Al na de eerste seconde van de film, is het duidelijk dat deze film veel beter in elkaar steekt dan de vorige. Qua decoupage, belichting en acteerprestaties... maar vooral het verhaal focust zich terug op de geschiedenis van Freddy.

Alice uit de vorige film keert terug en is zwanger van Dan (eveneens een overlever uit The Dream Master), dit geeft Freddy een kans om letterlijk hergeboren te worden, in een een zeer coole sequentie in de kerk waar de vorige film eindigde. Freddy terroriseert de dromen van Alice haar ongeboren kind, gecombineerd met haar gave om andere mensen in dromen te brengen. Freddy kan dus op elk moment van de dag verschijnen en iedereen die inslaapt voor zich winnen.
Tegelijk krijgt Alice visioenen van Amanda Krueger, de moeder van Freddy die zielsrust wil.

Vanaf de eerste moment wordt er meer tijd aan de personages besteed en ze hebben duidelijk wat betere acteurs kunnen scoren. Freddy is ook heerlijk creatief in deze film met zijn moorden.
De personages zijn ook veel slimmer in het bevechten van Freddy en gaan er niet meteen aan in hun eerste nachtmerrie.

De titel van de film deed me eerst het ergste vermoeden, maar ditmaal hebben de schrijvers het allemaal op een hele slimme manier aangepakt die niet zo geforceerd aanvoelt als vorige film. Daarnaast is het ook heel leuk om wat meer achtergrondinformatie te krijgen over Freddy.

Het is verbazend dat de film zo goed uitgedraaid is als hij is, Stephen Hopkins kreeg van de studio slechts vier weken om de film te draaien en vier voor postproductie. Maar toch ziet de film er tien keer beter uit dan de vorige, mooiere shots, meer sfeer en een strakker scenario. Wat bizar is, gezien het aantal screenwriters voor de film.
New Line was desalniettemin onder de indruk van Stephen Hopkins, wat hem Predator 2 bezorgde als opvolger.

Freddy's Dead: The Final Nightmare

Rachel Talalay, 1991

Een originele titel als The Final Nightmare is op zich al waarschuwing genoeg en jawel hoor, deze film is de slechtste uit de reeks. Het lijkt wel een parodie op een Nightmare film, verre van eng en met de meest ridicule doodscènes ooit. (video game kill) De plot is ook een mesthoop om al mee te beginnen.

We springen plots tien jaar verder in de tijd, Freddy heeft alle kinderen in Springwood uitgemoord behalve één. Deze jongen stuurt hij erop uit om na een belachelijke Wizard of Oz scène zijn dochter te zoeken en naar Springwood te brengen. U hebt dit goed gelezen, Freddy heeft een dochter. Cue bizarre flashbacks naar haar jeugd, terwijl ze beseft wie ze werkelijk is.
Hoe Freddy juist van zin is om onze wereld over te nemen via zijn dochter wordt nooit duidelijk, maar van zodra ze Springwood binnen rijden, wordt de film één bizarre trip. Soort van tragikomisch...

Mij is het nooit helemaal duidelijk wat ze proberen te bereiken in deze film. Het verhaal raakt kant nog wal. Vanaf de eerste moment was het één onduidelijke massa en de film krijgt nooit vaart of richting. De acteerprestaties zijn van de laagste bodem en de enige reden waarom de film memorabele scènes heeft, is omdat ze zo bizar en ridicuul zijn.
De make-up van Freddy is om de één of andere reden ook helemaal veranderd, iets wat ik begrijp in Wes Craven's New Nightmare, maar niet hier, er is geen reden voor.

Deze film was bedoeld als de afsluiter van de reeks en gelukkig was dit niet het geval. Het zou jammer geweest zijn, moest de franchise op deze sisser zijn gestopt.

In dit tweede deel van de retrospective zitten dus jammer genoeg twee stinkers, maar gelukkig is de serie verder gezet met het geweldige New Nightmare, toen de "definitive nightmare". Al was dat natuurlijk niet waar.

"Nightmare on Elm Street" retrospective (part 1)

2011-08-16T22:22:00.002+02:00

Freddy Krueger blijft voor mij één van de meest memorabele filmpersonages ooit. De versie gespeeld door Robert Englund dan toch. Met alle respect voor Jackie Earle Haley, maar voor mij zal er nooit iemand anders in de huid van Freddy kunnen kruipen. Zijn houding, zijn manier van lopen, zijn lach en zijn sadistische one-liners zijn wat we noemen pop-culture... zelfs een gritty reboot in 2010 kan hier niks meer aan veranderen.
Hier thuis hebben we de 7disc collection van A Nightmare on Elm Street en ook de (door velen) gehate Freddy vs Jason. En het is altijd weer een plezier om deze vanonder het stof uit te halen om onszelf onder te dompelen in wat oldschool horror zoals ze dat de dag van vandaag niet meer maken.
Zoals elke franchise heeft ook deze zijn ups en downs. Het leek me dan ook wel leuk om de films uit de serie één voor één nog eens te reviewen, nu ze nog vers in mijn geheugen zitten. (En terwijl ik ze nog aan het bekijken ben)

A Nightmare on Elm Street

Wes Craven, 1984

Wat een geweldig jaar... Maar dit geheel terzijde. Wes Craven vond het slasher genre opnieuw uit met zijn creatie van Freddy Krueger, een kindermoordenaar die je opzoekt in je dromen. Ik kan eigenlijk niks slechts zeggen over deze film, hij blijft even spannend en angstaanjagend als toen en heeft de tand des tijds redelijk goed doorstaan.
Natuurlijk zijn er heel wat elementen die de film dateren; de look, de mode, de technologie in beeld. Maar de personages en het verhaal houden alles recht, misbegrepen jeugd is van alle tijd.

Het verhaal is redelijk simpel: Nancy en haar vrienden worden geplaagd door nachtmerries van een man met roodgroene trui, een fedora en een handschoen met messen. Deze man is Freddy Krueger, een kindermoordenaar die door de mensen van Elm Street is verbrand nadat hij vrijkwam. Als wraak duikt hij nu op in de dromen van hun kinderen en begint hen één voor één te doden.
Natuurlijk geloven de ouders hen niet en staan ze er alleen voor, maar hoe bescherm je jezelf in je slaap?

In tegenstelling tot moderne horrorfilms, wordt er hier de tijd genomen om de personages te leren kennen. De toon wordt direct gezet door meteen in een droomscène terecht te komen, maar het duurt even voor het eerste slachtoffer valt. Wat de spanningsopbouw alleen maar ten goede komt.
De acteerprestaties in de film zijn niet van oscarwaardig niveau, maar geloofwaardig, het zijn tieners. Maar ook de ouders en hoe zij met de vreemde gebeurtenissen omgaan, voelt echt aan.

En om alles af te maken bevat de film enkele zeer knappe effecten en een lekkere spooky 80's synthesizer soundtrack... Het blijft mijn favoriet uit de reeks omwille van zijn originaliteit, de schrijvers gaan nog niet wild alle richtingen uit en Freddy steelt de show nog niet. Het beste bewijs van hoe kwalitatief de film gemaakt is, is het feit dat de remake hele scènes en shots overneemt uit het origineel.

A Nightmare on Elm Street blijft één van de beste horrorfilms ooit gemaakt en vestigde meteen de naam Wes Craven als een topper.

A Nightmare on Elm Street Part II: Freddy's Revenge

Jack Sholder, 1985

Een jaar na het origineel? Dat is meestal geen goed teken. En dat was het ook niet. Bijna alles aan deze film voelt geforceerd aan, het scenario, de acteerprestaties...
In deze film komt er een nieuw gezin wonen in het huis van Nancy uit deel één. Freddy probeert om Jesse, de zoon van het gezin te bezitten en dwingt hem om te beginnen moorden.
Op zich is het basisidee wel intrigerend, maar langs de andere kant draait het om Freddy die de kinderen van Elm Street vermoord. Hier krijgen we een tam hoofdpersonage die wraak begint te nemen op de omgeving rond zich. De enige die zijn verhaal gelooft is Lisa, het meisje waar hij op valt (en zij ook op hem, natuurlijk). Het is uiteindelijk zij die het zal moeten opnemen tegen Freddy en ervoor zorgt dat Jesse terug de bovenhand haalt.

De openingsscène van de film is best knap, waarbij een schoolbus, bestuurd door Freddy, boven een afgrond beland. Maar daarna gaat het snel bergaf, wanneer we ontdekken dat het eigenlijk allemaal rond Jesse draait.
Grootste pijnpunt inde film zijn de slechte acteerprestaties van zowat de hele cast. Dit is natuurlijk het hardst voelbaar bij onze twee hoofdpersonages die absoluut geen uitstraling hebben en geen chemie... Buiten enkele coole effecten is er niks aan deze film aan, vooral wanneer Freddy op het einde het lichaam van Jesse overneemt en een tuinfeestje om zeep helpt. Het idee was hier duidelijk om de bodycount hoger te krijgen, maar geen enkel idee raakt deftig vertrokken door de slechte regie en nog slechtere acteurs.

Bijna was het hier de verkeerde richting uitgegaan met Freddy, maar ze hebben de boot dan toch wat langer kunnen afhouden tot één van de latere films. Voor mij is dit één van de slechtste films uit de reeks, er is er slechts één die nog dommer is, maar die komt later.

Nightmare on Elm Street 3: Dream Warriors
Chuck Russel, 1987

Wes Craven is terug! Ditmaal als producer en schrijver. Waarschijnlijk is dit ook de reden dat een deel van de originele cast terug van de partij is. Heather Langenkamp herneemt haar rol van Nancy en ook John Saxon is terug als haar vader. Verder werd de cast uitgebreid met jonge, capabele acteurs zoals Patricia Arquette en Laurence Fishburne.

Nancy werkt tegenwoordig als psychologe en komt terecht in een tehuis waar jongeren geplaagd worden door dezelfde dromen die zij ooit had. Een van hen is Kirsten, een meisje dat andere mensen in haar dromen kan brengen. Ze besluit om hen te helpen door hen te leren hoe ze in hun dromen hun eigen macht tegen Freddy kunnen gebruiken, terwijl haar vader in de echte wereld probeert om Freddy voor goed tot rust te leggen.

Het is snel duidelijk dat deze film voor Wes Craven een eindpunt was, hij brengt Nancy terug, het verhaal is full circle, zeker met de dood van Freddy op het einde. Daardoor is dit één van de sterkste films in de reeks. De film onderzoekt ook voluit de mogelijkheden van de droomwereld en bestookt de kijker met knappe beelden en inventieve doodscènes.
Enige minpuntje is voor mij Patricia Arquette die me nooit echt heeft gelegen als actrice (ook niet in True Romance bijvoorbeeld). Gelukkig trekt de rest van de cast dit gemis recht en zijn de reacties allemaal geloofwaardig.
Het idee van een instelling waar ze zitten en droomonderdrukkers krijgen wordt trouwens later terug gebruikt in Freddy vs Jason.

Dit waren de eerste drie films in de reeks. In volgende delen van de retrospective ga ik ook nog kijken naar de andere films in de reeks en ook enkele afleveringen van de televisieserie Freddy's Nightmares, waarvan er toch twee seizoen waren desondanks de slechte dingen die ik erover lees.
Verder is er ook nog een MTV special geweest, die blijkbaar als bonus feature te zien is op de nieuwe Nightmare box sets die binnenkort zullen uitkomen.
Maar eerst deel 4-6 in deel twee van de retrospective...

Tucker & Dale vs Evil

2011-08-14T13:50:00.000+02:00

Tot nu toe is 2011 een redelijk goed filmjaar geweest, tot mijn grote verbazing waren de meeste films van een acceptabel tot zeer hoog niveau. Zelfs de blockbusters. Maar tussen al het digitale geweld van Rise of the Planet of the Apes, Captain America of Super 8 zijn er ook nog onafhankelijke films die onopvallend door de mazen van het net slippen.
Zo is er bijvoorbeeld Tucker & Dale vs Evil van Eli Craig, met Alan Tudyk (Firefly, A Knight's Tale). Ik ben er honderd procent van overtuigd dat ik twee weken geleden deze film mét poster aangekondigd zag in Metropolis, maar een week later was de poster verdwenen en vond ik ook geen info meer op de site. Hij dook onverwachts op in de videotheek, dus hebben we hem maar meteen meegenomen. In de VS is hij gelanceerd op ComicCon, wat maakt dat hij hier al uit is op dvd, terwijl hij daar op 30 september pas in de cinema zou uitkomen (bron: rottentomatoes.com).

Het unieke aan deze horror-komedie is dat de film wordt bekeken vanuit het perspectief van misbegrepen hillbillies. Een groepje studenten gaat kamperen in het bos aan een meer. Aan ditzelfde meer hebben Tucker en Dale net een oud (en eng) hutje gekocht als vakantiehuis. De bevooroordeelde stadsmussen hebben het niet begrepen op Tucker en Dale. Wanneer één van hen tijdens een nachtelijke zwempartij ten val komt redden ze haar uit het water, maar de studenten denken dat ze haar aan het kidnappen zijn...

Tyler Labine en Alan Tudyk stelen de show als de twee hoofdpersonages en dragen met gemak de hele film. Jammer genoeg zijn zij de twee enige personages die een beetje uitgediept worden en sympathie opwekken. De jongeren zijn (waarschijnlijk bewust, maar toch) een opeenhoping van clichés, waar wel de draak mee wordt gestoken.
Het is misschien allemaal wat voorspelbaar, maar het is leuk om de horrorclichés eens op hun kop te zetten en het verhaal vanuit een nieuwe hoek te vertellen. Gelukkig heeft de komedie voorrang gekregen op de gore, want dit is wat de film doet werken.

Een absolute aanrader voor de liefhebbers van het genre, maar ook voor alle andere mensen!

De toekomst van "Stargate"

2011-07-23T12:43:00.002+02:00

Het is een tijdje kalm op het Stargate front, de laatste serie, Universe, is na twee seizoenen afgelopen en het is onduidelijk of de Stargate Atlantis film er ooit van zal komen. Al bij al niet slecht voor een sciencefiction serie gebaseerd op een niet al te succesvolle film. Want uiteindelijk was de originele Stargate(1994) film van Ronald Emmerich geen gigantisch kassucces.

Nu de series ermee ophouden, duiken er steeds vaker berichten op dat de makers van de originele film willen terugkeren naar hun franchise. Volgens de oorspronkelijke berichten wilden ze de wereld van Stargate verder uitwerken naar hun originele idee. Meer recente berichten van Dean Devlin (producer) zeggen dat ze rekening zullen houden met de serie. Maar het blijven allemaal geruchten natuurlijk.

Ik blijf bij mijn mening dat Emmerich en Devlin beter hun handen er vanaf houden. Hun film was niet de reden dat de serie meer dan tien jaar(!) heeft gelopen. Het zijn de producers van de serie die te danken zijn voor het succes van Stargate. Zonder hen, zou niemand er nog van spreken en zouden Emmerich en Devlin absoluut geen kans hebben om hun reboot/sequel van grond te krijgen.
Mijn vermoeden is dat ze het nooit gaan kunnen laten om met de continuïteit van de serie te klooien... Maar naar mijn mening hebben ze dat recht niet verdiend. Het succes van Stargate is niet hun verdienste, zij maken misbruik van het succes van de serie om jaren na datum terug een film op de rails te krijgen. Ook al was het zogezegd altijd geschreven als een trilogie. Ik heb eerder het gevoel dat Ronald Emmerich na al zijn rampenfilms iets nieuw nodig heeft om nog aan de bak te komen. Want de kwaliteit van zijn films zal hem niet vooruit helpen, voortbouwen op een succes (van anderen) daarentegen...
Maar wat gaan ze juist doen? De personages zijn ver geëvolueerd van hoe we ze zagen met Kurt Russel en James Spader, wie zouden ze trouwens vragen voor de rollen? De originele acteurs, die een pak verouderd zijn, of nieuwe mensen? Ik weet het toch niet...

Zelf heb ik veel meer interesse in een Atlantis film, een SG-1 film of een afsluiter voor Universe.

Kickstarting "Het Script"?

2011-07-21T17:31:00.000+02:00

Jammer genoeg niet via de welbekende website van Kickstarter (want werkt nog niet in Europa), maar het wordt toch dringend tijd om de voelsprieten uit te steken en te polsen of er effectief interesse is in het project.

Concept door Sofie Uvin

Er zijn al wat eerste contacten gelegd voor bepaalde locaties en andere logistieke uitdagingen, maar voor de rest is het nog niet verder dan concept art en enkele vroege kostenberekeningen...

Al kan ik het niet laten om te blijven prullen aan de details van het scenario, maar veel subtiele dingen in het scenario gaan afhangen van juist die details. Zo probeer ik nu ook hier en daar te verduidelijken hoe ik bepaalde overgangen visueel in gedachten heb. Wat mogelijk heel belangrijk gaat zijn bij het overtuigen van potentiële producers.

Intussen heb ik ook een dvd gemaakt van mijn showreel, compleet met interactieve cv, wat setbeelden en de trailer van Final Move. Qua visiemateriaal gaat het wel kunnen tellen, hoop ik. Er staan zelfs twee galerijen op met concept art voor projecten in ontwikkeling. Waaronder natuurlijk ook het beeld van de Schim van Sofie Uvin.

Ondertussen ben ik ook nog steeds volop bezig de mogelijkheden van distributie te bekijken voor Final Move. Dvd en digitale televisie zijn momenteel de twee paden die ik aan het bekijken ben. Want er is bijster weinig festivalnieuws momenteel.

Maar geen nood, we blijven bezig!

"Pink Shades"... the never ending story?

2011-07-10T00:28:00.000+02:00

Het project staat al weer een hele tijd op hiatus, maar we blijven volharden in de boosheid. Ooit zullen we onze webserie afmaken. Intussen hebben we weer heel wat bijgeleerd, ervaringen opgedaan, veel geschreven.
Logischerwijze hebben we natuurlijk ook veel fouten gezien in de eerste twee webisodes die al af waren, dingen die we anders en beter hadden willen doen. Nu is onze kans om het nog eens over te doen.

De eerste twee webisodes waren nogal traag en uitleggerig, het verhaal komt pas echt op gang wanneer het kwartet van personages compleet is in webisode 3. Daarom ben ik ervan overtuigd dat we de twee eerste webisodes beter kunnen doen. Beter technisch, beter geacteerd en beter geschreven...

Dat is ons nieuwe doel. Iets waar bedenker Julian ook wel voor te vinden was. Met wat beter planning moet het ook mogelijk zijn om in enkele korte blokken veel meer te filmen zodat het project niet nog een keer stilvalt na twee webisodes.
Er is een reden dat The Guild in één draaiperiode gefilmd wordt, zonder lange onderbrekingen.

Stap één: herschrijven.
Stap twee: cast terug contacteren.
Stap drie: planning.
Stap vier: shoot!

"Final Move - Demon Games" dvd & blu-ray

2011-07-05T12:14:00.001+02:00

Het is dan eindelijk zover! Final Move - Demon Games is voor cast en crew te verkrijgen op dvd en blu-ray. Op dat laatste is het nog eventjes wachten, maar de dvd is volledig klaar en zal binnenkort worden verscheept. Het heeft lang geduurd, maar er is veel werk gekropen in de dvd van onze kortfilm, we wilden hem dan ook de moeite waard maken om te bekijken.

Buiten de film kan je op deze dvd/blu-ray ook nog genieten van de volgende extra's:

Audio-commentaar door regisseur en Julian De Backer (Demon Games-fan & creatief brein achter Pink Shades)
Making of-teaser
Complete making of docu (25')
Interviews met cast en crew in Cannes 2010
The Demon Sleeps Tonight music video featuring Bert & Agrotis!
Trailer
Hunter Trailer
Polaroid galerij
En meer...

Nu is het enkel een kwestie van de film nog meer te promoten. Er was een Duitse firma geïnteresseerd in het eventueel uitbrengen van Final Move en er is ook het kortfilm kanaal van telenet...

DC shorts screenplay competition: the score

2011-06-29T12:33:00.001+02:00

Vanochtend heb ik bericht gekregen van de DC Shorts Screenplay Competition waar ik Het Script naar had ingestuurd. Jammer genoeg is het scenario niet geselecteerd voor de competitie, maar ik heb wél een scorekaart met feedback gekregen van de jury. En op zich was de professionele feedback één van de redenen dat ik het had ingestuurd. Het was nooit mijn verwachting dat ik van de eerste keer geselecteerd ging worden voor de competitie.

Minpunten zijn talrijk, maar komen in grote mate neer op: geen duidelijke, sterke plot; geen duidelijk gedefinieerde personages; geen realistische dialogen.
Waar dan weer wel goeie punten op werden gescoord, is de originaliteit.

Twee van de juryleden hebben feedback achtergelaten waaruit bleek dat ze (zeker in het begin) geïntrigeerd waren door het verhaal, maar interesse verloren door weinig actie en de climax iets miste. Beiden wisten wel te zeggen dat het verhaal op zich iets was dat ze nog niet eerder gezien hadden.
Er zijn al wel enkele veranderingen geweest sinds de versie die ingestuurd is geweest, maar als ik de commentaar lees, denk ik dat er toch nog sterker in herschreven moet worden.
Slow pasing, personages en climax.

Als ik wat overbodige dialoog kan omzetten naar actie, kan ik misschien op het einde ook de climax aanpassen en ervoor zorgen dat Ems er meer invloed op heeft.
Ik heb er een goed oog in, het is een kwestie van het verhaal nu in de juiste richting te sturen...

Pagina's en Personages

2011-06-23T17:56:00.000+02:00

Hoe meer ik schrijf, hoe beter ik de personages leer kennen. Iedereen gaat nu zeggen: "dat is logisch". En dat is ook waar, maar het is een obstakel dat je volgens mij elke keer weer moet overkomen in een eerste draft. Je kan zoveel op voorhand uitwerken en noteren als je wil, uiteindelijk zal het personage een stem moeten krijgen... en die eerste stap is sowieso moeilijk.
Misschien is het makkelijk dat er in Crash sowieso enkele flashbacks zitten in dat opzicht dat deze scènes het letterlijk toelaten om te tonen hoe de personages in het begin met elkaar omgaan. Van daaruit is het makkelijker om verder te denken hoe ze zullen reageren als ze geconfronteerd worden met problemen.

Zoals je kan zien in de foto hiernaast, ben ik ook begonnen met scènes in te vullen uit volgorde. Zoals vorige keer gezegd, heb ik een tijdlijn gemaakt met daarop de belangrijkste plotpunten. Deze is nog niet volledig, vooral in de derde act, maar helpt als een blauwdruk van waar het verhaal naartoe moet.
Gevoelsmatig denk ik ook dat er nog een flashback moet komen op het einde van act 2, daarom heb ik die ingevoegd (zie scène 14), maar ik geef eerlijk toe dat ik nog geen flauw benul heb, wat er juist zou gebeuren. Dat hangt vooral af van hoe de rest van de gebeurtenissen evolueert.

Vandaag zijn er een hele hoop vorderingen gemaakt. De flashbacks zijn redelijk goed uitgewerkt en de scènes tussenin beginnen goed vorm aan te nemen. Al bij al heeft dit bijgedragen tot een hele hoop nieuwe bladzijden. De teller staat nu op 23 bladzijden, wat ik persoonlijk niet slecht vind. Zeker als je denkt dat de opening nog steeds niet 100% af is. Dit is een hele lange en belangrijke scène waarin de hele setting en sfeer direct naar voren moet komen.
Een van de vorige dagen heb ik de opvolging van gebeurtenissen in de openingsscène eens getoetst bij Yveline om uit te zoeken of het allemaal wat logisch was. Gelukkig bleek dat toch zo te zijn.

Een goed teken, denk ik dan toch...

Schrappen die handel!

2011-06-21T00:01:00.000+02:00

Het is een tijdje geleden dat ik nog gewerkt heb aan Beyond the Aquila Rift. Een scenario gebaseerd op een kortverhaal van Alastair Reynolds.
Ik ben begonnen met eerst het volledige verhaal te vertalen en om te zetten in dialoog. Op enkele details na, omdat ik zonder de hulp van ILM niet echt een manier zag om dinosaurussen in beeld te brengen. (Al vermoed ik dat Yveline me dit kwalijk zal nemen.) Maar met meer dan 30 bladzijden is het een beetje moeilijk om te spreken over een scenario voor een kortfilm.

Het is nu een kwestie van het verhaal te condenseren naar een meer compacte vorm. Er zit redelijk veel dialoog in en ik heb al gemerkt dat ik het personage van Ray bijna volledig heb geschrapt. Op enkele lijnen dialoog na om toch het idee te geven dat de crew drie personen omvat.
Nadat ik door het hele scenario ben gegaan en alle overbodige tekst heb verwijderd of ingekort, komt ik nu uit op ongeveer 29 bladzijden. Nog altijd veel te veel natuurlijk, maar het is een begin. Op deze moment heb ik twee grote stukken monoloog overgeslagen en er zijn nog altijd enkele korte scènes die ik eventueel kan laten vallen. (Waardoor ik een ander secundair personage zou verliezen.) En natuurlijk is er nog altijd het einde... Dat momenteel ook uitgeschreven is alsof ik persoonlijke gunsten bij ILM personeel heb openstaan. De vraag is enkel, kan ik hetzelfde effect bereiken door hetgeen dat beschreven staat in het kortverhaal weg te laten?

In het verhaal krijg je een beschrijving van indrukken, details, vage locaties en vooral de emoties van de onthulling. Maar wat als ik de effectieve onthulling oversla en direct overga naar het effect dat die heeft?
Een beetje zoals in Se7en, waar je nooit ziet wat er in de kartonnen doos zit, maar je weet het en je ziet de reacties van de personages... Niet dat ik mijn schrijven met het geweldige scenario van Se7en wil vergelijken, hoewel Alastair Reynolds zijn bronmateriaal zéker evenredig is qua complexiteit!
Maar het gaat om het idee. Kan ik de dialoog minimaliseren en de beelden meer laten spreken, zonder het hart van het verhaal te verliezen?

Zoals ik al zei: een goeie schrijfoefening.

De showreel...

2011-06-05T21:37:00.000+02:00

Het is zover... een showreel. Het moest er ooit eens van komen.
We zijn aan het proberen ons nieuwe project Het Script op poten te zetten en voor de aanvraag productiesteun van het VAF hebben we "visiemateriaal" nodig. Een schijfje met een showreel, cv, enkele clips van films en wat achter de schermen beelden, lijkt me wel voldoende ter ondersteuning van een aanvraag.

Op zich is het nog niet zo bijster veel materiaal, er zitten ongeveer 8 filmpjes verwerkt in de showreel en er ontbreken nog wat schoolprojecten die nog niet gedigitaliseerd zijn. Maar het is een staalkaart van wat ik te bieden heb op gebied van regie en camera.

Laat gerust een mening achter. Het is de bedoeling dat deze showreel met de tijd nog geupdate wordt, naarmate nieuwe projecten passeren.

The Art of Drew Struzan

2011-06-04T15:56:00.002+02:00

Een naam die misschien niet bij iedereen direct een belletje doet rinkelen, maar zijn werk ken je zeker. Drew Struzan heeft sinds de jaren 80 zowat élke essentiële filmposter geschilderd. Alle klassiekers uit mijn jeugd komen van zijn hand, maar de laatste jaren is het een verloren gegane kunst... Hedendaagse filmproducties hebben geen geschilderde filmposters meer, photoshop is het magische woord tegenwoordig. Film is een product, acteurs zijn recepten en op het einde kom je uit op een onaantrekkelijke poster met generische mugshots van de hoofdacteurs.

In mijn laatste aanwinst van filmboeken The Art Of Drew Struzan krijg je een overzicht van zijn bekendste werk, samen met voorbereinde schetsen, alternatieve ontwerpen en anekdotes over de ontwikkeling van de verschillende posters. Met flair en enthousiasme vertelt Drew hoe hij ooit begon als portret tekenaar en de overstap maakte naar filmposters. Maar hoe verder je bladert in het boek, hoe duidelijker het wordt dat Hollywood de photoshop richting opging en zijn frustratie met het systeem vergrootte. Uiteindelijk is Drew gestopt aangezien er amper nog vraag was voor zijn soort posters.

En wat een verlies dat het is!
Er zijn nog enkele regisseurs met een liefde voor dit soort klassieke posters, mensen zoals Frank Darabont, Guillermo Del Toro, George Lucas en Steven Spielberg zijn de meest trouwe klanten. Maar ook zij worden tegenwoordig overruled door jonge maatpakken met bussinesscards die zeggen "art director". Tegen het einde was het zo erg dat de maatpakken composities van Revenge of the Sith met de computer aanpasten naar hun eigen zin.
Het toppunt kwam toen een journalist vroeg aan één van de producers van Pan's Labyrinth waarom ze niet gegaan waren met de poster van Struzan. Het antwoord was: "Because it looks too much like art." Probeer zulke redenering maar eens te volgen... Gelukkig voor ons werd de poster uiteindelijk gebruikt voor de soundtrack, zodat we hem toch nog te zien kregen.

Geef nu zelf toe, kunnen de moderne posters ons nog overtuigen van de sfeer, de setting en de zin voor avontuur zoals vroeger? Ik dacht het niet. Bekijk de posters van Back to the Future, Indiana Jones, Police Academy en Hook en vertel me dat deze posters je niet kunnen verleiden tot het bekijken van de film en tegelijk vertellen wat te verwachten?
Er is gelukkig een kleine soort van tegenbeweging gaande. Zo heeft de re-release van Bladerunner een volledig nieuwe poster gekregen. Mensen als Guillermo Del Toro en Frank Darabont zijn grote fans en gaven zijn poster art gratis weg op conventies om hun films te promoten. Darabont heeft zelfs beide re-releases van The Green Mile en The Shawshank Redemption laten uitvoeren met nieuw artwork van Drew Struzan om de oude photoshop te vervangen. Maar die paar pogingen van rasechte filmfans waren niet genoeg om de evolutie naar photoshop tegen te gaan. Producten moeten blijven verkopen...

Hopelijk komt er ooit nog een tegenbeweging, maar net zoals de praktische effecten zijn vervangen door cgi, is poster art langzaam overgenomen door photoshop.
Tegenwoordig proberen veel films uit de hoek te komen met één sterk beeld, tegenover de mugshot variatie, iets wat ik toch net iets beter kan verteren. De poster van The Fellowship of the Ring komt nog het dichtst in de buurt van genre en sfeer van de oude filmposters, maar ook daar was het drie jaar later de beurt aan mugshots van de acteurs en weinig fantasie...

The Art of Drew Struzan, een must om eens te lezen voor alle filmfans!

"Transformers Dark Side of the Moon"

2011-05-17T12:44:00.000+02:00

Waar de eerste Transformers film nog fris, nieuw en nog min of meer entertainment bood, was de sequel Revenge of the Fallen één van die weinige films waar ik effectief aan het overwegen was om de zaal uit te lopen. Vreemd want meestal overkomt me dit bij de derde film in een reeks (Spiderman 3, Blade Trinity, The Mummy and the Tomb of the Dragon Emperor)
Maar het verhaal in Revenge of the Fallen was nog een grotere rommelhoop dan in zijn voorganger, die niet echt uitblonk in diepgang en subtiliteit. Langs één kant, wat kan je verwachten van Michael Bay? De man heeft een carrière gemaakt uit het knap in beeld brengen van explosies en helikopters in slowmotion.

Als ik de trailer zie van de laatste film zie ik enkel de typische ingrediënten van een hedendaagse sequel: meer van hetzelfde, maar dan met grotere explosies.
De hele premisse van de film op zich is zo ridicuul dat het (weerom) alle logica tart. In de theatrical trailer krijgen we te horen dat de mensheid iets gevonden heeft tijdens één van de maanlandingen en dit geheim heeft gehouden voor de Autobots. Je zou denken dat na alles wat er gebeurd is de vorige twee films de mensheid ondertussen door heeft dat de Decepticons gevaarlijk zijn. Na alles wat ze al in de vernieling hebben geholpen, ga je toch niks meer verbergen voor de Autobots die je al twee keer gered hebben?
Maar het wordt nog erger...

New York zal blijkbaar vernield worden door een Decepticon tentakelmonster...
Ja, u las dit goed, de Decepticons beginnen meer en meer "monsters" te worden dan de slechte tegenhangers van de Autobots. Het kan natuurlijk allemaal tellen onder het motto bigger & better.
Verder zien we ook nog John Malkovich opduiken en de nieuwe vervangster van Megan Fox. Het feit dat ze geen tekst heeft in de trailer is ook niet echt veelbelovend.

Al moet ik één ding toegeven: de 3D trailer was op zich knap. Ik ben geen fan van 3D omdat het ook vaak heel slecht gebruikt wordt, maar in deze trailer kon ik echt de diepte voelen. Maar met een mega-budget als deze film had, zou het niet anders mogen zijn.

Mij zal je alleszins niet in de cinema's terug vinden voor deze film. Ik irriteer me nu al als ik de trailer te zien krijg en voel de hersencellen afsterven onder al het visuele geweld. Er staan nog heel wat interessante films op het menu dit jaar, deze is daar niet bij.

Script-breakdown

2011-05-11T16:12:00.001+02:00

Dit is de eerste keer dat ik bewust een scenario opbreek in acts, natuurlijk is het ook de eerste keer dat ik een poging onderneem om de 90min te halen. Voor een karaktergedreven screenplay is het niet altijd de gewoonte om de traditionele drie act structuur te volgen, maar in dit geval is het een hulpmiddel voor mij om het verhaal en de boog van de personages uit te stippelen. Het zal een balanceeract worden tussen een traditionele structuur en een focus op de twee personages die vast zitten.
Ter inspiratie kan ik misschien nog eens naar Buried kijken, waarin een personage 90min lang vastzit in een kist en de camera hem nooit verlaat.

De tijdlijn...

Het uittekenen van een tijdlijn heeft als grote voordeel dat je visueel kan zien waar alle scènes zullen komen. Iets wat in Celtx ook kan, maar dan in een "index kaart" voorstelling. Dit is niet altijd even overzichtelijk, al is het een coole feature aangezien je scènes probleemloos kan herschikken naar believen.
Het plan is om eerst een basisstructuur neer te pennen en die daarna in index kaarten te gieten. De grote lijnen van de eerste helft beginnen vorm te krijgen. Langzaam maar zeker.

De "ensemble cast"

2011-05-10T20:28:00.001+02:00


Babylon 5

Ik ben een enorme fan van films en series die draaien rond een ensemble cast. Iets wat je meer in een serie tegenkomt dan films. Veel personages bij elkaar werkt grotendeels door de interactie tussen hen, maar heeft als extra moeilijkheid dat elk personage diepgang moet hebben.
De ensemble cast wordt in zowat elke sci-fi serie of film toegepast, omdat herkenbare interactie hetgene is dat ons in het universum moet trekken. Goeie interactie zorgt voor herkenbare situaties, zelfs in buitenaardse omgevingen.

Farscape

Na een tijd begin je op te merken dat de meeste ensembles zijn samengesteld uit dezelfde "archetypes" van personages. Meestal is het logisch: als je een ruimtereis onderneemt, verwacht je dat er een piloot, een technieker en een dokter aanwezig is. Maar vaak gaat het verder dan dat, je hebt de eervolle soldaat en bijna altijd is er ook een spiritueel personage.

Firefly

Joss Whedon heeft het nooit onder stoelen of banken gestoken dat hij bij het schrijven van Firefly zich baseerde op hoe een Gilde in roleplaying spellen is samengesteld. Toch is het opvallend hoeveel overlappingen er zijn met andere series/ensembles. Daarom heb ik een tabelletje opgesteld voor mezelf met hoe elke serie de archetypes invult. Logischerwijze zijn er overlappingen en verschillen, maar ik vond het best interessant om te zien hoe bijna elke serie terugvalt op dezelfde personages.

Predator

Vaak werkt dit ook, omdat het een logische samenstelling is. Maar het wordt moeilijk wanneer je een ensemblecast hebt van hetzelfde type; bijvoorbeeld Predator. Hier zit je met een groep soldaten, het verschil wordt 'em vooral gemaakt in de karakters van de personages en de etnische groep waartoe ze behoren. Dit werkt heel goed in de eerste Predator film, de tweede doet het nog eens losjes over en ook hier werkt het (redelijk) goed. Maar in de laatste sequel geproduceerd door Robert Rodriguez zijn de personages te inwisselbaar. De film werkt op zich wel, maar de personages zijn minder memorabel en verschillend als in het origineel. Het helpt ook niet als bijna elk personage onsympathiek is, met Adrien Brody op kop.
Dit is een ensemble dat enkel werkt op basisniveau.

Star Trek

Natuurlijk zijn niet enkel de archetypes, de diepgang van de personages en een geweldig schrijversteam belangrijk.
Casting.
Wil je een onvergetelijk ensemble, dan hangt dat grotendeels af van de chemie tussen de personages. Als je casting werkt, zal dat de rest van de factoren naar een hoger niveau heffen.
Zo begint Star Trek Voyager pas echt interessant te worden wanneer Seven of Nine erbij komt. En werd Stargate Atlantis alleen maar beter wanneer Paul McGillion zijn personage een grotere rol kreeg en Jason Momoa erbij kwam in seizoen 2.

Vaak is het zoeken, maar een goeie ensemble cast is een plezier om naar te kijken en vaak veel interessanter dan iets wat draait om één centraal personage bijgestaan door enkele kleinere personages. In een ensemble is elk personage belangrijk en krijgt iedereen wel eens de kans om naar voren te stappen. Dit maakt dat er meer afwisseling is in episodes en dat het zo interessant blijft.

Farscape

2011-05-08T22:40:00.000+02:00

Een ietwat onbekende en moeilijk te vinden sciencefiction serie. Tot recentelijk was ze zelfs niet verkrijgbaar in regio 2 dvd's, buiten in een onbetaalbare dvd release uit de UK. Maar vorige maand is de volledige serie opnieuw uitgebracht in vier dvd boxen.
Sciencefiction in een serie is altijd een risico: beperkt publiek en hoge productiekosten vanwege make-up en visuele effecten. Ook Farscape is één van die series die vroegtijdig werd stopgezet in zijn vierde jaar, terwijl de serie besteld was voor vijf jaar. Daardoor eindigde de serie op een serieuze cliffhanger, die later werd afgewerkt in de drie uur durende miniserie The Peacekeeper Wars.

Scorpius.

Kenmerkend aan de serie zijn de knappe effecten en creatures door een samenwerking met de Jim Henson studio. Het is redelijk uniek dat een sci-fi serie zich volledig afspeelt in een voor ons onbekend universum. Astronaut John Crighton komt terecht in een wormhole tijdens een experimentele missie en wordt in een onbekend universum gekatapulteerd. Hij wordt opgepikt door Moya een levend schip met een symbionte piloot, bemand door enkele vluchtelingen.
Deze groep onbekenden wordt verplicht samen te werken op hun vlucht voor de Peacekeepers die hen achtervolgen, belust op de wormhole technologie die ze denken dat John bezit.

Tot ik de miniserie The Peacekeeper Wars zag, was de serie me redelijk onbekend. Intrigerende afbeeldingen en een parodie in Stargate SG-1 waren zowat het enige wat ik wist van de serie.
Goeie sci-fi heeft te maken met sterke ideeën, de meer populaire series zijn vaak actie en humor gericht. Maar de echt goeie richten zich op personages en gewaagde ideeën. Waarschijnlijk daardoor dat sommige series falen als ze niet direct door het grote publiek gesmaakt worden door het gebrek aan actie. Maar weinigen weten een goeie balans te vinden...

Na lang wachten is Farscape eindelijk in een betaalbare versie te vinden in Europa. Ik was onder de indruk van de intrigerende personages, rassen en ideeën van de serie. Na de vier seizoenen zijn er natuurlijk ook nog de strips die na mislukte pogingen om de serie te hernieuwen dan toch de continuïteit voortzetten.
Ik ben heel blij dat ik opnieuw een straffe sci-fi serie vond die me kan intrigeren, een genre dat de laatste jaren geen grote risico's meer durft nemen. Er is blijkbaar al jaren sprake van mogelijke webisodes, maar ik vrees dat dit meer een fanwens is dan een waarschijnlijkheid.

"Monsters"

2011-04-19T22:17:00.000+02:00

Een van de films die ik gemist heb vorig jaar op Cannes was Monsters van Gareth Edwards. Qua concept kan het tellen; een micro-budget film met slechts 2 castleden, 4 crew en een losse verhaallijn als scenario. Rondtrekkend door centraal Amerika, improviseerden ze alle scènes met gewone mensen als figuranten.

Fotograaf Andrew wordt gevraagd door zijn baas om diens dochter Samantha van Mexico naar de Amerikaanse grens te begeleiden. Maar om daar te geraken, moeten ze door het gebied passeren dat zes jaar eerder door buitenaardse sporen werd geïnfecteerd.

De kracht van de film zit 'em in de acteerprestaties van beide hoofdacteurs (man en vrouw in het echte leven). De twee personages worden tegen hun wil samengegooid in een onbekende situatie. Uit de honderden uren van geïmproviseerde beelden wist regisseur Gareth samen met zijn monteur een coherente structuur te distilleren die focust op de menselijke relatie en niet de monsters. Een knappe prestatie. Met weinig middelen weet hij hier een sfeervolle en visueel aantrekkelijke film te maken.

Het is eens iets anders dan al het huidige blockbuster geweld van Skyline of Battle LA. Waarschijnlijk mogen we binnenkort nog enkele klonen van deze film of het concept verwachten. Maar Monsters is momenteel nog een uniek sci-fi pareltje dat je zeker gezien moet hebben.

"Het Script" karakterdetails

2011-04-10T09:18:00.000+02:00

Decorontwerp voor "Het Script"

Matchdag IPL voor ons in India. Waarempel de eerste dag dat ik de kans heb om nog eens bezig te zijn met iets anders dan werk. Het is non-stop cricket geweest sinds we zijn aangekomen. En dat terwijl ik zelf heel graag nog wat had gewerkt aan de scenario's in ontwikkeling. Ik heb zelfs per expres geen dvd's meegenomen om 's avonds aan mijn computer te werken in plaats van films te bekijken. De lange dagen hebben daar anders over beslist. Tot nu.

Buiten veel nadenken over Crash, wil ik ook terug tijd steken in de verdere ontwikkeling van Het Script. Want het is een erg haalbaar scenario in mijn mening. Het enige waar toch nog aan gewerkt moet worden, is wat meer diepte voor het hoofdpersonage. Meer doel. Daar ben ik momenteel mee bezig. Kleine, subtiele dingen toevoegen in het scenario om duidelijk te maken waarom Ems doet wat ze doet. Want voor de rest denk ik wel dat het scenario werkt.
Technisch klopt heel het verhaal wel, maar er is misschien wat weinig expositie. (En dan te denken dat Final Move eigenlijk tevéél expositie had) Het is het vinden van een goeie middelmaat en vooral het interessant maken van je hoofdpersonage.

Hoewel alles draait rond Ems, denk ik dat het personage van de regisseur, Robert, het leukste zou zijn om te spelen. Langs de andere kant; het is altijd leuk om de bad guy te spelen. Echt verwonderlijk is dat dus niet. Al denk ik dat Ems nog wat pittiger mag zijn.

Ooit ga ik toch eens moeten stoppen met schrijven en beginnen met het ronselen van financiën als ik dit scenario ooit wil verfilmen...

"Crash" de 90 blz

2011-04-08T13:20:00.000+02:00

Tijdens het schrijven van Crash stootte ik al snel op een vaak voorkomend probleem; veel expositie nodig en weinig tijd voor karakterontwikkeling. Iets wat vrij belangrijk is als je verhaal zich afspeelt in (zo goed als) één ruimte met slechts twee personages.
Daarom heb ik mezelf een uitdaging gegeven. Om gewoon door te schrijven, zonder de beperkingen van een kortfilm (15à20 blz) en te zien waar ik uitkom. Het zou mooi zijn, moest ik rond de 90blz eindigen. Het zou best een sterk idee zijn om in een langspeler te gieten. Als ik ooit de kans had om er eentje te maken, bedoel ik dan.
Nu probeer ik me vooral terug wat te concentreren op de pre-productie van Het Script.

Dead by Dawn & Berlin Short film festival

2011-03-28T23:48:00.000+02:00

Met wat geluk heeft Final Move een goed jaar in het vooruitzicht, aan het aantal inzendingen naar festivals zal het niet liggen. Het is momenteel wachten op nieuws van de meeste van die festivals.
Vandaag zijn er weerom twee postpakjes vertrokken. Eentje richting Schotland voor het Dead By Dawn horror film festival. Hiervoor kregen we via componist Adriaan een uitnodiging, waar IMDB al niet goed voor is. Contact met de organisatie is alvast goed.
Daarnaast hebben we ook een screener naar Berlijn gestuurd voor het Interfilm festival, eentje waar we vorig jaar te laat voor waren.

Langs een kant ben ik blij dat we tegenwoordig het gemak hebben van platformsites als WithoutABox en Shortfilm Depot om festivals te leren kennen. Anders zou het een pak langer duren om de juiste en/of meest interessante festivals te vinden voor jou film. Je hoeft ook maar één keer een fiche in te vullen, die meteen voor elke inzending gebruikt wordt. Sommige sites laten zelfs toe je film te uploaden, wat je heel wat postkosten uitspaart voor al die screeners.
Nu, veel communicatie gebeurt nog altijd via de post en op zich vind ik dat niet erg. De hoeveelheid informatie alleen al die op zulke sites te vinden zijn is enorm waardevol. Ik had nooit geweten dat er zoveel kortfilmfestivals bestonden... Ik wist zelfs niet dat er screenplay competities waren. En nu heb ik toch mooi ook Het Script kunnen insturen.

Dankuwel, internet!

Scott Pilgrim vs The World

2011-03-25T15:02:00.002+01:00

Deze prachtfilm heb ik jammer genoeg moeten missen in de cinema omdat ik in het buitenland zat en hij slechts enkele weken heeft gedraaid. Wat toch een schande is, aangezien het een komisch pareltje is. Een comic book verfilming die het hele genre op zijn kop zet en elke drie minuten verrassend uit de hoek weet te komen. Genrebrekend noem ik dit.

Scott Pilgrim is een jonge gamer die in een bandje speelt en duidelijk niet weet waar hij naartoe wil in zijn leven. Tot hij Ramona Flowers ontmoet en hij onmiddellijk beseft dat zij de vrouw van zijn leven is. Maar om een relatie met haar te kunnen beginnen, zal hij het eerst moeten opnemen tegen haar zeven kwaadaardige exen.

Wat bijzonder uniek is aan dit liefdesverhaal is dat elk personage bagage heeft. Scott heeft een hele moeilijke historie in zijn liefdesleven, alsook Ramona en als klap op de vuurpijl is er Knives, de ex van Scott die hij dumpte om met Ramona te kunnen zijn. Wat maakt dat het een ingewikkelde driehoeksverhouding wordt.

Bass-fight.

De film is overladen met personages, maar dit is nooit storend. Elke bijrol heeft een functie, een achtergrond en is perfect gecast om er een memorabel personage van te maken. Het geeft de wereld van Scott Pilgrim vorm en leven. Iets wat nodig is in deze visueel verbluffende film.
Michael Cera levert een prachtprestatie af als Scott. In het begin speelt hij zijn overbekend typetje, maar gaandeweg evolueert hij naar een diep personage die controle neemt over zijn keuzes en leven. Dit gecombineerd met de prachtige gevechten, maat dat dit een acteerprestatie is die we niet van hem gewend zijn.
Maar het is de geweldige supporting cast die de film compleet maken. De zeven exen zijn geweldig gecast en hebben elk hun moment-to-shine in de gigantische vechtchoreografiën.

Ramona kicks ass!

Visueel is de film ongekend. Dop Bill Pope heeft The Matrix achter de kiezen, maar hier gebruikt hij een extreem kleurenpalet en zeer flashy belichting. Alles staat in het teken van de hedendaagse indie/hipster/gaming/comic wereld waarin we leven. Het wordt ook nooit duidelijk of het verhaal realistisch moet genomen worden of het zich allemaal afspeelt in het hoofd van het hoofdpersonage. Hier is vooral de analogie met een computerspel overduidelijk. De aspect-ratio van het beeld veranderd constant alsof je met gevechten en cut-scenes te maken hebt, doorspect met anime en comic invloeden in de strakke montage. De meest geweldige visuele joke is toch wel het Universal logo in 8-bit synth vorm aan het begin van de film. Het zet de toon voor de rest van de film. Absurde humor, een hoog tempo en vreemde visuals.

Boss-fight voor Scott.

Voor mij had regisseur Edgar Wright geen betere film kunnen kiezen als debuut in Hollywood. De film kreeg dan ook terecht overal goeie kritieken. Enkel het publiek bleef weg. Waarschijnlijk wist men niet goed wat maken van deze mengelmoes van stijlen. De eerste indruk kan vaak misleidend zijn. Ik moet toegeven dat de eerste keer dat ik hem zelf zag, het heel druk was en er zoveel tegelijk bezig was dat je soms teveel miste, maar de tweede keer bewees wel hoe geniaal de film is.

Het is een unieke, originele film die de jeugd bekijkt vanuit een geheel andere hoek dan anders. Misschien is hij binnen tien jaar erg gedateerd, maar voor nu is het heel passend. Misschien is niet iedereen mee in de visuele stijl, maar ik ben alvast fan.
Eén van mijn nieuwe favoriete films.

Tail-Out Updates

2011-03-23T18:13:00.001+01:00

Met dank aan webmaster Toon, heeft de Tail-Out website vanaf heden ook een festival kalender waarop je kan zien welke aan welke festivals onze projecten zullen deelnemen.
Momenteel is het kalm voor Final Move - Demon Games, maar met wat geluk kunnen we daarvoor binnenkort enkele festivals voor toevoegen. Het andere festival op de lijst is de DC shorts screenplay competition waarvoor we Het Script hebben ingezonden. (prachtig vertaald door @EviHoste) Aangezien elke inzending een beoordeling krijgt, is dit altijd mooi meegenomen voor de evolutie van het scenario, of we nu geselecteerd worden of niet.

busy life

2011-03-16T23:46:00.000+01:00

De reden dat het redelijk kalm is op dit blog is dat het leven momenteel het tegenovergestelde is. Op Alfacam zijn we bezig met het voorbereiden van drie regies voor de IPL in India (Indian Pro League in cricket). Twee daarvan zijn flightpacks, één OB-wagen momenteel onderweg per schip. Een enorm grote onderneming logistiek gezien alleen al. Dit maakt dat er dus lange en vele dagen gewerkt wordt.
Gevolg: jammer genoeg weinig tijd om effectief te tekenen of schrijven aan de projecten die ik aan het ontwikkelen ben. Zowel Het Script, als Verstekeling/Stowaway, als Crash staan noodgedwongen op een laag pitje. Wat niet wegneemt dat ik nog druk nadenk over alle drie de scenario's. Het blijft vooral bij nota nemen van wat werkt en wat niet werkt, maar er wordt op z'n minst toch iets gedaan!
Bij Crash en Het Script bekijk ik momenteel het scenario vanuit de hoek van karakterontwikkeling. Ik heb het gevoel dat Ems in Het Script wat meer werk nodig heeft als hoofdpersonage. Hetzelfde geldt voor de personages in Crash die echt nog verder uitgediept moeten worden...

Wat ik wél kan melden, is dat Het Script prachtig vertaald is geweest door Evi Hoste en is ingestuurd naar het DC Shorts Screenplay Competition. Elke inzending krijgt in principe feedback, of ze nu geselecteerd wordt voor de uiteindelijke competitie of niet. Op zich dus interessant voor de verdere ontwikkeling van het scenario!
Fingers crossed!

"Crash" incarnaties

2011-03-06T11:28:00.002+01:00

Het is gokken, maar ik geloof dat dit de derde incarnatie is van Crash tot nu toe. Als ik me niet vergis begon het ooit als scenario idee, maar heb ik het daarna uitgeschreven tot een proza verhaal omdat het mij niet haalbaar leek.
Mijn fascinatie voor bottle-shows heeft me terug in gang gezet met dit scenario. Als men een hele episode van reeks of zelfs een hele film zich kan laten afspelen op één locatie, zonder buiten te komen, kan dit toch zeker met een kortfilm van minder dan 20 minuten! Het beste, recente, voorbeeld is Buried, waarin Ryan Reynolds 90min lang begraven ligt in een kist met enkel een zaklamp en een gsm. En dat is een extreem voorbeeld.
Daarom heb ik me terug op het idee gesmeten van twee personen die wakker worden na hun cryoslaap en merken dat ze vastzitten in hun schip en niets werkt. Geen besef van tijd of locatie, het is iets waarmee je veel kan aanvangen. Plus dat alles zich afspeelt in één enkele ruimte van enkele vierkante meter. Zelfs voor een set die je moet bouwen, valt dit nog zeer goed mee. Het kan bijna letterlijk in onze garage opgenomen worden!

Dit is dus het vierde lopende scenario op mijn lijstje (na Het Script, Stowaway en Beyond the Aquila Rift). Wat het vooral bewijst, is dat ik goesting heb om terug met een film bezig te zijn. Maar voor scenario's als Het Script en Stowaway heb ik meerdere acteurs, grote decors en vooral budget nodig. Daarom dat Crash wel interessant is. Twee acteurs, één kleine decor en dus ook doenbaar met minder middelen. (Hoewel ik nu al ambitieuze ideeën heb voor de cameravoering.)

Veel gaat afhangen van de hoofdpersonages. Twee vrouwen die zo verschillend mogelijk moeten zijn, samen gesmeten in een onmogelijke situatie. Met een kick-ass onthulling op het einde...

Stargate Atlantis Finale

2011-03-01T21:52:00.000+01:00

Met het herbekijken van Stargate Atlantis moeten me toch enkele bedenkingen of reflecties van het hart. Seizoen 4 was bijzonder sterk, dus het laatste seizoen had veel te bewijzen. Langs één kant is het jammer dat Amanda Tapping niet terugkwam als hoofd van Atlantis, maar het is volledig te begrijpen. Na 11 jaar Sam te zijn geweest in de Stargate franchise, is het logisch dat je nieuwe uitdagingen zoekt in onder andere Sanctuary. Vervangend acteur Robert Picardo is op zich heel sterk en het personage van Woolsey past perfect als nieuwe leider. Maar de overgang is bruusk en er wordt weinig navolging aan gegeven. Terwijl zijn fish-out-of-the-water positie veel meer potentieel had.

Maar goed, ook al heeft dit laatste seizoen minder goeie episodes, er zijn meerdere uitschieters van hoge kwaliteit. Zoals The Deadalus Variations, zeer emotioneel geladen The Shrine, de dubbelaflevering First Contact & The Lost Tribe (Asgard!) en Brain Storm. Maar één van de knapste episodes is toch wel Vegas, die een bijna perfecte CSI stijl nabootst. In deze aflevering is er een Wraith op Aarde, met John Sheppard als agent die een seriemoordenaar achterna zit. Dit verhaal bouwt eigenlijk verder op een eerdere episode waarin een McKay uit een alternatief universum op Atlantis terecht komt. Dit is dat alternatieve universum en maakt er een heel interessant what-if verhaal van. De aparte filmstijl en het plaatsen van alle personages in een iets ander licht maakt het heel leuk en interessant om te bekijken.

In Vegas probeert de Wraith een signaal te sturen naar de andere Wraith in de Pegasus galaxy, maar de boodschap dringt ook door in de andere parallelle universa. Dit leidt direct naar de finale van het seizoen en ook de hele serie.
Jammer genoeg is de laatste aflevering duidelijk snel in elkaar gestoken, verschillende verhaallijnen lopen door elkaar om iedereen nog iets te doen te geven en om de meeste plotpunten opgelost te krijgen. Misschien hadden ze één van de eerdere, mindere episodes moeten vervangen om een langere seizoensfinale te maken, want dit had gerust wat langer gemogen. Het is tenslotte de "finale" van vijf jaar Stargate Atlantis.

Waar ze ook mogen mee stoppen is het terugbrengen van overleden personages. Het is ooit begonnen met Daniel Jackson, die toegegeven, "ascended" was naar een vorm van energie. Maar in Atlantis gaan ze een stap verder. Zo komt dr. Weir terug als replicator en krijgen we eerst een zeer sterke episode Sunday waarin dr. Becket sterft, waarna blijkt dat dit een kloon was en ze de originele Becket terug vinden... Dit was al een stap te ver, maar ze doen er nog een schepje bovenop wanneer ze in de laatste aflevering Ronan laten sterven in een gevecht om hem vijf minuten(!) later al terug te brengen.
Mijn punt is: als je het lef hebt om een hoofdpersonage om het leven te brengen, zorg er dan voor dat je de ballen hebt om het vol te houden. Zo zal Wash uit Firefly niet terugkomen na zijn dood in Serenity. Een sterfscène gaat ook geen impact meer hebben, als het personage een grote kans heeft om vanzelf terug te komen.

Komt erop neer dat de laatste paar afleveringen van Atlantis goed waren, maar minder sterk dan sommige van de stand-alone of dubbel-afleveringen. Hopelijk komt de film er uiteindelijk en kunnen we het Atlantis hoofdstuk met een knal afsluiten.

Stargate Universe & Stargate Extinction

2011-02-27T12:43:00.002+01:00

Het nieuwe "modernere" logo

Seizoen 2 van Stargate Universe is momenteel het laatste. Syfy (wtf?) maakte een tijd geleden bekend dat het contract niet verlengd zou worden voor een derde seizoen. Een serieuze opdoffer voor een zeer knappe sciencefiction serie.
Persoonlijk kan ik me niet aan de indruk ontdoen dat het voor een groot deel aan de zender zelf ligt. Toen ik in Amerika was, kon ik het waarachtig niet volhouden om naar de zender te blijven kijken. Syfy (wtf?) programmeert in bizarre blokken van verschillende episodes gegroepeert (zeker als het een herhaling is) en neem daar nog eens bij dat de show élke 5min onderbroken wordt voor reclame. Probeer daar je aandacht maar eens bij te houden...
Zelfs als (thema)zender heeft Syfy(wtf?) niet echt een goeie naam en al meerdere series zijn snel afgevoerd bij hen.
Toegegeven, het draaide hen vooral rond de kijkcijfers, maar met een groeiende digitale markt en een daling in dvd-verkoop, moet je misschien uitkijken naar een manier om mensen toch nog op televisie te doen afstemmen. Een onaangename kijkervaring gaat heus niet helpen. Je zou bijna gaan begrijpen waarom mensen het liever downloaden na de uitzending zodat ze het zonder onderbrekingen op eigen tempo kunnen bekijken. En als je het toch al hebt op schijf, ga je natuurlijk minder snel de dvd box kopen...

De Destiny, een Ancient schip.

Stargate Universe heeft een tijd nodig om op gang te komen. Dat moet ik zelf echt toegeven. De pilootaflevering is wat rommelig qua structuur en heeft een veel ernstigere ondertoon dan alle vorige Stargate incarnaties. Ook voor mij als die-hard fan was het even wennen. Gelukkig ontdooit de serie gaandeweg en komt er terug wat meer humor naar voren.
Het grootse probleem in seizoen 1 is dat de eerste helft van het seizoen wat teveel ter plaatse blijft trappelen. Ze focussen heel erg op de personages en de situatie waarin ze zijn verzeild, maar ze ondernemen weinig actie om zichzelf te redden. Hun acties zijn eigenlijk enkel reacties op de problemen in het schip na hun verschijning.
Gelukkig zijn de personages zowat het sterkste aan de hele serie. Elk zeer goed uitgewerkt met verschillende (logische) achtergronden en een goeie chemie tussen de acteurs. Het helpt ook dat ze sterke namen als Robert Carlyle, Louis Ferreira en Lou Diamond Phillips wisten te strikken.

De cast in de piloot Air.

Je merkt dat de serie in de tweede helft van het seizoen zijn richting vindt, vanaf dan gaat het tempo omhoog en de spanningen stijgen.
Het is wel duidelijk vanaf de eerste moment dat de makers stylistisch leentjebroer zijn gaan spelen bij Battlestar Galactica. Losse camera, zoomen in beeld en geen episodische structuur zoals in de vorige series van Stargate. Alle episodes volgen op elkaar en vormen één geheel. In het begin is dit even wennen, samen met het "modernere" logo en het ontbreken van een begingeneriek is dit een hele breuk met wat we gewend zijn. Maar het werkt.

Natuurlijk in deze huidige cultuur van alles en nu is het moeilijk om een serie rustig op te bouwen. Als mensen afhaken, blijven ze meestal weg aangezien er sowieso al een overaanbod is op televisie. Dit was een serie die nog enkele seizoen meer had mogen duren. Vier of vijf seizoenen had een mooie story-arc kunnen zijn. (Kijk maar naar Babylon 5 of Battelstar Galactica) De tien seizoenen van Stargate SG-1 ga je toch nooit kunnen evenaren. Desalniettemin had Universe het potentieel om een heel knappe dramaserie te worden in het scifi genre.
Maar wie weet, de producers hebben al laten vallen dat de sets niet onmiddellijk zullen worden afgebroken in de hoop om het deel van het budget dat van SyFy (wtf?) kwam op te vullen met geld van elders. Wie weet, nu MGM min of meer uit de financiële problemen is, willen zij wel een steentje bijdragen?

De stopzetting van Stargate Universe had nog een tweede effect. Ik wist dat er een derde Stargate film in de maak was (vijfde als je de originele en Children of the Gods meetelt), maar ik wist niet hoe ver ze stonden. Blijkbaar was het scenario af en draaide het om de cast van Stargate Atlantis vlak na het einde van seizoen 5. Maar nu Universe er niet meer is, is de vraag natuurlijk of deze film er ook zal komen?
Ik hoop uiteindelijk van wel (imdb zegt 2011, maar ik geloof het niet echt), want er zijn vele interessante mogelijkheden. Nu Atlantis op Aarde is, kan je ook makkelijk een cross-over maken met personages uit SG-1, wat je een heel breed canvas geeft om op te schilderen. Natuurlijk is dan de vraag of ook de Wraith terug zouden voorkomen en daar heb ik echt geen idee van. Het logische antwoord zou zijn: nee. Maar er is nog altijd Todd natuurlijk...

Fanmade logo.

We zullen moeten afwachten of de film er dan toch van zal komen om het antwoord te weten.

Nieuwe concept art voor "Stowaway"

2011-02-26T20:32:00.000+01:00

Jawel, Verstekeling heet vanaf nu Stowaway, momenteel dan toch. Het is natuurlijk nog altijd mogelijk dat ik van gedacht verander en het scenario terug vertaal naar het Nederlands. Toch ben ik van mening dat sci-fi beter werkt in het Engels, technobabbel in het Nederlands klinkt meestal zeer geforceerd.
Het is moeilijk kiezen tussen de twee projecten die op deze moment open staan. Zowel Het Script als Stowaway zijn scenario's waar ik zelf redelijk trots op ben (hetzij zeer verschillend).

Laatste dagen heb ik me geamuseerd met het uitdenken van concepten voor Stowaway. De look van de basis en het ontwerp van het ruimteschip. Het ruimteschip staat redelijk op punt, het is enkel een kwestie van het uitwerken van de details. Maar ik ben tevreden over het basisontwerp.

Docking station gebaseerd op de Mars-basis in Total Recall.

Daarom ben ik tijdelijk overgestapt naar het docking station in het begin van de film. Wat zeker is, is dat het zich bevindt in een kloof. Maar de exacte opbouw van de basis is nog onzeker. Bovenstaand ontwerp is gebaseerd op de Mars kolonie van Total Recall. Ik was altijd onder de indruk van de basis in die film, de robuuste gebouwen, het functionele van het hele ontwerp. Het is vooral beslissen uit hoeveel gebouwen de basis moet bestaan, wat hun functie is en hoe het geheel is opgebouwd.
Over bovenstaand ontwerp ben ik best tevreden. Ik hou van het idee dat de basis over twee rotswanden is verspreid.
Ben nu vooral op zoek naar referentie materiaal van zowel de Nostromo van Alien als Total Recall, een mix van beiden zou wel eens het perfecte station kunnen worden...

Tipje van de sluier

2011-02-21T23:09:00.002+01:00

Terwijl ik verder hamer aan het scenario van Verstekeling/Stowaway kunnen jullie geniet van enkele concepten waaraan ik heb gewerkt.
Gebaseerd op de originele schetsen van enkele jaren terug:

Jet versie, met vleugels.

Een meer gestroomlijnd concept voor het vrachtschip.

Docking station in het begin van de film.

Slechte films leiden tot goede projecten?

2011-02-20T17:48:00.000+01:00

Dit weekend gingen we nog eens langs in de videotheek en ik kon het niet laten om de film Alien vs Zombies mee te nemen. De 3D hologram cover was best wel cool, maar het was overduidelijk een crappy film gemaakt door amateurs met geen middelen. Het feit alleen al dat de film eigenlijk The Dark Lurking heet, maar wordt gepromoot als Alien vs Zombies zegt genoeg. We dachten: dit wordt lachen.

De trailer voor de film zegt waarschijnlijk ook genoeg. De film is een aaneenschakeling van slechte filmclichés, afgrijselijke acteerprestaties en een scenario met plotgaten waar je een 747 kan doorvliegen. Maar wat hadden we verwacht?
We hebben ons dan ook de hele film bezig gehouden met commentaar te geven op de onmogelijkheden die zich in een sneltempo opstapelden. Het ergste is vooral het feit dat er géén expositie is, de film start met enkele personages waarvan we de naam nooit leren en die natuurlijk zonder enige ontwikkeling al even snel weer afgemaakt worden.

Het was snel duidelijk waar het grootste deel van hun "budget" naartoe is gegaan. De make-up en kostuums zien er redelijk goed uit. Zelfs de modellen (te zien in de trailer) van de schepen en de ruimtebasis zijn overtuigend genoeg. Deze vloeken dan wel weer afgrijselijk met de paar cgi-shots die erin zitten en die overduidelijk later zijn toegevoegd om het begin en de climax "cooler" te maken. De cgi ziet er pakken slechter uit dan de modellen die ze gefilmd hebben!

Schets voor het schip in de dokken.

Wat we vooral geleerd hebben met deze film, is hoe het niet moet. Maar her en der tonen ze wel hoeveel (of hoe weinig) je kan doen met een klein budget. Yveline begon mij dan ook al gauw te pushen om het script van Verstekeling vanonder het stof te halen. Een kleinschalig sciencefiction scenario dat ik enkele jaren geleden schreef, maar nooit niks mee heb aangevangen. De paar mensen die het hebben gelezen, waren redelijk lovend. Dus misschien is het wel de moeite om er iets mee aan te vangen?

Ontwerp voor een gang.

Het scenario was op zich eerder een oefening om iets sci-fi te schrijven met weinig locaties (een schip) en dat doenbaar was qua visuele effecten. Ik ben nog altijd meer fan van fysieke modellen dan cgi. (Kijk maar naar films als Alien, de originele Star Wars trilogy, Blade Runner of meer recent zelfs Lord of the Rings!) En een model bouwen is op zich doenbaar, het filmen ook. Wie weet ziet het er nog cool uit ook?

Een film staat en valt nog altijd met het scenario en de acteerprestaties, desondanks het feit dat het een visueel medium is. Daarom ben ik begonnen aan een derde versie van het scenario. De plot op zich zit goed, het verhaal is strak en to-the-point, enkel de dialoog heeft nood aan herwerking. (mijn zwakke punt zoals altijd) Voor deze derde draft heb ik besloten om het geheel naar het Engels te vertalen, als test. Sci-fi werkt om de één of andere reden altijd beter in het Engels, vooral de techno-babble. Ik ben nog niet zeker of ik het ook daadwerkelijk zou draaien in het Engels, maar het opent toch een grotere markt, dan Nederlands, zeker voor het sci-fi genre. Het spaart ook het ondertitelen uit...

Naast Het Script dus een tweede project waar ik (terug) mee bezig ben. Ach, een mens heeft soms nood aan bezigheidstherapie.

Age of Empires - Mythologies

2011-02-17T22:37:00.000+01:00

We zijn een huishouden van Nintendo fans, we verkiezen fun boven graphics. Of misschien is het gewoon toeval dat het ons meer aanspreekt. Sinds onze trip naar de US heb ik dan ook mijn eigen DS console, altijd leuk om bij te hebben op lange vluchten bijvoorbeeld.

Ik probeer er een punt van te maken om elk spel dat ik koop, ook effectief uit te spelen. Zowel Yveline als ik hebben dan ook de gewoonte om reviews van spellen op te zoeken voor we een aankoop doen. Dit helpt wel. Desondanks lagen er hier nog enkele spellen die ik nog steeds niet heb uitgespeeld. Misschien ligt het gewoon aan mij, maar ik kan me niet aan de indruk ontdoen dat de niet uitgespeelde spellen over het algemeen platformspelletjes zijn. Zo geraak ik niet altijd even vlot door de levels van Sonic Rush of New Super Mario Brothers. Echt geblokkeerd geraken is dan weer weggelegd voor Star Wars spelletjes zoals dat van Episode III en Lethal Alliance.
Spelletjes die ik dan weer wel heb uitgespeeld zijn alle Lego spelletjes (zowel Star Wars, als Batman, als Indiana Jones), The Simpsons Game en de Dr Layton puzzelspelletjes.

Een van mijn favoriete spelletjes is Age of Empires - Mythologies. Vroeger speelde ik dan ook de demo versie op pc tot ik niet meer verder mocht. Maar net zoals de meeste van de spelletjes in mijn bezit, heb ik enige tijd vastgezeten in een level. Een redelijk vroege level dan nog wel. Want het spel bestaat uit 3 tijdperken; de Egyptenaren, de Grieken en de Noormannen. Ik zat een hele tijd vast in de exodus uit Egypte... go figure.
Door een snel bezoekje aan een walkthrough vond ik enkele handige strategieën om me te helpen de level te verslaan. Nu ik verder ben, is het spel even verslavend als tevoren en moet ik mezelf verplichten om het neer te leggen eens ik bezig ben. Het is ook verbazend hoeveel tijd je in zulk een spel kunt verliezen. Een spel geprogrammeerd op een zeer compacte geheugenkaart... Het is zeker zijn geld waard voor het plezier dat je eruit haalt.
Ik ben dan ook meer een strateeg dan een actieheld.

Fan vs Canon

2011-02-14T19:13:00.001+01:00

Enkele jaren geleden was de Star Wars fanfilm een gigantisch populair gegeven. Op TheForce.net vond je talloze kortfilms gemaakt door fans, voor fans. Sommige waren al beter dan andere, maar de meeste waren vooral een excuus om jezelf te filmen in een lightsaber fight. De meer ambitieuze projecten kon je al snel op één hand tellen en stierven een stille dood vooraleer ze af waren.

Maar niet allemaal. Er zijn enkele mooie voorbeelden van fanfilms die kunnen beschouwd worden als klassiekers in het subgenre. Films die méér zijn dan enkel een lightsaber gevecht. Mijn favoriet is Broken Allegiance van Nick Hallam, een film die met professionele middelen en acteurs zich ook nog eens aan de canon probeert te houden. Alles draait om Ruan en Calis, de twee geheime Sith leerlingen van Darth Vader, die besluiten te ontsnappen van zijn macht omdat ze verliefd zijn geworden. Darth Vader besluit daarom de premiejager Korbain Thor achter hen aan te sturen.
Door het verhaal simpel te houden, slagen ze erin om niet te ver buiten de bestaande canon te treden van het universum. Wijselijk is er ook geen eindduel met Darth Vader, die eer gaat naar Thor, die op zich een sterke tegenstander blijkt. Professionele acteurs, hoge productiewaarde en een originele soundtrack maken dat deze film slaagt waar velen falen.
De preproductie voor een sequel was in gang, maar jammer genoeg gooide de financiën om een goeie film te maken roet in het eten. Een poging werd ondernomen om het project in een comic te gieten, maar ook dat is vastgelopen.

Je houdt van fanfilms of niet en het feit blijft dat het producties zijn onafhankelijk van Lucasfilm (die ze altijd oogluikend toeliet). De reden dat ik deze fanfilm er dan ook uitlicht, is het feit dat enkele jaren later Lucas op de proppen kwam met The Force Unleashed. Een verhaal dat in samenwerking met Uncle George zelf tot stand is gekomen. Officiële canon dus, over een Sith leerling van Darth Vader die gaat lopen uit liefde en die de Rebel Alliance mee tot stand helpt brengen. De parallel lijkt me duidelijk.

Dus het verhaaltje van Nick Hallam blijkt dan toch niet zo vergezocht als menig fanfilm wordt verweten. Ik ga niet beweren dat er plagiaat is gebeurd, want dat betwijfel ik, het verhaal verschilt genoeg om dat onmiddellijk te ontkrachten. The Force Unleashed is ook vooral ontworpen om in de eerste plaats te werken als een videogame, niet als film.
Het wordt natuurlijk wel heel moeilijk om beide verhalen te combineren in de bestaande canon, maar Broken Allegiance blijft een fanfilm en The Force Unleashed een Lucasfilm project. Het is gewoon fijn te weten dat sommige fanverhalen best wel mogelijk geweest zouden zijn...

Tegenwoordig is het allemaal wat stiller geworden rond Star Wars fanfilms, ik volg het zelf ook helemaal niet meer. Al heb ik zelf nog steeds een volledig afgewerkt scenario op mijn computer staan, maar ik ben realistisch genoeg om te weten dat het een te grote opgave is om zulk een project goed te doen. Daarom kijk ik af en toe nog eens naar de klassiekers onder de fanfilms en hou ik het voor de rest bij de betere comics en novels.

Trivia: Kevin Rubio, de maker van de Star Wars fanfilm Troops, werd later ingehuurd door Dark Horse Comics en schreef voor hen onder andere de Star Wars:Tag & Bink comics.

mijn favoriete filmboeken

2011-02-09T22:28:00.001+01:00

Geen novels van filmverhalen, maar boeken over film; het maken ervan, de geschiedenis, een blik achter de schermen. Op ons boekenrek staan een paar hele mooie boeken vol artwork, die dieper ingaan op de kunst achter de film. Sommige van die boeken zijn geweldig om door te bladeren alleen al. Anderen zijn geweldig interessant door de verhalen en de achtergrond die ze verschaffen.

The World of the Dark Crystal & The Goblins of Labyrinth - Brian Froud
Twee boeken vol tekeningen en schilderwerken van Brian Froud voor The Dark Crystal en Labyrinth. De stijl en fantasierijkheid in de werken zijn overweldigend. The World of the Dark Crystal toont een hele boel concept art die werkelijk de wereld van de film tot leven brengen. Het andere boek bevat concepten voor de verschillende goblins met telkens hun achtergrond verhaal.

The Winston Effect

Gesigneerd door Stan Winston himself, dit boek vertelt hoe hij uitgegroeid is tot één van de meest toonaangevende animatronic-studios in de filmwereld. Het boek is geïllustreerd met grote foto's en belicht niet alleen het leven van Stan Winston zelf, maar ook zijn collega's, andere vakmensen en de sterren en regisseurs met wie hij gewerkt heeft. Het geeft ons zijn grootste successen in film, maar ook zijn kleinere kantjes als mens.
Het doet me des te meer beseffen wat een groot verlies deze man was.

Crystal Lake Memories

Doorspekt met foto's is dit de complete geschiedenis van de Friday the 13th serie aan de hand van interviews met bijna alle belangrijke medewerkers. Zelf ben ik geen superfan van de filmreeks (al heb ik ze op één na allemaal gezien), maar de hele ontstaansgeschiedenis en evolutie van de films en Jason zelf zijn zeer intrigerend. Ik heb dit boek bijna in één ruk uitgelezen.

The complete making of Indiana Jones & The Making of Star Wars - J. W. Rinzler
Aan de hand van oude interviews, archiefmateriaal en stockfoto's creëert Rinzler een compleet beeld van hoe deze films tot stand zijn gekomen. Geen hedendaagse interviews die gekleurd zijn door het succes van de films, maar correcte feiten vanuit een zeer nuchtere invalshoek.
Vorig jaar kwam dan ook ter ere van de 30ste verjaardag van de film een gelijkaardig boek uit van The Empire Strikes Back, maar ik wacht op de softcover versie voor ik het me aanschaf. Al moet ik toegeven dat ik bijzonder ongeduldig ben om een nieuwe kijk te krijgen op één van mijn favoriete films aller tijden.

The Art of The Matrix
Weer een kunstboek met buiten het script van de film vooral veel foto's, concept art en storyboards voor de film. Prachtige schilderijen, knappe foto's en storyboards die lezen als een stripverhaal. Compleet met uitleg over het ontstaan en de artiest erachter. Veel completer kan het boek niet zijn.

Rebel Without a Crew - Robert Rodriguez

Hét handboek van no-budget filmmaken. Dit is het soort boek dat je niet kan neerleggen en als je het uiteindelijk neerlegt, wil je onmiddellijk een film beginnen draaien.
Geschreven als een dagboek leest het desalniettemin vlot en zit het vol humor. Het ultieme verhaal over hoe Robert Rodriguez ooit begonnen is. Zijn succes alsook de fouten waaruit hij heeft geleerd. Een prachtboek voor de beginnende filmmaker.

We hebben natuurlijk nog tal van andere boeken, Stargate SG-1, Star Wars, Firefly & Serenity en enkele anderen. Al van hen interessant uit zichzelf, maar hierboven staan de pareltjes van de collectie. Hopelijk kan ik de collectie gauw uitbreiden met The Art of Drew Struzan, de legendarische posterschilder en natuurlijk The Making of The Empire Strikes Back.

Books to read...

2011-02-08T22:55:00.001+01:00

Ik ben weer in een leesbui, specifieker zelfs: ik ben in een comic-leesbui. Dus afwisselend met me door seizoen 2 van Fringe te sleuren, stort ik me in graphic novels van alle soort. In een vorige post heb ik al aangehaald hoe sterk The Walking Dead is, dus daar ga ik me niet meer over uitlaten. Momenteel ligt er een mooi stapeltje trade paperbacks achter me die ik nog moet lezen.
De stapel bestaat uit de 4 volgende volumes van The Walking Dead, volume 2 en 3 van Neil Gaiman zijn The Sandman serie en The Force Unleashed II waarvan ik momenteel ook het Wii-spel speel. Ik heb net de ook mijn serie van Storm kunnen vervolledigen tot en met boek 22. Daar stopt het werk van Don Lawrence en ik ben er nog niet helemaal uit of ik de nieuwere albums ook wil verzamelen.

Deze week zat ook de Kick-Ass comic in de brievenbus, die ik deze morgen ook direct heb gelezen. Dat maakt dat onze stripverzameling naar mijn insziens een mooie balans begint te vinden tussen origineel werk en boeken die later verfilmd zijn. (Of comics die gerelateerd zijn aan een zekere filmsaga...)

Op mijn lijstje staan ook nog 3 printalbums van Least I Could Do: Black and White, Beginnings: Fire in the Hole en I Can't Help You Here. Jammer genoeg zijn de verzendingskosten even veel als de prijs van de drie albums samen. Dat wordt wachten tot er nog minstens één album bij komt, hopelijk dalen daarmee de verzendingskosten tegenover de prijs.

Maar nu heb ik eerst deze albums uit te lezen voor ik verder ga in mijn verzamel manie!

Mijn top "Star Wars" graphic novels

2011-01-26T11:39:00.003+01:00

Nu we dan toch op het onderwerp van comics zijn, leek het me wel leuk om onze collectie even toe te lichten. Yveline en ik zijn geen superverzamelaars, maar we proberen toch om buiten onze eigen smaak ook de klassiekers wat bij te houden. Vaak onder invloed van verfilmingen, maar niet altijd.
Zo staan er in onze kast: Watchmen, V for Vendetta, The Crow, de Sin City collectie, 300, The Walking Dead, Serenity, The Guild, Dr. Horrible en bijna de volledige Elfquest serie. Daarbuiten hebben we natuurlijk ook stripalbums van Europese bodem: Storm, Blacksad, Yoko Tsuno, De Blauwbloezen en de Cyclus Van Cyann. Aangevuld met de printversies van enkele sterke webcomics: Least I Could Do en de Perry Bible Fellowship Almanack.

Het grootste deel van de collectie bestaat echter uit Star Wars trade paperbacks (slechts enkele one-shots als losse comic). Dit is één van de passies die ik blijf volhouden; het visuele van Star Wars gecombineerd met sterk geschreven verhalen. Ze zijn natuurlijk van wisselend niveau, maar er zitten zeker enkele pareltjes tussen.
Laat me hier even mijn persoonlijke favorieten op een rij zetten (niet in enige specifieke volgorde).

Empire Volume 2: Darklighter
De hele Empire serie is een voorbeeld van wisselende verhalen en niveau. Het eerste volume start sterk met een blik achter de schermen van het Keizerrijk, maar het is volume 2 die het sterkst uit de hoek komt.
Biggs Darklighter is de jeugdvriend van Luke die zeer kort in A New Hope voorkomt, meeste andere scènes samen met hem zijn op de vloer van de montagekamer terecht gekomen. Hier rijgt men die korte momentjes aan elkaar om te vertellen hoe Biggs van de Imperial Acadamy uiteindelijk in de Rebellion terecht gekomen is en welke avonturen hij meemaakt. Alles past perfect tegen de tijdlijn van A New Hope en heeft dezelfde look & feel.
De tekenstijl van Doug Wheatly is fenomenaal. Elk frame is een schilderijtje en nog nergens leken de personages zo goed op de acteurs uit de film. Het uitbrengen van de losse issues liep zelfs vertraging op door het trage teken- en schilderwerk, maar het is het absoluut waard!

Twilight en de Quinlan Vos serie

In 2001 kwam John Ostrander samen met Jan Duursema op de proppen met een gloednieuw personage om toe te voegen aan het Star Wars universum: Quinlan Vos. (En natuurlijk ook zijn meer beroemde leerling Aayla Secura) Quinlan is een Jedi die zijn geheugen verloren heeft en wakker wordt op Nar Shaddaa waar er blijkbaar een prijs op zijn hoofd staat. Hij gaat op onderzoek uit om uit te vinden wie hij was en wie hem dit heeft aangedaan.
Het was de start van een zeer sterke serie verhalen rond Quinlan die doorloopt tot achteraan in de Clone Wars reeks. De eerste paar verhalen zijn het sterkst, waar hij echt nog zijn weg probeert te zoeken en uiteindelijk vrede neemt met het feit dat hij niet meer weet wie hij vroeger was en besluit tevreden te zijn met wie hij nu is. Zijn geheugenverlies leidt er ook toe dat hij af en toe flirt met de Dark Side, dit wordt later in de Clone Wars tegen hem gebruikt wanneer hij probeert te infiltreren bij Count Dooku. Gedurende de Clone Wars wisselt Quinlan de hele tijd tussen Republic en Sith als dubbelspion, dit leidt tot een zeer spannende climax in één van de laatste nummers waar hij eindelijk zijn ware aard toont en een levensbelangrijke keuze moet maken.

Tales of the Jedi - Redemption

Er zijn veel volumes in de Tales of the Jedi serie, maar het laatste is het sterkste. In vorige nummers kon de tekenstijl me niet altijd even veel bekoren, Redemption daarentegen is compleet verschillend. Het geheel is minimalistisch getekend bij momenten, maar prachtig ingekleurd met een aparte schilderstijl. Het geeft de comic een heel aparte sfeer.
Alles draait om Ulic Qel-Droma, die in vorige verhalen deel uitmaakte van de Sith en nu zijn toegang tot de Force kwijt is. De dochter van Nomi Sunrider, Vima, zoekt hem op en vraagt hem zijn leraar te zijn. In het begin wil hij niet meer met Jedi geconfronteerd worden, maar uiteindelijk geeft hij toch toe.
Maar er zijn minder vergevende Jedi die hem liever willen straffen voor zijn oorlogsmisdaden.
Dit is één van de weinige keren dat de climax van een comic me zoveel kippenvel bezorgde. De relatie tussen Ulic en Vima wordt zorgvuldig uitgediept en de confrontatie op het einde is prachtig ontroerend.

Shadows of the Empire

Natuurlijk mocht dit multimediaal project niet ontbreken. Wat gebeurt er juist tussen The Empire Strikes Back en Return of the Jedi? Hier ontdek je het. Er is ook een boek, een computerspel en zelfs een soundtrack. Voor de volledige ervaring moet je bijna alles hebben, maar de comic op zich werkt heel goed.
Knap getekend door Kilian Plunkett met veel detail en perfect passende inkleuring. Maar het zijn vooral de verschillende verhaallijnen die het de moeite waard maken. Boba Fett probeert Han Solo af te leveren bij Jabba the Hutt, Leia probeert Han te redden, Luke traint zichzelf verder tot Jedi, maar vindt uit dat er een prijs op zijn hoofd staat en Darth Vader moet vechten op twee fronten om zowel Luke te vinden, als niet uit de gratie van de Keizer te vallen, want er is een gevaarlijke vijand opgestaan die zijn plaats wil innemen: Prince Xizor, leider van Black Sun.
Het geheel klopt volledig me de continuïteit van de films en vult mooi de gaatjes in het plot die er waren. Er is nog een sequel op deze comic om alle losse eindjes aan elkaar te knopen, deze is goed, maar niet zo goed als het origineel.

Star Wars Legacy

De toekomst in het Star Wars universum, na in het verleden te zijn gedoken met alles rond de Old Republic, maken we hier een sprong naar honderd jaar na Return of the Jedi. Cade is de laatste telg in het Skywalker geslacht nadat de Yuuzahn Vong zijn verslagen. Er zijn drie grote facties aanwezig in het universum; de Alliance, het Empire en de Sith. Al snel slagen de Sith erin om het Empire voor hun kar te spannen en de Alliance omver te werpen. Hierbij is hun belangrijkste slag de aanval op de Jedi Academy op Ossus. Met de meeste Jedi (weeral) uitgeroeid, is er niemand om Krayt en zijn Sith tegen te houden.
Het lot van de Jedi ligt in Cade zijn handen, maar in tegenstelling tot zijn voorouders, wil Cade helemaal geen Jedi zijn... tegen wil en dank raakt hij toch betrokken in de oorlog tegen de Sith en ontdekt hij dat zijn lot nauw samenhangt met dat van Darth Krayt, die een oude bekende blijkt te zijn!
Helemaal anders en toch heel vertrouwd, zo kan ik deze serie het best omschrijven. Hoewel het zeer ver van de films afstaat, voelt het geheel toch vertrouwd aan. De verhalen blijven trouw aan de Star Wars premisse en wijken niet af van bekende continuïteit.
De reeks is ontsproten uit de geesten van John Ostrander en Jan Duursema die bijna elk nummer samen geschreven en getekend hebben. Dit maakt dat er weinig filler nummers zijn (al zijn ze er toch) en het tempo van de rode draad hoog ligt. Ik ben zeer benieuwd hoe deze serie verder evolueert.

Dit zijn voor mij de absolute toppers uit het ruime aanbod. Er zijn nog vele andere, hele goeie nummers, maar dit zijn de aanraders. Degenen die me het meest verrasten en boeiden.

The Walking Dead comic

2011-01-25T21:43:00.002+01:00

In Amerika is de tv-serie gebaseerd op de comics van Robert Kirkman in volle gang. Geregisseerd door Frank Darabont en geproduced door Gale Anne Hurd kan het zeker geen misser zijn. Zelf heb ik buiten de magnifieke introsequentie nog niks gezien van de serie, maar ik kijk er zeker naar uit. Een goeie stevige zombieserie is iets wat we nog niet echt gezien hebben.
De titelsequentie is een soort van motion comic met artwork van de comics zelf. Aangezien ik sowieso al geïntrigeerd was én veel goeie commentaar had gehoord, was dat artwork amper nodig om me te overhalen om de comics zelf te beginnen lezen.

De serie is een mooie aanvulling op onze bescheiden graphic novel collectie. Geen obscure titels, maar doch allemaal zeer de moeite. The Walking Dead past perfect in het rijtje.
Zoals in vele zombieverhalen volgen we een groep overlevenden in het post-apocalyptische landschap. Geen speciale mensen met goeie skills, maar doodgewone burgers die geluk hebben gehad. Het hoofdpersonage, Rick, wordt wakker uit een coma nadat de apocalyps al heeft plaatsgevonden. Zijn vrouw en kind zijn verdwenen en hij begint een zoektocht naar hen. Hij vind hen en enkele andere overlevers buiten Atlanta. Deze bende trekt rond op zoek naar een plaats waar ze veilig kunnen overleven. Onderweg komen ze andere mensen en gevaarlijke plekken tegen.

Robert Kirkman begint waar vele zombiefilms stoppen. Maar wat de comic doet slagen, is het feit dat het verhaal personage gedreven is, de zombies zijn gewoon deel van de wereld. De post-apocalyptische leefwereld wordt langzaam onthuld en ontdekkingen omtrent de zombies zelf komen stelselmatig.
Elk personage voelt echt aan en heeft meer dan één laag. Hun reacties op de gebeurtenissen zijn ook realistisch en logisch, niks voelt geforceerd aan.

Het geheel is zeer sterk geschreven en je wenst echt dat elk personage blijft overleven om te weten wat er de volgende keer met hen gebeurd.
De tekeningen zijn in zwart-wit, met zeer mooie shading. Het geeft een heel aparte sfeer die perfect past bij het verhaal met zijn desolate landschappen. Kleur had waarschijnlijk zelfs afbreuk gedaan aan het geheel, gezien er veel gore in voorkomt. Het artwork zelf is zeer knap en gedetailleerd getekend.

Momenteel hebben we slechts de eerste vijf graphic novels in huis, maar de reeks is zo meeslepend dat de rest dra zal volgen.

"Final Move" de audiocommentaar

2011-01-23T20:29:00.001+01:00

Wat heeft elke zichzelf respecterende dvd? Een commentaartrack natuurlijk! De regisseur en/of acteurs die allemaal zeggen hoe tof ze het wel vonden en welke inside jokes in de film verwerkt zitten... Zelf ben ik geen fanatiekeling in het beluisteren van deze tracks, hoewel ik die van Serenity en enkele episodes van Firefly brilliant vond. En natuurlijk is er ook nog Commentary! The musical van op de Dr. Horrible dvd, die origineel uit de hoek kwam door alle commentaar te zingen.

Het leek ons wel een leuk idee (en ook vooral experiment) om zelf een commentaartrack te maken. En wie is daarvoor beter geschikt als Julian De Backer? Filmfanaat en bedenker van Pink Shades. Hij heeft dan ook een speciale band met Demon Games.
Zo zou hij een figurantenrol vervuld hebben in beide films, maar dit is telkens door externe factoren verijdeld geweest. Bij deze is Julian dan toch deel van beide films geworden.

Samen hebben we de film bekeken en drie opnames gemaakt al pratend over de film. Uit die drie opnames gaan we nu een finale mix monteren. Nu is de uitdaging om de interessantste stukken te selecteren en aan elkaar te plakken tot een 20 minuten lange audiotrack.

preview voor 2011

2011-01-18T22:17:00.001+01:00

Deze week zat de laatste nieuwe Empire in de brievenbus, waarin werd vooruitgeblikt naar het komende filmjaar. Het is waarschijnlijk duidelijk dat ik daar gretig ingedoken ben. Voordien had ik nog geen echte toppers aangevinkt voor dit jaar, na het lezen van het artikel was dit anders.
Hieronder vind je een overzicht van de films waarnaar ik uitkijk dit jaar:

Cowboys & Aliens
Jon Favreau regisseert Harrison Ford en Daniel Craig in een mash-up van western en sci-fi (Firefly? jammer genoeg niet). Blijkbaar een comic adaptatie waarbij een gezochte crimineel en de lokale sheriff verplicht worden om samen te vechten tegen een buitenaardse invasie.

Sucker Punch
Zack Snyder doet weerom een comic adaptatie in zijn gewoonlijke, visuele stijl. Een vijftal meisjes zoekt heil in hun fantasie om te ontsnappen uit het weeshuis.

The Adjustment Bureau
Naar een verhaal van Philip K Dick met Matt Damon en Emily Blunt. Er bestaat een bureau dat erop toeziet dat alles verloopt zoals voorzien, wanneer de twee hoofdpersonages verliefd worden terwijl dat niet mag volgens het plan, worden ze achterna gezeten door het mysterieuze bureau.

Battle: Los Angeles
Weerom een buitenaardse invasie. We volgen de soldaten die het opnemen tegen een gigantische oppositie.

Source Code
Duncan Jones, regisseur van Moon, brengt ons een andere science-fiction film waarbij iemand terug gaat in de tijd om uit te zoeken wie een trein opblies om hem tegen te houden in de toekomst. Wanneer hij verliefd wordt op één van de treinreizigers, begint hij de tijdlijn te veranderen.

Rise of the Apes
Prequel op de Apes films met Andy Serkis en James Franco.

Super 8
Samenwerking tussen Steven Spielberg en J. J. Abrams, weinig over bekend buiten een mysterieuze teaser trailer.

The Hangover part II
Onze vrolijke bende zit in Bangkok, met alle gevolgen vandien. Ik heb zo mijn twijfels bij een sequel op een komedie, maar de vorige was zeer origineel en verrassend. Hopelijk kunnen ze het overdoen, zonder te forceren.

Sherlock Holmes 2
De vorige film had een leuke visuele flair en twee hoofdpersonages met veel uitstraling. Zeer benieuwd of ze het kunnen herhalen.

Mission Impossible - Ghost Protocol
Brad Bird zit deze keer achter het stuur. Keert ook terug buiten Tom Cruise: Simon Pegg.

Paul
Twee geeks zijn op een roadtrip naar ufo sites wanneer ze een echte alien tegenkomen. Simon Pegg en Nick Frost weerom samen, dit keer bijgestaan door Seth Rodgen als de vuilbekkende alien.

The Thing
Prequel op de klassieker. Hopelijk kunnen ze het op zijn minst evenaren. Natuurlijk kennen we het einde al en weten we dat het monster uiteindelijke overleefd. Iets wat we niet wisten in de originele film.

Scream 4
Een nieuwe Scream voor een nieuwe generatie. Vooral nostalgische waarde voor mezelf. De hele cast keert terug, kan leuk worden.

Pirates of the Caribbean - On Stranger Tides
Hoewel de vorige twee films op mijn worst-aller-tijden staan, ben ik bereid deze film een kans te geven als stand-alone avontuur van onze vriend Jack. Actie, avontuur en komedie en Johnny Depp het kan een goeie mix worden. Hopelijk hebben ze geleerd uit hun fouten.

Priest
Sci-fi mix met vampieren, een warriorpriest die opstaat om een nieuwe dreiging te bevechten. Visueel ziet het er erg aantrekkelijk uit, hopelijk is het scenario geen rommeltje.

wat nu met "Het Script"?

2011-01-14T22:30:00.000+01:00

Een aantal van mijn vorige posts gingen over Het Script, het scenario waar ik nu al een tijdje aan werk, naast Beyond the Aquila Rift. Dit laatste is een puur recreatieve adaptatie van een kortverhaal van Alastair Reynolds, zoals ik er elke keer bij vermeld. Maar wat nu van Het Script?

Het plan is om dit project effectief te ontwikkelen tot een volgende kortfilm. Maar in tegenstelling tot Final Move - Demon Games ben ik niet meer van plan om het gehele productiebudget uit eigen zak op te hoesten. Dus zullen we het anders moeten aanpakken. De meer traditionele manier; een producer zoeken die het project wil steunen en bij onder andere het VAF een aanvraag doen voor productiesteun.
Ik ben zelf benieuwd hoe dit proces gaat verlopen, want langs één kant is het makkelijker om alles zelf te doen: je moet niemand overtuigen om je geld toe te vertrouwen en hebt dan ook niemand over je schouder meekijken. We plannen momenteel om eerst wat concept art voor te bereiden om het project voor te stellen en er is ook al een treatment geschreven.

We hebben ook een zeer interessante wedstrijd gevonden waarvoor we het scenario willen insturen: een internationale short screenplay wedstrijd. Hier kan je dus scenario's voor kortfilms insturen die worden bekeken door een professionele jury. Je kan feedback krijgen en natuurlijk ook een geldsom winnen om je scenario mee te gaan draaien. Niet dat ik verwacht om met de hoofdprijs naar huis te gaan, maar de feedback alleen al kan zeer interessant zijn. Vooral als leerervaring.

Ik kijk er wel naar uit om dit project eindelijk te kickstarten!

Hier gaan we weer...

2011-01-09T16:07:00.002+01:00

Vorig jaar heb ik wegens omstandigheden weinig navolging kunnen geven aan de festivals die we gingen aanschrijven met Final Move - Demon Games. Nu de film eindelijk 100% af is, ben ik er dan ook weer direct ingevlogen. De flyers die we vorig jaar van Cannes hebben meegebracht, zijn nog altijd een troef! Daarnaast ontdekte ik ook nog enkele mails in mijn inbox van filmfestivals van vorig jaar en er is natuurlijk nog altijd withoutabox waar het aanbod zo groot is, dat je door het bos de bomen niet meer ziet staan.

Meeste festivals zijn redelijk laat op het jaar, dus zijn we begonnen met een bescheiden selectie van 5 internationale festivals die we onmiddellijk gaan aanschrijven. Jammer genoeg was er geen inschrijving mogelijk voor kortfilms op het BIFFF2011, aangezien we er vorig jaar niet bij konden zijn. Maar we gaan sowieso nog naar enkele andere Vlaamse festivals insturen, in de hoop de film ook op eigen bodem vertoond te krijgen.

Volg het laatste nieuws van Final Move - Demon Games op Tail-Out.com!

team brainstorm sessies

2011-01-08T01:47:00.001+01:00

De leukste momenten tijdens het scriptschrijven zijn de momenten dat je samen met iemand door het scenario kan gaan en ideeën rond gooien. Het moment dat je niet meer alleen achter je computerscherm zit, maar gewoon samen kan analyseren en elkaar commentaar geven.
In enkele sessies met Jorik, Evi en later ook Yveline hebben we het scenario objectief uit elkaar gehaald en gepraat over de functie van personages, scènes en onderliggende ideeën. Voor mezelf is het de eerste test om te zien of het verhaal werkt op basisniveau.
Samen met mijn (bijna vaste) kompanen heb ik nog een hele reeks veranderingen gemaakt aan het scenario in positieve zin. En zo werk ik graag. Get the creative juices flowing.
Hoe goed je basisscenario ook is, zonder mensen op wie je kan vertrouwen om hun mening te ventileren, zal het nooit een topscenario worden.

Inmiddels zitten dus bijna aan de vijfde versie van het scenario. Maar ik ben er redelijk trots op.
Op naar de volgende stap?

Vierde versie van "Het Script"

2011-01-06T01:34:00.000+01:00

Stukje bij beetje geraakt Het Script dichter bij de afwerking. Of toch een werkbaar shooting script. Want als je echt wil, kan je altijd nog iets vinden om te veranderen. Persoonlijk denk ik dat we er heel dichtbij zijn in deze versie.
De dialoog ligt dichter bij echte spreektaal en hier en daar is hij zelfs nog wat ingekort. Mogelijk kan er nog wel wat uitgelicht worden, maar daarvoor heb ik de mening van iemand anders nodig. Zelf heb ik het moeilijk daar nog over te oordelen.
Daarnaast heb ik ook nog wat aanpassingen gedaan in enkele van de belangrijkste scènes om alles nog wat te verduidelijken. Het hoofdpersonage ziet daarin een verschijning, maar de functionaliteit van deze verschijning was nog niet geheel duidelijk. Dat proberen we in deze versie te verduidelijken. Wat, als alles gaat zoals neergeschreven, tot zeer coole shots kan leiden.

Ik zal zeer blij zijn om een punt achter de schrijffase te zetten, al hou ik enorm van het schrijven. Het betekent vooral dat er een effectieve stap verder wordt gezet in de preproductie. Het aanmaken van een treatment, werken met een tekenaar aan concept art en het overtuigen van een producer dat het script het waard is om verfilmd te worden.
Want één ding staat vast: we willen dit project niet nogmaals uit eigen zak betalen. Final Move - Demon Games is een opstapje naar het volgende project. Een kans om te laten zien wat we kunnen. Om een tweede short te draaien die mogelijk nog sterker is!

Slechtste films van het jaar 2010

2011-01-03T00:13:00.001+01:00

Deze lijst was moeilijker om samen te stellen. Sommige van de films zijn op zich niet echt "slecht" en best genietbaar. Op de absolute top na, deze films zijn onuitstaanbaar slecht. Maar zoals steeds zal ik een woordje uitleg proberen te geven over waarom deze film in het lijstje staat.
Ik ben niet echt tot 10 geraakt bij deze lijst omdat ik echt wel op zoek was naar grove fouten in films en deze niet altijd vond in de films die ik dit jaar heb gezien. Maar een kleine vooruitblik op dit jaar zegt met dat het in 2011 waarschijnlijk anders (en slechter) gaat zijn...

R U There is een minimalistische film die uitzoekt wat er gebeurt als een professionele gamer geconfronteerd wordt met sterfelijkheid en het echte leven. De film bouwt zeer traag op en heeft slechts twee hoofdpersonages. Toch slagen ze er niet in om Min Min enige diepgang te geven of zelfs niet sympathiek te maken. Daarnaast wordt de bal compleet misgeslagen met het dubbelzinnige einde dat in mijn ogen het compleet tegenovergestelde zegt van wat de film probeert te vertellen.
Begint zeer sfeervol, een origineel verhaal, maar niet genoeg diepgang.

Niet de slechtste film van het jaar, The Expendables is eerder de teleurstelling van het jaar. Wat een homage aan de jaren '80 action-flick had moeten worden, is overgecompliceerd en vol ondergebruikte personages gespeeld door goeie acteurs. Misschien is de sequel beter?

Het slechte camerawerk en slechte effecten doen het geheel ook geen goed. Bigger is niet altijd better.

Weer zo'n problematische productie. The Wolfman is vooral een heel oneven verhaal geworden dat schippert tussen de verschillende versies van het scenario. Het geheel is sfeervol, maar het lijkt alsof de regisseur niet goed weet vanuit welke hoek hij het verhaal wil vertellen. Benicio Del Toro is zeer sterk, maar zijn acteerprestatie past niet in de stijl van de rest van de film, alsook Anthony Hopkins die dan weer aan het andere eind van het acteerspectrum zit met zijn cliché slechterik.
Jammer, maar helaas. Een strakkere regie in een duidelijkere richting had deze klassieker veel beter gemaakt.

Als zelfs Sam Worthington zegt dat Clash of the Titans een slechte film was, dan zal het wel kloppen zeker? De look en de stijl van de film zijn super, maar een visserszoon gebouwd als een militair overtuigd niet. Het verhaal is zelfs zo'n rommelhoop dat er een personage is dat na elke scène uitlegt wat er net gebeurd is (Gemma Arterton als Io). Zelfs Liam Neeson overtuigd niet als Zeus, enkel Ralph Fiennes als Hades maakt het af en toe een beetje interessant om te blijven kijken. De rest is een onsamenhangende hoop nonsens waarin zelfs verhaalscontinuïteit overboord gegooid lijkt.

In Skyline volgen we een groepje normale mensen tijdens een buitenaardse invasie. Bijna zonder introductie worden we erin gesmeten. Bij momenten mooie beeldjes, maar we hebben beter gezien in Cloverfield. Het verhaal mist opbouw, maar vooral plot, logica en personages waar we iets om geven! Nog nooit heb ik zo'n grote hoop onsympathieke personen op het scherm gezien, letterlijk geen enkel personage is interessant of heeft diepgang. De invasie volgt ook geen duidelijke logica, de aliens zijn niet doordacht en het einde is ridicuul. Misschien als ze de film vijf minuten korter hadden gelaten, dat hij beter was geweest. Maar het toont gewoon dat de Strauss broers (AVP: Requiem) absoluut geen idee hebben hoe een film gemaakt wordt.

Tim Burton! Waarom? Alice in Wonderland is traag en saai. Zoals steeds ziet het er best leuk uit, zijn stijl blijft onnavolgbaar, maar dit kan de film niet redden. De plot is geforceerd, ridicuul, de humor kinderachtig en de effecten niet echt goed. Teveel cgi voor iemand die vroeger enkel praktisch wilde werken. Zeer vreemde evolutie voor zo'n eigenzinnige filmmaker. Burton, ga weg bij Disney en doe terug je eigen ding. Alsjeblieft!

Dead by Dawn is een Australische film die zich durft te vergelijken met The Evil Dead serie. Laten we duidelijk zijn: dit is niet het geval. De film begint nog ok en neemt in het begin nog wat tijd om de hoofdpersonages voor te stellen, maar vanaf ze in hun "afgelegen huis" aankomen, is het hek van de dam. Er is een banshee die onophoudelijk gilt, zwevende skeletten en de ene ridicule plotwending na de andere. Het is ook nog eens een onafhankelijke productie zonder veel budget en dat is aan de slechte belichting en het camerawerk te merken. Ontwijken die handel.

Horrorfilms (en zeker zombiefilms) worden bekeken als een makkelijk genre. Elk land heeft blijkbaar ook wel zijn versie van Night of the Living Dead. Evil in the Time of Heroes is zelfs een sequel op een Griekse zombieprent. Maar het geheel is een rommeltje, ze proberen gezichtsverlies te vermijden door has-been Hollywoodster Billy Zane in een kleine rol te casten, maar het helpt niets. Het verhaal is chaotisch, zit vol kinderachtige humor en is slecht (over)geacteerd. De foto hierboven bijvoorbeeld is van de flashbacks naar de oudheid die barsten van de anachronismen. Het was niet makkelijk om te blijven zitten tijdens deze film, maar niets vergeleken met de hel dat is:

Tetsou the Bulletman. Een audiovisuele aanval op al je zintuigen. Flitsende beelden, lawaai, bizarre scènes en een verhaal dat amper steek houdt. Het is waarschijnlijk eerder een kunstzinnig experiment dan een serieus bedoelde narratieve film. Het neemt niet weg dat ik wilde ontsnappen uit de zaal tijdens de vertoning... Het was waarlijk een verkrachting van mijn zintuigen.

Dit waren voor mij de mindere en voluit slechte films van vorig jaar. Minder blockbusters dan gewoonlijk, waarschijnlijk door mijn bezoek aan Cannes waar we hebben gemerkt dat zowat alles daar binnen geraakt in de kleinere zalen. Volgende keer ga ik toch voorzichtiger zijn in mijn keuzes, aangezien ik enkele prachtfilms gemist heb en heel wat drek gezien heb.

Top 10 Beste films van het jaar

2010-12-31T00:34:00.000+01:00

Dat zulke lijstjes hoogst persoonlijk en verre van compleet zijn, staat voor zich. Films die dit jaar op mijn lijstje stonden, maar de revue nog niet gepasseerd zijn, zijn onder meer: The Social Network en Scott Pilgrim vs The World. En dat ondanks een toch wel recordaantal films die ik in de zalen heb gezien in 2010. Dit jaar staan er ook een paar minder mainstream films in die ik dankzij ons bezoek aan Cannes heb leren kennen. Per film geef ik hieronder ook graag een woordje uitleg.

Er was de laatste jaren een opmars bij de meer gesofisticeerde actie-film. Kijk maar naar de Bourne films en ook Inception dit jaar. Overdonderende actiescènes en de vaste actiehelden is niet langer het enige om mensen in de zalen te krijgen. Al blijft een grote naam nog altijd het beste hulpmiddel.

In Salt staat Angelina Jolie stevig haar mannetje en de plot heeft genoeg twists om je aan je stoel gekluisterd te houden voor de gehele (hetzij korte) speelduur van de film. Niet uniek, maar toch een frisse wind in het actiegenre. We wachten op de sequel...

Ook de Vlaamse films waren dit jaar goed vertegenwoordigd. Zot van A was niet slecht in zijn genre, maar Frits en Freddy is pakken origineler en grappiger. De hele film klikt samen als een jigsaw puzzel tot een eindproduct dat werkt van A tot Z. De stijl, de decors, de acteurs, de regie... alles klopt met het scenario en het bizarre duo van de twee broers met verve gespeeld door Tom Van Dyck en Peter Van Den Begin.

Cannes was goed voor vele ontdekkingen. Eén daarvan was dat Zwitserland goeie sciencefiction maakt. Met Cargo slagen ze erin een interessant toekomstbeeld te scheppen dat niet persé gestolen is van de Amerikaanse big-budget broertjes. De sfeer en setting is zeer knap al is het scenario hier en daar een tikkeltje voorspelbaar. Een aanrader voor de sciencefiction fans en stukken beter dan bijvoorbeeld Pandorum.

Zoals vaak wordt Iron Man 2 geplaagd door de welbekende sequelziektes. Teveel spektakel en vooral: teveel personages. Robert Downey Jr. krijgt enkele sterke tegenspelers deze keer zoals Sam Rockwell als wapenfabrikant, Scarlett Johanson als de Black Widow, maar het is toch Mickey Rourke die de show steelt als Whiplash. De interessante personages krijgen te weinig screentime, terwijl Samuel L. Jackson in de weg loopt van de rest en alles bouwt op naar een climax die veel te snel voorbij is. Teveel gemiste kansen voor echte klasse, maar toch fun.

Voor een film die zich afspeelt in één locatie, weet regisseur Rodrigo Cortés ons toch op het puntje van de stoel te houden tot het aller einde. Ryan Reynolds heeft nog nergens zo sterk geacteerd en voor een simpele premisse dat slechts tot twee mogelijke eindes kan leiden, weet het slimme scenario je toch in onzekerheid te houden tot de laatste minuut. Buried is een zeer sterke film met een verrassend goeie cinematografie voor zulk een beperkende locatie. Hoedje af!

Ik ben geen kenner van regisseur Gregg Araki zijn werk, maar Kaboom blies me letterlijk van mijn sokken. Het is een mengeling van tienerflick, sciencefiction, mysterie, komedie, magie en seks. Perfect gecaste acteurs in een vlot geschreven film die eerder een beleving is dan een traditionele plotgedreven film. De jonge Smith krijgt tijdens een slechte 'trip' een visioen waarin hij een meisje vermoord ziet worden door mannen met dierenmaskers. Hij besluit op onderzoek uit te gaan met de hulp van zijn beste vriendin. Onderweg maken we kennis met een vele kleurrijke personages, allemaal onderweg naar het meest geniale einde van dit jaar.

De comic verfilmingen worden steeds origineler en beter. Doodgewone student verkleedt zich als superheld Kick-Ass en gaat de criminaliteit op eigen houtje bevechten. Met alle hilarische gevolgen van dien. Zonder een parodie te worden, houdt Matthew Vaughn het superheldengenre een spiegel voor. Wat als een doodgewone jongen besluit om superheld te worden? Entertainment van de bovenste plank, wie zit er nu nog te wachten op de reboot van Spider-Man als we Kick-Ass hebben?

Fun van begin tot einde. Het scenario is een rommeltje in de middelste act, maar de humor houdt alles gaande. De leden van The A-team zijn perfect gecast als moderne incarnaties van de campy serie. Misschien gaan de diehard fans me hiervoor vierendelen, maar ik heb me bijzonder goed geamuseerd tijdens deze film. De nadruk ligt op humor en over-the-top actie, het feit dat de film zichzelf niet aux-serieux neemt, maakt dat hij werkt.

Deze film had hoge verwachtingen in te lassen. Zowel deel 1 als deel 2 zijn moderne klassiekers geworden en brachten pixar waar ze nu zijn. Toy Story 3 stelde niet teleur. Het verhaal is donkerder en volwassener, maar nog steeds toegankelijk voor de kleintjes. Ditmaal duwen ze de personages en keuzes letterlijk tot het uiterste en het einde zal weinig oogjes droog laten. De cirkel is rond en dit was het meest perfecte einde mogelijk voor deze trilogie.

Zoals ik zei; complexe actiefilms zijn in de mode. Christopher Nolan neemt ons mee in de wereld van dromen en dit op een visueel prachtige manier. Het verhaal van Inception is niet zo complex dat het niet te volgen is en de effecten zijn zowel overweldigend als subtiel in het creëren van de droomwereld. Een geweldige ensemblecast, strakke regie, knappe muziek en een slim verhaal, afgewisseld met knappe actiescènes maken deze film echt de moeite waard. Zeker meerdere kijkbeurten waard.

Dit was de top tien van de 34 films (dit jaar uitgekomen) die ik heb gezien. Natuurlijk niet allemaal in de zalen (dvd en vliegtuig tellen ook mee) en Cannes heeft het aantal wel enorm omhoog gestuwd.
Natuurlijk waren er ook enkele afgrijselijke films (weerom, toch wel meer dan één in Cannes) en die zal ik ook nog toelichten.

Tron Legacy

2010-12-24T11:27:00.004+01:00

Naar deze film keek ik uit als hét filmevenement van het jaar. Ik heb zelfs begin dit jaar de originele film op dvd gekocht om de franchise te leren kennen. Maar de visuals en de muziek in de trailer spraken mij enorm aan. Het zag er mij inderdaad een film uit die bedoeld was om in 3D te zien, op het grote scherm.

Dankzij Music for Life kregen we de kans om deze film een maand vroeger te zien dan zijn eigenlijke Belgische première. En het was voor het goeie doel! Julian De Backer speelde kort op de bal en bestelde meteen tickets voor hem en vier van zijn vrienden. Dolgelukkig mocht ik me bij de genodigden rekenen.
(lees zijn review hier.)

De film is op zich een audiovisueel spektakel. De geupdate Tron wereld van the grid ziet er adembenemend uit. Ze behouden de sfeer en het idee van het origineel, maar brengen het geheel naar de normen van 2010. Sci-fi pur sang! Gestileerd en fantasierijk, zo heb ik het graag.
Onze Franse vrienden van Daft Punk hadden zich kandidaat gesteld voor de soundtrack en leveren hier verbluffend werk. Zelden heb ik zo'n goeie mix van orkestraal en elektro gehoord. De cd staat hierbij officieel op mijn wishlist.

Maar niet alles in deze productie is van het hoogste niveau. Zoals ik zei is er heel veel werk gekropen in het ontwerp van de wereld en het updaten ervan naar moderne verwachtingen. In deze cgi extravaganza is veel geld gekropen, dus is het jammer dat juist deze het laat afweten op de belangrijkste momenten.
Eén van de belangrijkste plotpunten draait om Clu, de digitale en jongere versie van Kevin Flynn (Jeff Bridges). En ook in de openingsscène van de film zien we Jeff Bridges anno jaren 80. Om dit te verwezenlijken deden de makers beroep op de tovenaars achter The Curious Case of Benjamin Button. Maar toch stijgt het niveau van de cgi Flynn niet uit boven de motioncapture van Beowulf. Het is inmiddels enkele jaren geleden dat Gollum ons verbaasde als meest realistische cgi personage ooit en in 2010 lijken de gezichten nog steeds op leren maskers.
We hebben al veel beter gezien dan deze overduidelijk geanimeerde kop.
Je zou dit nog kunnen zien als een schoonheidsfoutje, maar de rest ziet er zo duizelingwekkend echt uit, dat het stoort.
Dan is er nog de 3D. Disney True 3D. Ze hebben het lef om dit true 3D te noemen...
Voor de film begint, krijg je een boodschap die meedeelt dat een deel van de film (echte wereld) in 2D is en een deel (the grid) in 3D. Dit deed bij mij al een belletje rinkelen. En ik had gelijk.
Het enige wat in 3D te zien was, waren de scènes die voor green en blue key opgenomen waren. Zoals Alice in Wonderland vorig jaar. Maar dit is géén 3D. Om diepte te creëren heb je twee camera's nodig, één voor elk oog. Je kan dit niet oplossen door enkel je achtergrond diepte te geven en een cut-out-poppetje te maken van je acteurs. Vele van de gigantische achtergronden bevatten even weinig diepte, het waren vooral de mid-shots van acteurs waar je voelde dat zij los stonden van de achtergrond.
Zeer teleurstellend en valselijk geadverteerd als een 3D film terwijl hij overduidelijk pas in post werd geconverteerd. Als je de kans hebt om hem in 2D te zien, doen. Want het leid alleen maar af.

Uiteindelijk is dit alles nog te vergeven als het verhaal steengoed is, maar ook daar was het een mager beestje. Ik kreeg het idee dat het vooral belangrijk was om zo snel mogelijk een film te maken waarmee ze konden uitpakken en daardoor de afwerking op zowat elk vlak hebben laten vallen.
De zoon van Kevin Flynn, Sam, komt ook op de grid terecht op zoek naar zijn vader die verdween toen hij nog een kind was. Daar komt hij oog in oog te staan met Clu, de digitale versie van zijn vader, heerser over de grid.
Op zich een heel interessante driehoeksverhouding waar veel mee te doen is en dan is er nog de mysterieuze Rinzler, wiens gezicht we nooit te zien krijgen, en Quorra die hem uiteindelijk naar zijn vader zal brengen. Voer genoeg om een degelijk verhaal rond te bouwen. Jammer genoeg focust het verhaal zich meer op spectaculaire vechtscènes en beperkt Clu zich tot een oppervlakkige slechterik die de echte wereld wil overnemen (ofcourse!).

De makers schijnen niet goed te weten of ze nu enkel een visueel spektakel willen maken, of een persoonlijke film over een vader-zoon relatie. Het schippert de hele tijd tussen de twee en er lopen veel te veel personages in rond die er niets toe doen. Wanneer we uiteindelijk ook te weten komen dat Rinzler eigenlijk Tron is na wat brainwashen, krijgen we diens gezicht niet te zien. Zelfs niet wanneer hij een gewetenscrisis krijgt en zich tegen Clu keert. (Emotie zit in de ogen, niet in een zwarte helm!)
Op dat vlak slaan ze de bal volledig mis en de film haalt nooit het benodigde emotionele niveau.

Al bij al is Tron Legacy een zeer knappe film op audiovisueel niveau, maar het is nooit duidelijk welk verhaal hij nu eigenlijk wil vertellen. Daarboven leidt de slechte 3D enorm af van het geheel. Geen slechte film, maar hij kan de verwachtingen niet inlossen.

Het betere knip-en-plak werk?

2010-12-21T13:00:00.003+01:00

Tussen het schrijven aan Het Script, houdt ik me ook nog bezig met het adapteren van één van mijn favoriete kortverhalen van Alastair Reynolds. Beyond the Aquila Rift is een prachtig verhaal dat zich perfect leent tot visualisatie. Pure sciencefiction zoals we nog weinig zien.
Maar het is vooral nogal lang.

Tijdens mijn vier uur durende overstap in de luchthaven van Dheli had ik meer dan tijd genoeg om de laptop open te klappen en nog wat te schrijven. Ik heb kleine aanpassingen gedaan in Het Script; veranderingen in dialoog en het veranderen van details om alles te stroomlijnen. Daarna was het de beurt aan Beyond the Aquila Rift. De eerste draft was gewoon een neerslag van de dialoog naar scriptvorm met slechts weinige aanpassingen. Maar deze keer wilde ik beginnen met scènes inkorten en het schrappen van overbodige dialoog.
Niet dat het veel geholpen heeft, het weglaten en samentrekken van de dialoog resulteerde nog altijd in een script van 35 pagina's. Wat overeenkomt met 35min film. Redelijk lang voor een kortfilm met andere woorden. (Ook al zijn er veel festivals die tot 40min gaan, is dit bijna dubbel zo lang als Final Move.)

De uitdaging blijft. Om het verhaal te condenseren gaat er nu grondig herschreven moeten worden. Iets wat ik zo lang mogelijk wilde uitstellen, maar de dialogen in het verhaal zijn gewoonweg te lang op deze moment en er moet een meer visuele manier zijn om sommige dingen over te brengen.
Scriptwriting 1-0-1: "show, don't tell"
Zeer moeilijk in een verhaal met veel technobabbel en complexe locaties. Maar niet ondoenbaar.

Maar ik heb tijd.

Incredible India

2010-12-15T08:47:00.002+01:00

Laatste dag in India, aftellen naar de terugvlucht dus. Ik ben vandaag pro-forma aanwezig op de match van de domestic cricket, aangezien ze het vanaf morgen zonder mij zullen moeten stellen. Na een maand naar cricket te moeten hebben kijken, kan ik me nog altijd niet inbeelden waarom iemand hiernaar zou willen kijken. Het spelen tot daaraan toe. Ik kan me voorstellen dat het voldoening geeft om een goeie bal te gooien of een goeie slag te slagen. Maar om naar te kijken is het gewoonweg saai. En bijzonder repetitief. Maar het is een gigantisch populaire sport in de Angelsaksische landen, dus wordt het op tv uitgezonden.

Mentaal ben ik me al aan het voorbereiden op dat pakje friet van morgenavond. Zelfs al schrijvend, loopt het water me in de mond. Niet moeilijk, na vier weken elke dag curry en weinig vlees (buiten kip). Dit weekend volgt dan de obligatoire sappige steak om af te ronden. En dan zijn we bijna aan het einde van het jaar natuurlijk.

Zoals gewoonlijk ga ik me buigen over een lijstje van beste en slechtste films van het jaar. (Het was een goed jaar) Maar aangezien ik nog enkele films moet zien, stel ik het nog uit tot december echt ten einde loopt. Machette en Tron Legacy bijvoorbeeld. Blijkbaar is Scott Pilgrim vs The World dan toch gepasseerd in de cinema in België, slechts 2 weken en natuurlijk toen ik hier zat. De film wordt door critici lovend ontvangen, maar kan bij het publiek op weinig bijval rekenen. Dat wordt bestellen in de UK, waar hij deze maand uitkomt...

Momenteel rest me nog alleen deze saaie cricket match doorkomen, zorgen dat ik op de luchthaven geraak en m'n biezen pakken!

India vs New Zealand... Cricket!!!

2010-12-07T06:58:00.004+01:00

Het was weer even stil op deze blog, vooral omdat ik de laatste weken in India zat, nog altijd trouwens. Alfacam heeft hier een contract voor zowel "domestic" als "international" cricket. Jawel, die sport waar een paar mannen de hele dag balletjes naar elkaar gooien en die wegslaan met een bredere bat dan baseball. De werkdagen zijn lang, aangezien een match de hele dag kan duren, en het tempo ligt redelijk hoog aangezien we heel India doorkruisen.
Meeste dagen was ik ofwel aan het werk, ofwel aan het uitblazen nadien... Er zijn ook wel wat clashes geweest op gebied van mentaliteit tussen de Indische mensen en de rest van de crew, maar zulke dingen zijn te verwachten. Zeker aangezien we eigenlijk op hun grondgebied zitten en zij de job beter kennen dan wijzelf.

Dat is de tweede reden waarom het hier stil is geweest. Ik had geen zin om hier mijn gal te spuwen over de dingen die niet helemaal vlot verliepen. Maar nu we het einde naderen, begint iedereen wat te kalmeren en zit de sfeer terug wat beter in de crew.

Het is zeker een reis geweest die mijn ogen heeft geopend. Zowat elke keer als ik uit mijn luxe hotelkamer naar buiten kijk, zie ik krotten of mensen die op straat leven. Je begint bepaalde dingen echt wel in perspectief te zetten. Ook het kastesysteem leeft hier nog heel hard, voor een westerling is het niet echt makkelijk om hiermee om te gaan. Maar je kan het niet veranderen, je kan alleen je best doen om zelf de mensen allemaal gelijk te behandelen.

De cricket zelf, daar kan ik kort over zijn. Saai, veel te lang en absoluut niet aantrekkelijk als sport. De mensen die het kennen, zeggen allemaal dat je ermee moet opgegroeid zijn om het te appreciëren. Kan goed zijn, maar toch vind ik het een idiote sport. Overduidelijk voort gekomen van rijke Engelsen die tijd en verveling moesten doden.
Het meest geweldige is dat een testmatch vijf dagen duurt en dan nog altijd kan eindigen op gelijkstand... na vijf dagen verwacht je toch écht wel een winnaar. Gooi desnoods per team nog één balletje om een winnaar te hebben!
In het begin had ik moeite om wakker te blijven tijdens de match (wat niet goed is als je aan het shaden bent), maar tegenwoordig vind ik het bizar hypnotiserend om naar zo'n match te kijken. Moet zijn omdat het zo repetitief is... Maar ik val tenminste niet meer in slaap.

Nog twee matchen en deze reeks is weer ten einde. Ik tel al weer af naar ons Belgenlandje, waar ik bijna onmiddellijk voor een steak met friet zal gaan...

FACTS 2010

2010-10-20T22:14:00.003+02:00

Na enkele jaren te hebben moeten laten liggen, heb ik dit jaar eindelijk terug de kans om naar FACTS te gaan. Ik denk dat het zeker 4 jaar geleden is dat ik nog naar deze Gentse beurs ben geweest, toen het nog proppen was in het ICC. Intussen is de oversteek naar de Expo gemaakt en ik ben heel erg benieuwd hoe het geëvolueerd is. Daarnaast ga ik mezelf ook een (relatief) klein budget toestaan om dingen te zoeken ter plaatse in de vele standjes.
Een handtekeningenjager ben ik nooit geweest, maar de gasten dit jaar zijn toch bijzonder gevarieerd en interessant! Wat ooit begon met die derde gast van links met een masker in Return of the Jedi, is uitgegroeid tot relatief grote namen. Dit jaar onder andere Jewel Staite, Robert Picardo, Billy Dee Williams, Dirk Benedict, Dwight Schultz, Doug Bradley en nog enkele anderen! Wat ik er niet voor over zou hebben om met een man als Robert Picardo een koffie te gaan drinken en verhalen uitwisselen... Ben daarom heel erg benieuwd naar de Q&A met hem. Al vrees ik dat - aangezien hij die samen met Jewel Staite doet - die vooral over Stargate Atlantis zal gaan. En dat terwijl beide acteurs een veel uitgebreidere en meer interessante carrière hebben dan die ene serie; Jewel als Kaylee in Firefly en Serenity en Robert in The Howling, Gremlins 2, Star Trek Voyager en nog zoveel anders. Maar goed, als ik er niet naartoe ga, zal ik het nooit weten natuurlijk.
Dus op het lijstje staan: een cool filmbeeldje vinden voor op het schap, misschien een interessante comic op de kop tikken en naar die ene Q&A gaan. 's Avonds heb ik ook nog kaarten voor de soundtrack Awards van het filmfestival Gent.
Een rijkelijk gevulde dag dus.

Old School Star Wars

2010-10-15T22:51:00.005+02:00

Voor mijn laatste uitbreiding van onze Star Wars comic collectie ben ik terug gedoken in de tijd: Star Wars Splinter of the Mind's Eye. Origineel een sequel boek op A New Hope door Alan Dean Foster en jaren later geadapteerd tot een stripverhaal.

Het boek was de eerste sequel ooit op Star Wars, nog voor The Empire Strikes Back en werd zelfs geschreven met het oog op een verfilming. (Er was bijvoorbeeld geen Han Solo omdat Harrison Ford nog niet getekend had voor een vervolg) Maar tevens zit het boek ook vol fouten naar het huidige Star Wars universum, logisch aangezien er toen nog geen sprake was van "expanded universe" en prequels, zelfs nog geen sequels.
Het verhaal draait om het Kyber Chrystal (de McGuffin van dienst), een kristal dat de Force-krachten van de eigenaar vergroten. Luke en Leia komen het kristal op het spoor en al gauw krijgt ook Darth Vader er lucht van en begint ook hij de jacht...

Het kristal op zich is al het eerste vreemde idee dat naar voren komt, iets dat meer aanleunt bij fantasy dan sciencefiction. Maar op zich is het wel iets waar je makkelijk voorbij kan.
De stripversie die in de jaren negentig uitkwam, strijkt gelukkig heel wat van de plooien glad. Vooral de scène waarbij Luke zijn lightsaber moet opladen, is verdwenen aangezien lightsabers duizend jaar meegaan volgens de recentere canon. De schrijvers van de comic hebben ook hun best gedaan om het verhaal min of meer te updaten naar de moderne standaard. Ze hebben de Executor én admiraal Piett toegevoegd, alsook ontwerpen overgenomen uit de film voor shuttles, fighters en landingsplatforms om alles te doen kloppen met de films. Hierdoor voelt alles ook veel vertrouwder aan, zelfs met het ietwat vreemde detail van het kyber chrystal.
Punt van discussie blijft natuurlijk het duel tussen Luke en Darth Vader, aangezien Empire zogezegd de eerste keer zou zijn dat ze de zwaarden kruisen, ook al geeft het een (zoveelste) mogelijke verklaring voor de robothand van Vader...

Al bij al heb ik toch genoten van de comic. Het is een spannend verhaal met de vertrouwde helden en best wel goed opgebouwd. De grootste fouten uit het boek zijn weggelaten, waardoor het verhaal terug inpast in het universum. De tekeningen zijn heel gedetailleerd, ook al is de inkleuring wat ouwbollig.
Het was na al het prequel en expanded universe geweld een verademing om een goed geschreven verhaal te lezen met onze klassieke helden uit de classic trilogy.

waar is de politieke moed?

2010-09-29T13:51:00.004+02:00

Wat is het met politiekers vandaag dat ze denken dat ze hun job niet meer moeten doen? Het komt er blijkbaar op neer om zo populair mogelijk te zijn bij de achterban en hele sterke meningen te hebben, maar als het erop aankomt om het land te leiden samen met een andere partij met andere standpunten loopt het mis. Niemand wil toegevingen doen, niemand wil water bij de wijn.
Nochtans is dat nu eenmaal het leven, je kan niet alles krijgen wat je wil... maar dat schijnt niemand nog te beseffen.
Neen, liever al bijna dik twee jaar discussiëren over iets met slechts drie letters; BHV. Persoonlijk ben ik trots om Belg te zijn, een internationaal ingesteld land dat over het algemeen zeer vooruitstrevend is. Maar tegenwoordig weet ik niet meer zeker waar Belg zijn voor staat. Want onze verkozen politici vinden het enkel nog nodig om zich belachelijk te maken voor heel de wereld. Wanneer gaan wij nu eindelijk terug een regering hebben? En dat hoeft er maar ééntje te zijn voor mij, geen drie of vier! Eén regering, met politici vanuit elk taalgebied, die hopelijk beslissingen durven nemen en het land terug op de rails krijgen.

Nu ja, heeft iemand het al gemerkt dat in het dagelijkse leven dat de regering meer dan eens is gevallen en dat politici zich druk maken over zeer belangrijke onderwerpen? Ik dacht het niet. Het struikelblok van de regering heeft weinig tot geen invloed op het dagelijkse leven van de Belgen, maar toch raakt het niet opgelost. Naar alle waarschijnlijkheid worden onze politici gewoon doorbetaald in deze moeilijke periode.
Wij, doodgewone Belgen, moesten eens zes maanden aan één stuk onze job niet doen. Die vlieger zou niet opgaan. Want daar komt het voor mij toch op neer: politici worden door ons verkozen om het land voor ons te leiden. Momenteel doen ze dat niet. Moest hun loon worden ingehouden, zou al die zever al lang opgelost zijn.

En dit begint van federaal niveau ook door te sijpelen naar het gemeentelijk niveau. Neem nu Lier als voorbeeld. Vorig jaar werd er een volksraadpleging gedaan in verband met de heraanleg van de grote markt. Niemand van de schepenen durfde zelf de knoop doorhakken, aangezien het openbreken van de hele markt wel eens gevolgen zou kunnen hebben voor het verkeer (en de handel). Niemand wil daar de volle laag van krijgen, dus schuiven ze het door naar de kiezer. Terwijl de gemeenteraad daar toch voor betaald wordt, niet? Zij moeten beslissingen maken die goed zijn voor de stad, niet naar de goesting van een paar mensen.
Natuurlijk werd er druk campagne gevoerd om de mensen te beïnvloeden en het idee dat de markt voor lange tijd een werf zou zijn, werd niet goed ontvangen. Dus stemde de kiezer "nee".

Dat was het laatste woord, dacht ik. Geen nieuwe grote markt, enkel een oneffen parking van kinderkopkes en geen subsidie voor de volgende tien jaar... Maar nu las ik laatst in de krant dat de heraanleg dan toch in zijn eerste fase zit. Het viel me al op dat het verkeer anders geleid wordt over de grote markt.
Met andere woorden schuiven ze een belangrijke beslissing van zich af, om die daarna naast zich neer te leggen? Het was natuurlijk een "volksraadpleging" en het was altijd mogelijk dat het bestuur die naast zich zou neerleggen. Maar waarom de vraag dan stellen? Het is tenslotte de job van die mensen om zulke beslissingen te maken in plaats van wij, de burger.

Begrijp me niet verkeerd, ik ben zeer blij dat de heraanleg dan toch een feit is, maar wordt het geen tijd dat de politici hun job terug serieus nemen? In plaats van op tv te verschijnen en hun aaibaarheidsfactor te verhogen. De politiek heden ten dage lijkt meer op een wedstrijd om ter verst pissen, dan samenwerken aan oplossingen en een beleid.
Misschien moeten we eerst stoppen met alles op te splitsen in Vlaams, Waals en dat klein stukje Duits. Eén regering, één beleid en allemaal leren samen spelen. Een beetje zoals in de kleuterklas, iedereen gelijk.

Sorry, dit moest me even van het hart.

"Het Script" Draft 2

2010-09-22T21:15:00.004+02:00

Stukje bij beetje raakt het nieuwe scenario afgewerkt. Het begin en einde zijn volledig aangepast om beiden te linken. Daarnaast heb ik het personage van de regisseur naar voren gebracht en de producer teruggeschroefd naar de achtergrond. Het is tenslotte een kortfilm en er is geen plaats voor teveel personages.

Jammer genoeg heb ik nu wel het stukje H.P. Lovecraft moeten verwijderen... Ik had als film-in-film een stukje van één van zijn kortverhalen gebruikt, maar het was onmogelijk om dit te behouden in de huidige structuur waarbij het einde terug inpikt op de openingsscène. Anders had ik het weinige Lovecraft aanwezig moeten veranderen. En wie wil dat doen? Enige optie is om ooit één van zijn verhalen te adapteren. Wat best wel cool zou zijn qua steampunk-gehalte.

Het gewoonlijke testpubliek is reeds lastiggevallen met de laatste versie, waardoor ik nu vol ongeduld wacht op de afbraak. Het is niet altijd even leuk om uw scenario afgebroken te zien worden, maar iemand anders zijn input is nodig om zelf de gaten in uw werk te zien. Het helpt ook om interpretatiefouten te vinden.

Daarna is het een beetje een vraag wat de volgende stap is. Het scenario zal nog wat afgewerkt moeten worden, wat gestroomlijnd en de dialoog wat herschreven, maar dan? Ik vrees dat Final Move eerst wat meer festivals zal moeten doen om die te kunnen gebruiken als opstap. Het is alleszins de bedoeling om zo weinig mogelijk eigen geld in een volgend project te steken... Ben eens benieuwd.

Drafting "Het Script" versie 2

2010-09-12T13:40:00.004+02:00

Het Script neemt steeds concretere vorm aan, hoewel er meer en meer mankementen aan het licht komen hoe verder ik geraak. Ik heb net een eerste keer opnieuw door het scenario gegaan en enkele scènes ingekort, aangepast en bijgevoegd. Ik denk dat de hoofdpersonages nu iets beter naar voren komen (zowel protagonist als antagonist), maar ik ben nog niet honderd procent tevreden. Het einde is nog steeds abrupt en er is wat "closure" nodig.
Daarnaast heb ik langs één kant de commentaar gekregen dat ik teveel weggeef in de eerste scènes, maar ook dat iemand anders halverwege opgaf omdat er niets gebeurde. Wat nog maar eens bewijst wat voor delicate balans het is om een scenario op te bouwen. Zeker voor een kortfilm, waar je echt krap zit qua tijdslimiet. En ik ben niet zeker of dit idee uit te spinnen is tot een volwaardige langspeelfilm. Misschien door van de film-in-de-film een volwaardige, tweede verhaallijn te maken? Er zijn wel wat opties, maar ik ben niet helemaal zeker over de haalbaarheid. Daarbij, ik zou liever nog een paar kortfilms maken om ervaring op te doen en zelf bij te leren, vooraleer ik de één of andere zotte stap verder zet.

Waar ik nu vooral naar zoek is om het einde op een andere, betere manier af te ronden. Ik denk hierbij aan iets in verband met de film-in-de-film. Er moet iets mee te doen zijn...
Dat is mijn doel voor vandaag: het einde herzien. Als dat gebeurd is, denk ik dat we weer een hele stap dichter bij een afgewerkte versie zitten.